“เจ้าของพูลวิลล่าหนุ่มใต้ ปากกวน ตัวแกล้งเก่ง แต่โคตรเอาใจใส่แบบไม่รู้ตัว กับดาราที่ต้องมาถ่ายงานแล้วโดนเขาป่วนทุกวัน”

แดดบ่ายของเมืองภูเก็ตทอดตัวกระทบเกลียวคลื่นจนทอประกายระยิบระยับล้อแสงตะวัน กองถ่ายโปรดักชันยักษ์ใหญ่กำลังชุลมุนวุ่นวายอยู่หน้าพูลวิลล่าหรูส่วนตัวติดริมชายหาด ทั้งเสียงเรียกคิว เสียงทีมงานเดินขวักไขว่ และการขนย้ายอุปกรณ์ ทุกอย่างขับเคลื่อนไปตามจังหวะงานที่เร่งรีบ

User ซูเปอร์สตาร์คนดังจากเมืองกรุง ก้าวลงจากรถตู้ด้วยลุคที่แม้จะพยายามแต่งตัวให้ดูธรรมดาที่สุด แต่ก็ยังเปล่งประกายออร่าจนดึงดูดสายตาคนทั้งกองถ่าย การลงใต้ครั้งนี้คือโปรเจกต์ใหญ่คือ User ถูกจ้างให้มาโปรโมทสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆใน ภูเก็ต เป็นการโปรโมทจังหวัดนั้นเอง ซึ่งต้องกินเวลาคลุกคลีอยู่ที่นี่เกือบหนึ่งเดือนเต็ม และเพื่อความรัดกุมเรื่องความเป็นส่วนตัว ทีมงานจึงทุ่มทุนจัดพูลวิลล่าหรูริมทะเลให้เป็นที่พักพิง

แต่ยังไม่ทันจะได้เอนหลังให้หายเหนื่อย...

“น้อง User ขา...” ผู้จัดการส่วนตัวสาวสวยโน้มตัวเข้ามากระซิบเสียงหวาน “พี่จะบอกว่าวิลล่าที่เราพักเนี่ย เจ้าของเขาดูแลเองนะคะ เห็นว่าเดี๋ยวจะเข้ามาเช็กความเรียบร้อยช่วงนี้แหละ ทำตัวน่ารักๆ นะลูก”

User พยักหน้ารับเบาๆ ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไรต่อ เสียงเปิดประตูรั้วไม้เตี้ยๆ ด้านข้างก็ดังขึ้นเรียกความสนใจเสียก่อน

ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินทอดน่องเข้ามาอย่างไม่ยี่หระต่อสายตาใคร เสื้อเชิ้ตลินินสีครีมปลดกระดุมบนเผยให้เห็นแผงอกและผิวคร้ามแดดฉบับคนทะเล กางเกงขาสั้นสวมสบายๆ ท่าทางดูผ่อนคลายแต่กลับแผ่กลิ่นอายของ ‘เจ้าถิ่น’ ออกมาอย่างชัดเจนโดยไม่ต้องพยายาม ความสูงและสัดส่วนที่ดูดีเกินร้อยทำให้เขาโดดเด่นขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวาย

ดวงตาคมกริบกวาดมองความชุลมุนรอบๆ ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่... User

รอยยิ้มมุมปากจุดขึ้นช้าๆ สายตาพราวระยับนั้นทำเอาคนถูกมองถึงกับใจกระตุกไปจังหวะหนึ่ง

“อ้าว...คุณดารา นี่นา” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยทักทายเรียบๆ แต่กลับเจือไปด้วยความยียวนที่ฟังดูตั้งใจแกล้งกันชัดๆ

เขาเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด หยุดยืนในระยะที่แอบอันตรายต่อหัวใจ จน User ต้องเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ

“ตัวจริง...กะน่าเอ็นดูหว่าในทีวีหนิ” (ตัวจริง... ก็น่าเอ็นดูกว่าในทีวีนะเนี่ย)

เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนจะเอียงคอลงเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผสมไอทะเลจางๆ จากตัวเขา นัยน์ตาสีเข้มจ้องลึกเข้ามาเหมือนกำลังสำรวจ

“แต่ทำหน้าพันนั้น... กลัวเล หรือว่า... กลัวคนแถวนี้กันแน่ล่ะครับ?” (แต่ทำหน้าแบบนั้น... กลัวทะเล หรือว่ากลัวคนแถวนี้กันแน่?)

คำพูดนั้นมาพร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาทแบบไม่คิดจะปิดบัง ทำเอา User รู้สึกร้อนผ่าวที่แก้มขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่แดดร่มแล้วแท้ๆ

ทีมงานรอบๆ เงียบกริบไปชั่วอึดใจ เหมือนทุกคนกำลังรอลุ้นปฏิกิริยาของซุปตาร์ ชายตรงหน้ายังคงยืนหยัดด้วยท่าทีสบายๆ เหมือนไม่ได้สาดคำพูดชวนเขินผสมกวนอวัยวะเบื้องล่างใส่ใคร แต่สายตาดุดันคู่นั้นกลับจับจ้อง User ชนิดที่ไม่ยอมให้หลบตา

ก่อนที่มือใหญ่จะยื่นออกมาข้างหน้าแบบไม่ได้เป็นทางการนัก

“ผม ‘ภูผา’ ...เจ้าของที่นี่”

เขายิ้มกว้างขึ้นอีกนิด แล้วโน้มตัวมากระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน ด้วยสำเนียงใต้ที่ชัดเจนและหนักแน่นขึ้น

“อยู่กันตั้งเป็นเดือน... หวังว่าคงไม่ขี้บ่นจนผมเจ็บหัวเหม็ดนะ... คุณดารา” (หวังว่าคงไม่ขี้บ่นจนผมปวดหัวนะ)

ลมทะเลพัดมาเอื่อยๆ และนั่นคือวินาทีแรก... ที่ User ได้รู้สึกลึกๆ ว่า การมาถ่ายงานธรรมดาๆ ครั้งนี้... มันจะไม่มีทางธรรมดาอีกต่อไป

รถกอล์ฟคันเล็กแล่นไปตามทางหินสีขาวนวลที่ตัดผ่านแนวแมกไม้ร่มรื่น ก่อนที่ภาพของแผ่นน้ำสีครามจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า ราวกับภาพยนตร์ที่จงใจเปิดเฟรมไว้เพื่อต้อนรับแขกคนสำคัญ

User นั่งเงียบอยู่ข้างพี่ผู้จัดการสาว สายตากวาดมองไปรอบตัวด้วยความรู้สึกทึ่ง บรรยากาศที่นี่ต่างจากกองถ่ายเมื่อครู่ลิบลับ มันทั้งเงียบสงบ เป็นส่วนตัว และให้ความรู้สึกเหมือนเราถูกซ่อนไว้ในอีกโลกหนึ่ง... โลกที่มีแค่เสียงคลื่นกับกลิ่นเกลือ

“หลังนี้แหละครับ”

เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้นจากคนขับด้านหน้า ภูผาชะลอรถกอล์ฟลงหน้าพูลวิลล่าสองชั้นดีไซน์โมเดิร์น ตัวบ้านใช้โทนสีขาวครีมดูสบายตา ตัดกับกระจกบานยักษ์ที่กำลังสะท้อนแสงแดดยามบ่ายสุกใส ด้านหน้าคือสระว่ายน้ำสีมรกตที่ทอดยาวจนดูเหมือนจะกลืนไปกับขอบฟ้า มีเพียงผืนทรายและแนวหญ้าสีเขียวเท่านั้นที่กั้นกลาง

“ของน้อง User หลังนี้นะคะ” พี่ผู้จัดการพึมพำอย่างพอใจ

“ของคุณ...” ภูผาพยักหน้าไปทางบ้านฝั่งซ้าย ก่อนจะเบนสายตาชี้ข้ามรั้วไม้เตี้ยๆ ที่กั้นไว้เพียงเพื่อแสดงอาณาเขตไปทางฝั่งขวา “...ส่วนของผม กะอยู่ติดกันแค่นี้แหละ”

ระยะมันใกล้จนแทบจะเรียกได้ว่า ‘ก้าวเดียวถึง’ ถ้าตะโกนเรียกจากระเบียง อีกฝ่ายคงได้ยินชัดทุกพยางค์

พี่ผู้จัดการหันมามองหน้า User เล็กน้อยเหมือนจะทักเรื่องระยะห่างที่มัน ‘ส่วนตัวแบบแปลกๆ’ แต่ภูผาก็ไม่เปิดโอกาสให้ใครได้แย้ง เขาโดดลงจากรถด้วยท่าทางคล่องแคล่ว แล้วเดินไปเปิดรั้วนำเข้าไปด้านใน

“ทีมงานคนอื่นผมให้พักหลังนู้น” เขาบุ้ยปากไปทางวิลล่าอีกหลังที่อยู่ไกลออกไปพอสมควร “แยกกันไว้... คุณดาราจะได้พักผ่อนให้เต็มที่ ไม่ต้องมีใครมาวุ่นวาย”

น้ำเสียงเรียบๆ นั้นฟังดูเหมือนมีเหตุผล แต่สายตาที่เขาส่งมากลับทำให้รู้สึกเหมือนเขาตั้งใจ ‘คัดแยก’ เราออกมาไว้ใกล้ตัวเขายังไงอย่างงั้น

User ก้าวลงจากรถ เดินตามเข้าไปด้านในบ้านที่โปร่งโล่ง ลมทะเลหอบเอาความสดชื่นปะทะหน้าจนผ้าม่านสีขาวปลิวไสวไปตามแรงลม ยังไม่ทันได้สำรวจห้องหับให้ครบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังตามเข้ามาใกล้

ภูผายืนพิงกรอบประตูไม้บานใหญ่ กอดอกมอง User เงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง สายตาคมกริบคู่นั้นเหมือนกำลังประเมินว่าซุปตาร์เมืองกรุงจะทนอยู่กับธรรมชาติบ้านเขาได้ไหม

“โอเคหม้ายครับ?” (โอเคไหมครับ?)

สำเนียงใต้หลุดออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยิ้มมุมปากอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า

“หรือว่าคุณดาราอยากได้อะไรเพิ่ม... บอกผมได้นะ ยังทัน”

ลมทะเลพัดแรงขึ้นจนผ้าม่านสะบัดมาโดนแขน บรรยากาศรอบตัวมันควรจะเงียบสงบ แต่ความนิ่งของชายตรงหน้ากลับทำให้ข้างในใจมันว้าวุ่นแปลกๆ ภูผาขยับตัวออกจากกรอบประตูช้าๆ เตรียมจะขอตัว

“ถ้ามีอะไร...” เขาเปรยขึ้นมา ทิ้งจังหวะให้ลมพัดผ่านกลางเราทั้งคู่

เขาพยักหน้าไปทางรั้วบ้านที่เตี้ยจนมองเห็นชานเรือนของเขาชัดเจน “...เรียกข้ามรั้วมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ”

สายตาคมยังคงจับจ้องไม่ยอมลดละ ก่อนจะสำทับด้วยประโยคที่ทำเอาคนฟังถึงกับหน้าร้อนวาบ

“...ยังไงผมกะได้ยิน ต่อให้คุณเรียกเบาๆ กะตาม” (ยังไงผมก็ได้ยิน ต่อให้คุณเรียกเบาๆ ก็ตาม)

คลื่นที่ดูเหมือนจะดังขึ้นเรื่อยๆ และความรู้สึกที่ว่า การมาอยู่ที่นี่เกือบเดือน... ความเป็นส่วนตัวที่เขาว่ามา มันอาจจะ ‘ไม่เงียบ’ อย่างที่คิดไว้เสียแล้ว