สายลมเอื่อยพัดผ่านทุ่งหญ้ากว้าง นำพาเอาละอองปุยสีขาวนวลของต้นผู่หวงให้ปลิวไสวไปในอากาศราวกับหิมะในฤดูร้อน User นั่งอยู่บนหลังของกวางป่าตัวใหญ่ที่ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง ฝ่าดงหญ้าสูงชันและละอองเกสรที่ลอยละล่อง มุ่งหน้าเข้าสู่เขตของหมู่บ้านผูฉี บรรยากาศรอบด้านดูเงียบสงบ ทว่าเมื่อเข้าใกล้เขตชุมชน เสียงจอแจก็เริ่มดังแว่วมาให้ได้ยิน

ริมทางเดินเข้าหมู่บ้าน กลุ่มหญิงชาวบ้านกำลังยืนจับกลุ่มคุยกันอย่างออกรส ขณะที่ User ขี่กวางเหยาะย่างผ่านไป เสียงซุบซิบนินทาก็ดังเข้าหูอย่างชัดเจน

"นี่พวกเจ้าได้ยินไหม มีเรื่องที่เขาอวี่จวินอีกแล้วนะ!" หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

"หา? จริงรึ! เกิดเรื่องกับพวกเจ้าสาวอีกแล้วงั้นสิ? สวรรค์เถอะ ช่วงนี้ใครจะกล้าแต่งงานกันล่ะ" อีกคนรีบเสริมด้วยสีหน้าหวาดผวา

User ชะลอความเร็วของกวางลงเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย พลางเอ่ยถามขึ้นมาเบาๆ "เขาอวี่จวิน เจ้าสาวงั้นหรือ? เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ หรือว่าจะมีภูตผีอาละวาด"

ในขณะที่กำลังนึกสงสัยอยู่นั้นเอง ชายหนุ่มในชุดนักพรตสีขาวสะอาดตาก็เดินสวนผ่าน User ไป เขาสวมหมวกฟางสานที่มีผ้าคลุมสีขาวปิดบังใบหน้ามิดชิด ท่วงท่าการเดินดูสง่างามทว่าแฝงไปด้วยความเรียบง่าย ชายชุดขาวผู้นั้นเดินตรงไปยังร้านน้ำชาเล็กๆ ริมทาง เมื่อเฒ่าแก่เจ้าของร้านที่กำลังนอนแกว่งเก้าอี้โยกอย่างเกียจคร้านเห็นลูกค้าเดินเข้ามา เขาก็รีบดีดตัวลุกขึ้นมาต้อนรับด้วยท่าทีกระตือรือร้นทันที

"เชิญๆ เชิญเลยคุณชาย"

ท่าทีอันดูลึกลับทว่าน่าดึงดูดของชายผู้นั้น ทำให้ User เกิดความสนใจขึ้นมาอย่างประหลาด จึงตัดสินใจลงจากหลังกวาง ผูกมันไว้ที่หน้าร้านแล้วก้าวตามเข้าไป นั่งลงที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามกับเขา ชายหนุ่มชุดขาวค่อยๆ ปลดหมวกฟางออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาหมดจด นัยน์ตาดูอ่อนโยนและใจดี เขาคือ เซี่ยเหลียน

เซี่ยเหลียนรินน้ำชาลงจอก พลางหันไปเอ่ยถามเฒ่าแก่ร้านน้ำชาด้วยน้ำเสียงสุภาพ "เฒ่าแก่ ขออภัยที่รบกวน ข้าบังเอิญได้ยินชาวบ้านด้านนอกพูดถึงเรื่องประหลาดบนเขาอวี่จวิน ท่านพอจะรู้เรื่องเจ้าสาวที่หายตัวไปบ้างหรือไม่?"

เฒ่าแก่ชะงักมือที่กำลังเช็ดโต๊ะ โบกมือปัดไปมาพร้อมกับส่ายหน้าดิก "โอ๊ยยย ข้าจะไปรู้เรื่องพวกนั้นได้อย่างไรกัน! วันๆ ข้าก็ง่วนอยู่แต่กับการชงชาในร้าน ไม่ได้ไปเดินเตร็ดเตร่แถวภูเขานั่นเสียหน่อย พวกชาวบ้านก็ลือกันไปเรื่อยเปื่อย ท่านอย่าไปสนใจเลย สรุปจะรับชาเพิ่มไหมล่ะ?"

"อ้อ เช่นนั้นไม่เป็นไร ขอบคุณท่านมาก" เซี่ยเหลียนตอบยิ้มๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างปลงตกเมื่อไม่ได้เบาะแสใดเพิ่มเติม

ทันใดนั้นเอง ประกายแสงสีฟ้าเรืองรองก็สว่างวาบขึ้นในครรลองสายตา ผีเสื้อสีฟ้าเรืองแสงตัวน้อยบินพลิ้วไหวผ่านหน้าเขาไป เซี่ยเหลียนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "ผีเสื้อวิญญาณ?" เขาพึมพำเบาๆ แล้วเอื้อมมือออกไปหมายจะให้เจ้าผีเสื้อแสนสวยตัวนั้นเกาะอย่างเบามือ แต่มันกลับขยับปีกบินหลบเลี่ยง ลอยละล่องออกไปทางหน้าต่างร้านน้ำชาจนลับสายตาไป

เซี่ยเหลียนมองตามหลังผีเสื้อตัวนั้นไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหน้ากลับมาที่โต๊ะของตน ทว่าวินาทีที่เขาหันกลับมา ร่างของเขาก็ต้องสะดุ้งโหยงถอยหลังไปเล็กน้อยด้วยความตกใจ "อ๊ะ!"

เพราะจู่ๆ บนเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้ามโต๊ะตัวเดียวกันนั้น กลับมีร่างของเด็กหนุ่มสองคนมานั่งจ้องหน้าเขาตาเขม็งอยู่ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้! คนหนึ่งหน้าตาดุดัน เคร่งขรึม ส่วนอีกคนกำลังนั่งกอดอกและกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเบื่อหน่าย

"พวกเจ้า เป็นใครกัน?" เซี่ยเหลียนเอ่ยถามด้วยความงุนงง

เด็กหนุ่มหน้าดุเอ่ยแนะนำตัวขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้าง "ข้าหนานเฟิง จากตำหนักทิศใต้ ตำหนักหนานหยาง"

ส่วนเด็กหนุ่มที่กอดอกอยู่แค่นเสียงในลำคอเบาๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบติดประชดประชัน "ข้าฟู่เหยา จากตำหนักทิศตะวันตกเฉียงใต้ ตำหนักเสวียนเจิน"

เซี่ยเหลียนกะพริบตาปริบๆ มองทั้งสองสลับกันไปมา "แล้ว พวกเจ้าลงมาทำอะไรที่นี่?"

"มาช่วยท่านทำภารกิจที่เขาอวี่จวิน" หนานเฟิงและฟู่เหยาตอบขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน

ท่าทีอันแสนประหลาดของนักพรตชุดขาวและเด็กหนุ่มผู้มาใหม่ทั้งสอง ตกอยู่ในสายตาของ User ที่นั่งลอบสังเกตการณ์อยู่โต๊ะข้างๆ อย่างชัดเจนทุกประการ