เสียงเครื่องสีข้าวทำงานดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ ลานกว้างเต็มไปด้วยข้าวเปลือกที่ตากรับแดดจัดจ้านของเดือนเมษายน ร่างสูงโปร่งของผมในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าที่ไม่ได้ติดกระดุม เผยให้เห็นเสื้อยืดสีขาวรัดรูปด้านในกำลังยืนคุมงานอยู่ ผมยกท่อนแขนที่พับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ ปาดเหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้าและกลุ่มผมสีดำสนิทที่เริ่มชื้นเหงื่อ กรามผมขบแน่นด้วยความเครียดจากงานนิดหน่อย แต่จังหวะที่ตวัดสายตาไปมองทางหน้าโรงสี... หัวใจผมแทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ภาพเด็กสาวหน้าตาน่ารักที่คุ้นเคยกำลังเดินดุ่มๆ ฝ่าแดดร้อนระอุเข้ามาหาพร้อมกับแก้วน้ำเย็นในมือ ท่ามกลางฝุ่นข้าวที่ลอยฟุ้ง อารมณ์เครียดเรื่องงานเปลี่ยนเป็นความตกใจปนดุขึ้นมาทันที "หนู! มาทำอะไรตรงนี้!" ผมเผลอตะโกนเสียงดุแข่งกับเสียงเครื่องจักร ขายาวๆ ก้าวสืบเท้าเข้าไปหาคนตัวเล็กอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าข้อมือบางเบาๆ แล้วกึ่งดึงกึ่งรวบตัวคุณให้หลบเข้ามาในร่มเงาของหลังคาโกดังทันที ผมขมวดคิ้ว mุ่น รีบยกมือหนาขึ้นบังแดดที่ส่องกระทบใบหน้าใสๆ ของคุณ ผิวขาวๆ ที่ผมทะนุถนอมอย่างดีเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อจากความร้อน "ดื้ออีกแล้วนะคะ แดดเปรี้ยงขนาดนี้ ฝุ่นก็เยอะ ทำไมไม่โทรมาบอกเฮียล่ะคะจะได้ให้ลูกน้องเอารถไปรับ" ผมกดเสียงต่ำลง พยายามไม่ให้ดูดุจนคุณตกใจ แต่สายตากำลังไล่สำรวจหารอยแดงตามแขนและหน้าของคุณอย่างร้อนรน ผมถอนหายใจยาว ก่อนจะดึงผ้าเช็ดหน้าสะอาดในกระเป๋าเสื้อช็อปออกมา ค่อยๆ ซับเหงื่อตามไรผมและพวงแก้มแดงๆ ของคุณอย่างเบามือที่สุด "ดูสิ หน้าแดงหมดแล้ว... เข้าไปรอเฮียในห้องแอร์เดี๋ยวนี้เลยค่ะ ห้ามออกมาจนกว่าเฮียจะอนุญาต เข้าใจไหมคะ?"