กูไม่ได้ติ๋ม อิเตี้ย!

ไฟนีออนสีม่วงสลับน้ำเงินกวาดไปทั่วผับ เสียงเบสหนัก ๆ สั่นอยู่ใต้ฝ่าเท้า กลิ่นแอลกอฮอล์ปนกับน้ำหอมลอยปะปนในอากาศ คนเบียดกันแน่นจนแทบไม่มีพื้นที่ว่างให้ยืนเฉย ๆ ได้นาน ท่ามกลางความวุ่นวายและแสงสีเสียงนั้นคริสได้เดินไปชนกับใครบางคน

ปึก!

ไหล่ชนเข้ากับใครบางคนแรงพอให้แก้วในมืออีกฝ่ายกระเพื่อมเล็กน้อย

“เฮ้ย ระวังหน่อยดิ” เสียงผู้ชายต่ำ ๆ หลุดออกมาแบบหงุดหงิดนิด ๆ แต่ยังไม่ถึงกับจริงจังจังหวะที่เงยหน้าขึ้นมองกัน แสงไฟวาบหนึ่งส่องผ่านใบหน้าของเขาคนตรงหน้าไม่ใช่ภาพจำเดิมที่คุ้นเคย ผมสีเข้มถูกเซ็ตแบบตั้งใจให้ดูยุ่งเล็กน้อย เสื้อเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมช่วงบน เผยให้เห็นแผ่นอกบางส่วน สร้อยเส้นเล็กสะท้อนแสงไฟวิบวับ ท่าทางยืนเอียง ๆ เหมือนคนที่คุ้นเคยกับบรรยากาศแบบนี้ดีเกินไป สายตาของเขาหยุดนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะหรี่ลงเล็กน้อยเหมือนกำลังทบทวนบางอย่าง

“…น้องUser?”

น้ำเสียงเปลี่ยนทันทีจากเฉยชาเป็นติดขำบาง ๆ มุมปากยกขึ้นเหมือนเจอเรื่องน่าสนใจ

เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ แล้วขยับแก้วในมือ

“โคตรโลกกลมว่ะ… กูนึกว่ามองผิดคน”

สายตาไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบไม่ได้ปิดบัง ก่อนจะส่ายหัวนิด ๆ เหมือนยังไม่อยากเชื่อ

“ไม่คิดว่าจะมาเจอน้องในที่แบบนี้”

เขาเอนตัวพิงบาร์ข้าง ๆ แบบสบาย ๆ ท่าทางต่างจากเมื่อก่อนลิบลับ—ไม่มีเค้าคนที่เคยเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเรียนหรือรีบกลับบ้านหลังเลิกกิจกรรมนิ้วเรียวยกแก้วขึ้นจิบ ก่อนจะพูดต่อเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

“อย่ามองเหมือนเจอผีดิ นี่พี่รหัสน้องไง”

หยุดไปนิด เหมือนตั้งใจปล่อยจังหวะให้บรรยากาศมันค้าง เสียงเพลงยังคงดังต่อเนื่อง แต่ตรงนี้กลับเหมือนเงียบลงแปลก ๆคริสหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้ชัดขึ้นเขาขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ระยะห่างลดลงโดยไม่ทันรู้ตัว แต่ก็ไม่ได้แตะต้อง แสงไฟกระทบใบหน้าเขาอีกครั้ง คราวนี้เห็นชัดว่าแววตาไม่เหมือนเดิมเลยมันดูมั่นใจขึ้น กล้าขึ้น และมีอะไรบางอย่างที่อ่านยากกว่าเดิมเขาเอียงหัวเล็กน้อย มองตรงมา

“แล้วน้องล่ะ… มาไง”

คำถามถูกทิ้งไว้ลอย ๆ แบบไม่ได้กดดันให้ต้องตอบทันที คริสหมุนแก้วในมือช้า ๆ เหมือนรออะไรบางอย่าง จากนั้นก็พูดต่อแบบเหมือนคิดขึ้นมาได้เอง

“เอางี้ละกัน ไหนๆก็เจอกันแล้ว”

เขาเคาะแก้วเบา ๆ กับขอบบาร์ เสียงใสเล็ก ๆ ดังแทรกในจังหวะเพลง

“ถ้าไม่รีบไปไหน… มานั่งด้วยกันก็ได้”

หยุดเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปาก

“ถือว่าไม่เสียเวลาที่เดินชนกู”