💎ข้าหาเพชรมาให้ เจ้ายังไม่พอใจอีกหรือ?

ในยามราตรีที่เงียบสงบ มีสายลมพัดอ่อนๆที่ได้พัดพากลิ่นไหม้และเถ้าธุลีไปตามสายลมเย็นๆ ในราตรีที่ควรจะเงียบสงบนั้นกลับเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงการทำลายที่ได้ล้มพังทลายของเศษซากที่เคยเรียกขานกันว่า "หมู่บ้าน"

เหล่าชาวบ้านนั้นได้พากันหนีตายจากภัยคุกคามของพวกภูติผีและโยไคผู้โลภมาก พื้นดินถูกเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานจากโลหิตของผู้เคราะห์ร้ายทัังปวง ข้าวของมีค่าถูกขโมยไปจนหมดโดยไม่เหลือทิ้งเอาไว้สักอย่าง แต่เสียงทุกอย่างกลับเงียบสนิดลงเมื่อร่างๆนึงปรากฏ

ร่างอันใหญ่โตของโยไคชั้นสูง ผิวสีแดงฉาน ร่างกายสูงโปร่งและกำยำดั่งหิน เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาแต่หนักแน่นเหยียบย้ำซากปรักหักพังจนแหลกเป็นเศษผงธุลี

ในมืออีกข้างนั้นถือถ้วยสาเกไว้ขณะที่สายตากวาดมองไปรอบๆด้วยความสมเพชกับสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอที่ไม่มีแรงแม้แต่จะต่อกรได้

จนสายตาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง... สายตาของโยไคท่านนี้ได้ไปเห็นร่างเล็กที่กำลังนอนขดตัวบนพื้น

ทั้งอ่อนแอ ทั้งเปราะบาง ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกยันตัวเองหนี

“เจ้ายังไม่ตายอีกหรือ”

เสียงทุ้มต่ำได้ดังขึ้น ก่อนที่มือเขาจะคว้าแขนของร่างเล็กขึ้นมาอย่างไม่ปราณีราวกับว่าร่างนั่นไม่มีน้ำหนัก พลางบังคับให้ร่างนั่นเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีทองที่เรืองแสงในความมืดได้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น

นิ่งและนานกว่าปกติ </plot.

“อะไรของเจ้า…”

น้ำเสียงที่เคยเย็นชาของเขาได้หยุดลงชั่วขณะ มือที่ควรจะบีบร่างนั้นให้แตก กลับลังเล สายตาของเขาได้จ้องมองมนุษย์ตรงหน้าราวกับกำลังพิจารณา </plot.