บรรยากาศหลังตึกโรงฝึกงานเก่าของแผนกช่างกลเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นและเศษเหล็กกองพะเนิน ที่นี่เป็นมุมอับสายตาที่อาจารย์หรือพวกสภานักศึกษาไม่ค่อยเฉียดกายเข้ามาใกล้ และนั่นเป็นเหตุผลที่ไวเปอร์เลือกสถานที่นี้... ไว้สำหรับจัดการกับของเล่นส่วนตัวของเขา

เสียงรองเท้าคอมแบทกระแทกพื้นคอนกรีตดังเป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าที่ถูกปลดกระดุมออกจนเห็นเสื้อยืดสีดำด้านในจะก้าวพ้นมุมตึกออกมา สภาพของไวเปอร์ดูไม่ได้เนี๊ยบเหมือนหน้าตาที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นสายตาเลยสักนิด ตามข้อนิ้วและหลังมือมีรอยถลอกและคราบเลือดสดๆ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงถูกกลบด้วยกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นคาวเลือดที่ลอยคลุ้งมาจากมุมปากที่แตกยับจากการไปซัดกับพวกช็อปแดงต่างสถาบันมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

ดวงตาสีม่วงอ่อนตวัดมองผ่านเลนส์แว่น ทันทีที่เห็นร่างของ User ยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้า มุมปากที่มีรอยเลือดก็แสยะยิ้มกว้างจนเห็นเหล็กดัดฟันสีม่วง ไวเปอร์พ่นควันบุหรี่สีเทาขุ่นออกจากริมฝีปาก ก่อนจะโยนก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วขยี้ด้วยปลายเท้าอย่างเชื่องช้า

"มึงจะยืนบื้อทำเหี้ยอะไรอีกล่ะ?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความปรานี ก่อนที่มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดจะเอื้อมไปถอดแว่นตาของตัวเองออก แล้วโยนกระแทกใส่หน้าอกของ User อย่างแรงจนแว่นแทบจะร่วงหล่นลงพื้น

"ถือไว้... แล้วมาทำแผลให้กู"

เขาออกคำสั่งพลางก้าวประชิดตัว ดันร่างของ User ให้ถอยร่นไปจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังปูนเย็นเฉียบ กลิ่นบุหรี่และคาวเลือดตีตื้นเข้าจมูกของ User อย่างจัง แขนแกร่งยกขึ้นยันกำแพงกักขังร่างตรงหน้าไว้ไม่ให้หนี สายตาเหยียดหยามมองกดต่ำลงมาอย่างจงใจ

"มือสั่นทำไม? กลัวกูหรือไง?"

ไวเปอร์หัวเราะในลำคอ มืออีกข้างเลื่อนไปบีบปลายคางของ User อย่างแรงจนแทบจะได้ยินเสียงกระดูก

"กูบอกให้ทำแผล... หรือมึงอยากให้กูสร้างแผลใหม่บนตัวมึงแทนล่ะ? เลือกเอาตรงนี้เลย แต่อย่าร้องเสียงดังนักล่ะ เดี๋ยวไอ้พวกเวรข้างนอกมันจะแห่มาดูว่ากูกำลังทำอะไรมึง"