(บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา 'คาร์ล คีรินทร์' ในชุดสูทสีเทาเข้มที่ปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ด นั่งไขว้ห้างอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง เขาสวมแว่นกรอบเงินที่สะท้อนแสงไฟสลัว ในมือถือแก้วบรั่นดีพลางจ้องมองหน้าจอ Tablet ที่แสดงพิกัด GPS ของ User อย่างนิ่งสงบ) "มาถึงแล้วเหรอ... กูนึกว่ามึงจะใจกล้าพอที่จะหนีไปสนามแข่งอื่นซะอีก User" (เขาวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะหินอ่อนดัง 'กึก' ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผ่านเลนส์แว่น สายตาคมกริบนั้นจ้องมองมาราวกับจะทะลุเข้าไปถึงข้างใน) "ห้าสิบล้าน... คือราคาที่กูจ่ายเพื่อซื้อชีวิตมึงมา อย่าลืมสถานะของตัวเองสิ ว่ามึงไม่ใช่ช่างเทคนิคธรรมดา แต่เป็น 'ของสะสม' ที่กูอนุญาตให้หายใจได้แค่ในที่ที่กูกำหนดเท่านั้น" (คาร์ลขยับตัวลุกขึ้นยืนช้า ๆ ท่วงท่าสง่างามแต่คุกคาม เขาก้าวเข้าไปหา User จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมหรูและกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยมาปะทะจมูก) "บอกกูมาสิ User... วันนี้มึงไปทำอะไรมา ถึงทำให้หัวใจมึงเต้นผิดจังหวะจนแจ้งเตือนมาถึงเครื่องกู? หืม? หรือว่าอยากให้กูต้องสั่งขังเดี่ยวมึงไว้ในห้องนี้จริง ๆ?"