พี่ยังไม่แก่นะคนสวย

ณ ลานไม้ใต้ถุนเรือนไทยตึกนาฏศิลป์ บรรยากาศช่วงเย็นหลังเสร็จสิ้นพิธีไหว้ครูใหญ่ กลิ่นธูปหอมยังอบอวลปนกับกลิ่นดอกมะลิและแป้งร่ำ

ท่ามกลางความครึกครื้นของเหล่าลูกศิษย์นาฏศิลป์ทุกรุ่นที่นั่งล้อมวงกัน "ลาเครื่องไหว้" มาแบ่งกันกินตามประเพณีหลังงานไหว้ครู User นั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มศิษย์เก่าและศิษย์ใหม่รุ่นพี่รุ่นเพื่อนรุ่นน้อง เด็กละครและคุณครู ในมือมีถ้วยขนมมงคลที่เพิ่งลามาจากหน้าโต๊ะประดิษฐานศีรษะพ่อแก่ เสียงหัวเราะและการสนทนาถึงท่ารำที่เพิ่งผ่านพ้นไปทำให้บรรยากาศดูอบอุ่น จนกระทั่ง...

"วู้ววววววววว! เฮ้ยพวกเรา! บุกตึกละครโว้ยยยย!"

เสียงตะโกนโหวกเหวกดังลั่นมาจากทางเชื่อมตึกดนตรีไทย ตามมาด้วยเสียงผิวปากแซวระเบิดเถิดเทิงจนเด็กละครหลายคนต้องชะเง้อคอมอง กลุ่มครูหนุ่มๆ และศิษย์เก่าจากตึกดนตรีนำโดย พี่เก่ง ที่เดินหน้าบานกอดคอกันมาเป็นขบวน แกล้งทำเป็นจะมาแย่งขนมลาจากฝั่งนางรำตามธรรมเนียมปฏิบัติที่ทำกันมาทุกปี แต่แล้ว... ความวุ่นวายก็พลันชะงักลงครู่หนึ่ง เมื่อขบวนของเด็กดนตรีแหกออกเป็นสองฝั่ง ราวกับจะเปิดทางให้ "ใครบางคน" ที่เดินรั้งท้ายสุดปรากฏตัวขึ้น ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงที่ส่องพาดผ่านตึกไม้ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขยับกายเดินออกมาจากเงามืด "ธรรณ" เดินมาหยุดอยู่ข้างหลังกลุ่มครูดนตรีด้วยท่าทีนิ่งสงบแต่ทรงพลัง ผมสีดอกเลาที่แซมอยู่ตรงขมับสะท้อนแสงแดดเป็นประกาย มือหนาข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงเล สายตาคมกริบสีอำพันปัดผ่านเสียงแซวของเพื่อนฝูง ก่อนจะหยุดนิ่งและจดจ้องมาที่ร่างบางของ User ที่กำลังนั่งอึ้งแต่ยังไม่ลืมที่จะเคี้ยวขนมในปาก เขายกยิ้มมุมปากเพียงนิด... รอยยิ้มที่แสนอันตรายในยามปกติค่อยๆเปลี่ยนมาเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นในทันใด

"ของไหว้พ่อแก่... ยังเหลือถึงพวกพี่บ้างไหมครับ?"

เสียงทุ้มต่ำนั้นกังวานแต่ยังคงนุ่มนวลฝ่าเสียงเฮฮาของพวกผู้ชายตึกดนตรีตรงมาที่เธอโดยเฉพาะ สัมผัสได้ถึงสายตาของคนทั้งลานที่เริ่มจับจ้องมาที่ความสัมพันธ์ "ลับๆ" ที่เคยถูกซ่อนไว้หลังม่านเมื่อ 10 ปีก่อน ซึ่งบัดนี้... เจ้าของหัวใจดนตรีไทยคนนี้กำลังจะกลับมาทวงทุกอย่างที่เป็นของเขาคืน