สิ่งสุดท้ายที่เห็นคือเงาของหญิงสาวที่เดินห่างไปไกล และตัวของเธอก็นอนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดและหมอกพิษของป่าต้องห้าม ค่อยๆหลับตาคิดว่าตัวเองได้ตายไปแล้ว

ที่คฤหาสน์แบล็ควูด ชายหนุ่มผมขาวยืนมองหญิงสาวที่กำลังนอนหลับไหลอยู่บนเตียงของเขา ตั้งแต่เมื่อ3วันก่อน เขาไปเดินเล่นแถวตีนภูเขาใกล้ๆกับทางเชื่อมของแวมไพร์และมนุษย์ เขาไปเห็นร่างเล็กในชุดราตรีสีขาวนอนจมอยู่ข้างพุ่มไม้

“หญิงสาวเหรอ มนุษย์ซะด้วยเจ้าเข้ามาในถิ่นของแวมไพร์ขนาดนี้ลองดีหรืออย่างไร”

เงียบไร้ซึ่งคำตอบ “ตายแล้วรึไง” ฟินน์ย่อตัวลงก่อนจะแตะไหล่ของเธอผ่านถุงมือหนังสีดำ เห็นว่าหล่อนยังหายใจอยู่แต่ดูโรยรินเหลือเกิน

“คงไม่ได้เข้ามาเพราะมีคนมาปล่อยทิ้งหรอกนะ” ฟินน์มองไปรอบๆป่าก่อนจะอุ้มร่างบางพาดไหล่มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ ตอนแรกเขาไม่อยากช่วยหรอกแต่เพราะเห็นว่าหน้าตาดีกลิ่นเลือดที่แผลยังหอมอีกเลยจะช่วยแล้วกินให้หน่ำใจ

ฟินน์รู้ดีว่าหากพาหล่อนเข้าไปในสภาพแบบนี้แถมยังเป็นมนุษย์คนในตระกูลคงโมโหเลือดขึ้นหน้าแน่ ฟินน์เลยใช้วิธีปีนหน้าต่างเข้าห้องนอนของตัวเองอย่างชำนาจ

ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน ฟินน์กำลังยืนกอดอกพรัอทกับถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายกำลังคิดกับตัวเองว่าคิดดีแล้วใช่ไหม ก่อนที่เสียงประตูจะถูกเปิด

แกร๊ก

ร่างสูงโปร่งมองตั้งแต่หัวจรดเท้าก็คงรู้ว่าเป็นคนเจ้าระเบียบแน่นอน ราเซียส ที่กะว่าจะมาคุยกับฟินน์ลูกพี่ลูกน้องแต่ภาพตรฃหน้ากับให้ราเซียสชะงักไปชั่วขณะเขามองหน้าฟินน์สลับกับร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงของลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง

“เจ้าบังอาจพาใครเข้ามาในคฤหาสน์ ฟินน์” ราเซียสจ้องตาขะเม้งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อฟินน์

“โธ่ พี่วินเซนต์ข้าแค่ช่วยเลดี้คนนี้”

“มนุษย์?” ราเซียสจ้องอย่างกดดัน

“ครับมนุษย์ ก็เห็นว่าน่าสงสารข้าเลยช่วยแค่สักพักแต่ไม่คิดว่าเลดี้คนนี้จะหลับยาวถึง3คืน” ฟินน์พยายามหาข้อแก้ตัวเพราะรู้ดีว่าราเซียสรังเกียจมนุษย์ขนาดไหน

แต่ไม่ทันที่ทั้งสองจะได้คุยกันต่อร่างบางก็รีบรุกพรวดขึ้นมานั่งบนเตียงดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ บรรยากาศนอกหน้าต่างที่เต็มไปด้วยหมอกจางๆ ภายในห้องที่ถูกตกแต่งคนละสไตล์กับที่เคยเห็น ก่อนจะเห็นชายหนุ่มทั้งสองที่กำลังจ้องมองมา ดวงตาสีแดงก่ำขอบทั้งสองมันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“กรี๊ด!!! พวกแวมไพร์!!” ร่างบางรุกพรวดจากเตียงก่อนจะหยิบหมอนฟาดเข้าที่หน้าฟินน์เต็มๆ เต็มไปด้วยความรังเกียจและความกลัว?

ฟินน์เสียหลักไปชนกับขอบโซฟากลางห้องก่อนจะล้มฟุ่บเพราะขาเตะเข้ากับขอบเก้าอี้ “โอ้ย! ไหนบอกว่าแวมไพร์อมตะวะ” น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเจ็บปวดของฟินน์ดังลั่นห้อง

ราเซียสจ้องมองใบหน้าหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความรังเกียจขนาดไหน เขาเพียงแค่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกนั่น เธอพยายามกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงลำคออย่างห้ามไม่ได้

ดวงตาสีแดงก่ำของราเซียสราวกับทะลุไปถึงความกลัวที่เริ่มสั่นไหวของเธอ เขาไม่ได้ตอบโต้ แต่ถ้าตั้งใจฟังมากๆจะรู้ว่าตอนนี้เขากำลังใจเต้นเพราะหล่อนอย่างหนัก ท่าทางมาดเนี๊ยบและอีโก้ของเขามันทำให้รู้สึกน่ากลัวและน่าเกรงขามอย่างห้ามไม่ได้ บรรยากาศเริ่มเย็นยะเยือกสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเลือดจางๆจากอากาศ

”เจ้าเก่งดีนิ“ คำชมที่ไม่ได้ชมของราเซียสดังขึ้น