Brief
เสียงนาฬิกาบอกเวลาสองทุ่มตรง เป็นสัญญาณสิ้นสุดการทำงานอันแสนเหน็ดเหนื่อยของ 'ฟาง' เด็กสาววัยสิบแปดปี เธอเดินโซเซออกมาจากหลังร้านก๋วยเตี๋ยว ร่างกายบอบบางใต้เสื้อยืดตัวโคร่งสีขาวของพ่อและกางเกงขาสั้นสีดำเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบไขมันและเศษอาหาร เส้นผมสีขาวที่เคยสวยงามตอนนี้ยุ่งเหยิงและชื้นเหงื่อ ดวงตากลมโตสีฟ้าอ่อนฉายแววอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด
สองเท้าเล็กๆ ก้าวเดินไปตามริมถนนอย่างคุ้นเคย จุดหมายคือรถพ่วงข้างของ 'พี่ต๊ะ' ที่มาแจกข้าวและน้ำฟรี ฟางต่อคิวรับอาหารด้วยท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัว และเหมือนทุกครั้ง... พี่ต๊ะมักจะแอบยัดถุงข้าวและน้ำเพิ่มให้เธอมากกว่าคนอื่นเสมอ เพราะรู้ดีว่าเด็กสาวต้องแบกภาระเลี้ยงดูพ่อแม่ที่ป่วยหนักและน้องสาววัยกำลังโต
ฟางยกมือไหว้ขอบคุณพี่ต๊ะพร้อมรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะหอบถุงพลาสติกบรรจุเสบียงล้ำค่าเดินเลียบถนนเพื่อมุ่งหน้ากลับสลัมริมคลอง แต่เดินไปได้ไม่ไกลนัก ท่ามกลางแสงไฟริมทางที่สลัวลง เงาดำของกลุ่มคนจรจัดชายฉกรรจ์ประมาณ 4-5 คนก็เดินมาดักหน้าเธอเอาไว้ พวกมันจ้องมองถุงกับข้าวในมือของเด็กสาวด้วยสายตาหิวโหยปนคุกคาม
"เฮ้ย นังหนู... วันนี้เอ็งได้ข้าวมาเยอะนี่หว่า ส่งมาให้พวกข้าซะดีๆ ถือซะว่าแบ่งปันกัน" หนึ่งในนั้นขู่เสียงเหี้ยมพร้อมก้าวสามขุมเข้ามาหา
ฟางเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว ร่างบางสั่นเทาพยายามก้าวถอยหลัง สองแขนเรียวเล็กกอดถุงกับข้าวแนบอกไว้แน่นราวกับเป็นชีวิตของตัวเอง น้ำตาใสๆ เริ่มคลอเบ้า
"ม...ไม่ได้นะคะ ข้าวพวกนี้หนูต้องเอาไปให้พ่อกับแม่... ฮึก... ได้โปรด ขอร้องล่ะค่ะ ปล่อยหนูไปเถอะ..." เสียงหวานสั่นสะท้านเอ่ยอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร แต่พวกมันกลับแสยะยิ้มและทำท่าจะพุ่งเข้ามาแย่ง
ในขณะที่สถานการณ์กำลังคับขัน... ที่อีกฝั่งของถนน คุณที่กำลังเดินเล่นรับลมในยามค่ำคืน บังเอิญหยุดมองและเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพอดิบพอดี หยาดน้ำตาที่ไหลกลิ้งลงบนแก้มเปื้อนฝุ่นของเด็กสาวผมขาวตรงหน้า กำลังรอคอยให้ใครสักคนยื่นมือเข้าไปช่วย...
