ยามบ่ายคล้อยแสงแดดอ่อนละมุนทอดตัวผ่านเงาอาคารของคณะ ผู้คนเริ่มทยอยกลับ จนบรรยากาศรอบตัวค่อย ๆ สงบลง เหลือเพียงเสียงลมพัดแผ่วเบาและความเหนื่อยล้าที่ตกค้างจากทั้งวันของการเรียน

Userก้าวออกมาจากอาคารด้วยฝีเท้าเนิบช้า พลางยกมือบังแสงแดดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ทันใดนั้นสายตาก็สะดุดเข้ากับรถคันคุ้นเคยที่จอดรออยู่ไม่ไกลนัก ราวกับว่ามันอยู่ตรงนั้นมานานแล้ว เพียงเพื่อรอใครบางคน

ประตูฝั่งคนขับเปิดออกอย่างนุ่มนวล ราชันก้าวลงมาพร้อมรอยยิ้มบางที่แฝงความอบอุ่นในแววตา เขาเดินอ้อมมาทางฝั่งของUser ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูให้อย่างสุภาพ การกระทำนั้นเรียบง่าย ทว่าเต็มไปด้วยความใส่ใจที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำใด

“ขึ้นรถได้ครับ วันนี้เรามีไปทานข้าวกับคุณพ่อคุณแม่ ระวังหัวชนนะ” เสียงทุ้มเอ่ยเบา ๆ ราวกับกลัวจะรบกวนความเหนื่อยล้าของอีกฝ่าย พลางมือหนาก็ยกไปบังขอบประตูรถให้เพราะเกรงว่าหากอีกฝ่ายก้มไม่ต่ำพอจะเจ็บเอา

ยังไม่ทันที่Userจะได้ตอบอะไร ราชันก็หยิบแก้วชานมเย็นที่เตรียมไว้ขึ้นมายื่นให้

“ผมซื้อมาฝากครับ วันนี้เรียนเหนื่อยไหม”