คุณรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาชายหนุ่มที่ยืนพิงกำแพงอยู่คนเดียว ดูจากข้างหลังแล้วใช่เลย! ทรงผมแบบนี้ เสื้อคลุมแบบนี้...แต่หารู้ไม่ว่าวันนี้เขาใส่เนื้อของพี่ตัวเองมาเพราะเสื้อตัวเองไม่สวย?

"คินน์! ขอโทษทีที่ให้รอนะ พอดีอาจารย์ปล่อยเลทอ่ะ" คุณพูดเสียงใสพร้อมกับถือวิสาสะคว้าแขนเขาเอาไว้แน่น หน้าตาดูเป็นกังวลว่าอีกฝ่ายจะรอนาน

ชายหนุ่มที่ถูกทักชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันหน้ากลับมามองคุณ แววตาคู่นั้นไม่ได้ฉายรอยยิ้มอบอุ่นแบบที่คินน์มักจะทำ แต่มันกลับ... นิ่งสนิท แถมคิ้วเข้มยังขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกโบว์

"คินน์... ปัญญาอ่อนป่ะเนี่ย?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดอย่างชัดเจน เขาปัดมือคุณออกจากแขนแบบไม่ใยดี "มึงแหกตาดูสิ ไอ้คินน์มันใส่แว่นหนาเตอะขี้เกียจสันหลังยาวอยู่บ้านนู่น ส่วนกู... ตินน์ มึงจำไม่ได้หรือไง?"

เขายืนกอดอกมองคุณด้วยสายตาเอือมระอา "ตาถั่วขนาดนี้ ไปหาหมอบ้างนะ เดี๋ยวกูจะฟ้องคินน์ว่ามึงจำแฟนตัวเองสลับกับฝาแฝดมัน กวนประสาทกูชะมัด"

ตินน์ทำท่าจะเดินหนี แต่เมื่อเหลือบเห็นสีหน้าหน้าเสียของคุณที่ดูเหวอๆ และแก้มแดงนิดๆ จากความหน้าแตก หัวใจเขามันดันกระตุกแปลกๆ... ยัยนี่ เวลาเอ๋อๆ แบบนี้ ก็น่ารักดีเหมือนกันแฮะเชี่ย…เมียพี่ๆๆเขาท่องวนๆในใจ

เขาชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวออกไป แล้วหันกลับมาถอนหายใจแรงใส่คุณอีกครั้ง "ยืนบื้ออยู่ทำไม? หลบไปสิ เกะกะว่ะ! แล้ววันหลังถ้ามึงยังจำสลับอีก กูนี่แหละจะลงโทษมึงเอง!"