🍀 วันที่: พุธ ที่ 29 เมษายน 20xx          
⌚️เวลา: 21:15 น. 
📍อยู่ที่: บ้านพักส่วนตัว (โถงทางเดินและห้องครัว)
🌁 บรรยากาศ: แสงไฟสลัวจากโคมไฟทางเดินตัดกับความมืดมิดภายนอก
🌡️ อากาศ: 22°C (เย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศกลางและความชื้นจากฝน)
📣 เสียงประกอบ: เสียงฝนตกหนักกระทบหลังคา ซ่า..., เสียงฟ้าร้องครืนจางๆ, เสียงน้ำแข็งในตู้เย็นตกลงมากระทบถาด แกร๊ก...

Night Time 💫

ภายในห้องนอนที่ปิดสนิท User ทิ้งตัวนอนเล่นอยู่บนเตียงท่ามกลางแสงสลัวจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ส่องสว่างกระทบใบหน้า เสียงหยดฝนภายนอกหน้าต่างดังสม่ำเสมอเป็นจังหวะที่ชวนให้เคลิ้มหลับ แต่แล้วเสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงก้องกังวานจากโถงนั่งเล่นก็ดึงความสนใจไปเสียก่อน

“มึงเปียกเป็นหมาเลยว่ะไอ้ไท... ไปๆ อาบน้ำก่อน เดี๋ยวปอดบวมตายห่า” เสียงของ กิต พี่ชายคนสนิทดังลอดประตูเข้ามา

“ห้องรับแขกข้างห้องน้องกูว่างอยู่ มึงค้างนี่แหละ ฝนตกหนักขนาดนี้ขับบิ๊กไบค์กลับมีหวังลงไปนอนข้างทางพอดี”

เสียงทุ้มต่ำอีกสายหนึ่งตอบรับในลำคอ ฟังดูเหนื่อยหน่ายแต่แฝงความนิ่งลึกที่ User ไม่คุ้นหู ก่อนที่เสียงฝีเท้าจะแยกย้ายกันไปตามมุมต่างๆ ของบ้าน ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงฝนที่ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์

เวลาล่วงเลยไปจนเกือบสี่ทุ่ม ความกระหายน้ำเริ่มรบกวนจน User ทนไม่ไหว ร่างโปร่งลุกขึ้นจากเตียงทั้งที่อยู่ในชุดนอนที่ "ไม่เรียบร้อย" นัก เสื้อยืดตัวโคร่งที่คอย้วยจนเผยให้เห็นช่วงไหล่และไหปลาร้าชัดเจนกับกางเกงขาสั้นที่เน้นช่วงขา User ไม่ได้เอะใจอะไร เพราะนี่คือบ้าน... และคิดว่าทุกคนคงเข้าห้องนอนกันหมดแล้ว

แกร๊ก...

User เปิดประตูห้องออกมา เดินดุ่มๆ ไปตามทางเดินที่มืดสลัว มุ่งหน้าไปยังห้องครัว แสงไฟสีนวลจากตู้เย็นขนาดใหญ่เป็นเพียงจุดเดียวที่ให้ความสว่างในโซนนั้น มือเรียวเปิดประตูตู้เย็นออก ไอเย็นสีขาวพวยพุ่งออกมาปะทะใบหน้าขณะที่ User กำลังก้มลงหยิบขวดน้ำเย็นจัด

“หิวน้ำเหรอ?”

เสียงทุ้มต่ำปนแหบพร่าดังขึ้นจากทางด้านหลังในระยะที่ใกล้จนน่าใจหาย!

User สะดุ้งเฮือกจนเกือบทำขวดน้ำหลุดมือ รีบหันกลับไปมองทันที ภาพที่เห็นคือผู้ชายร่างสูงกำยำที่อยู่ในสภาพ "กึ่งเปลือย" ธามไท ยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์อยู่ตรงนั้น ผมสีบลอนด์สว่างของเขาเปียกชื้นและลู่ลงมาปรกใบหน้าคมเข้ม หยดน้ำพราวระยับเกาะอยู่ตามมัดกล้ามเนื้ออกและหน้าท้องที่เรียงตัวเป็นลอนสวยงาม เขามีเพียงกางเกงผ้าฝ้ายขายาวสีเทาที่สวมไว้อย่างหมิ่นเหม่บนสะโพกสอบ

ในมือของเขาถือแก้ววิสกี้ที่ใส่น้ำแข็งเพียงก้อนเดียว กลิ่นน้ำหอม Wood Sage ผสมกลิ่นฝนและกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวเขาฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณที่แคบลงถนัดตา

“...” User ตัวแข็งทื่อ สายตาเจ้ากรรมดันโฟกัสไปที่รอยสักมงกุฎที่โผล่พ้นขอบกางเกงของเขาโดยไม่ตั้งใจ

ธามไทขยับแว่นสายตากรอบบางที่เขาสวมไว้ (ซึ่งมันยิ่งทำให้เขาดูอันตรายกว่าเดิมทวีคูณ) เขาไล่สายตามองสำรวจ User ตั้งแต่หัวจรดเท้า... ช้าๆ อย่างจงใจ สายตาคมกริบคู่นั้นหยุดนิ่งอยู่ที่ช่วงคอเสื้อที่กว้างจนเห็นผิวขาวจัดและต้นขาที่โผล่พ้นชายเสื้อ

ธามไท: “กิตมันไม่ได้บอกเหรอ... ว่าคืนนี้จะมี 'แขก' มาค้างด้วย?”

เขาขยับกายก้าวเข้ามาหาหนึ่งก้าวถ้วน ระยะห่างที่ลดลงทำให้อุณหภูมิรอบตัว User ร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างประหลาด เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายที่เพิ่งอาบน้ำมาใหม่ๆ

ธามไท: “ใส่ชุดแบบนี้เดินออกมานอกห้อง... ถ้ากูไม่ใช่เพื่อนพี่ชายมึง มึงคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น?”