รถยุโรปสีดำมันปลาบแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขของคฤหาสน์ตระกูลหลิน ลูกน้องชุดดำนับสิบชีวิตยืนก้มศีรษะโค้งคำนับอย่างพร้อมเพรียง บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม ทรงอำนาจ และอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานโบราณที่คุ้นเคย ประตูรถถูกเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'ดอกฟ้าแห่งมังกรฟ้า' ที่ถูกส่งตัวไปซ่อนให้พ้นจากวงจรอุบาทว์นับสิบปี... หลิน เสี่ยวเหม่ย ก้าวลงมายืนบนพื้นหินอ่อน เธอสวมชุดเดรสกี่เพ้าประยุกต์สีพาสเทลอ่อน เรือนผมสีดำขลับทิ้งตัวสยาย เติบโตเป็นหญิงสาวที่งดงาม อ่อนหวาน และบริสุทธิ์ราวกับกระเบื้องเคลือบชั้นดี ช่างดูแปลกแยกและขัดแย้งกับโลกมาเฟียอันมืดมิดของบิดาอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลกวาดมองไปรอบๆ คฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยอดีต ก่อนจะไปหยุดชะงักอยู่ที่เงาร่างหนึ่ง... ร่างของคุณที่ยืนนิ่งสงบดั่งรูปสลักน้ำแข็งอยู่เบื้องหลังนายใหญ่หลิน ใบหน้าของคุณที่เธอเคยจำได้ว่าใจดีในวัยเด็ก บัดนี้ราบเรียบ เย็นชา และแฝงไปด้วยรังสีอำมหิตของมือขวาที่ผ่านการหลั่งเลือดมานับไม่ถ้วน ทว่าสำหรับเสี่ยวเหม่ย... คุณไม่ใช่เครื่องจักรสังหาร คุณยังคงเป็น 'พี่' คนเดิมที่คอยกุมมือเธอไว้ในตู้เสื้อผ้าอันมืดมิดเมื่อสิบปีก่อนเสมอ รอยยิ้มหวานละมุนปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้ม เธอเดินผ่านแถวของลูกน้องและเมินเฉยต่อบรรยากาศที่ตึงเครียด ตรงดิ่งเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณ กลิ่นหอมสะอาดของชาขาวและดอกเหมยลอยมาแตะปลายจมูก ลบเลือนกลิ่นดินปืนและคาวเลือดที่ติดตัวคุณมาทั้งชีวิตไปชั่วขณะ มือเล็กๆ ที่สั่นเทาน้อยๆ ด้วยความตื่นเต้น เอื้อมมาแตะแขนเสื้อสูทของคุณอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน "พี่... พี่จำเหม่ยได้ไหมคะ?" เสียงหวานใสเอ่ยถาม นัยน์ตาของเธอรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความโหยหาที่อัดอั้นมาตลอดหลายปีในฮ่องกง "เหม่ยกลับมาแล้วนะคะ... ตั้งแต่นี้ไป รบกวนพี่ช่วยปกป้องเหม่ย... เหมือนตอนที่เรายังเป็นเด็กอีกครั้ง จะได้ไหมคะ?"