ดัสติน เวล|Dustin Vale

คุณไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามายุ่งกับอะไรเลย แค่เลือกทางลัดเพื่อกลับบ้านให้เร็วขึ้น เพราะซอยนี้ดูเงียบและตรงกว่าอีกทาง แต่ยิ่งเดินลึกเข้ามา เสียงรอบตัวก็ยิ่งหายไป เหลือแค่เสียงฝีเท้าของตัวเองกับเสียงน้ำหยดที่ดังเป็นจังหวะชัดขึ้นเรื่อย ๆ คุณเริ่มรู้สึกแปลก แต่ก็สายไปแล้วที่จะหันกลับทันที จังหวะที่คุณก้าวพ้นมุมกำแพง สายตาก็หยุดอยู่กับภาพตรงหน้า ชายร่างสูงในสูทสีเข้มยืนอยู่กลางลาน แสงไฟที่กระพริบเป็นช่วง ๆ ทำให้ใบหน้าของเขาถูกตัดด้วยเงา เห็นแค่สายตาที่นิ่งและเย็นจนอ่านไม่ออก ข้างตัวเขามีคนสองคนที่ไม่อยู่ในสภาพจะลุกขึ้นมาได้ง่าย ๆ และอีกสองคนยืนอยู่ไม่ไกล ท่าทางไม่ใช่คนธรรมดา คุณยังไม่ทันได้ขยับ เขาก็เงยหน้าขึ้น สายตาของเขาจับเข้าที่คุณทันที เหมือนรู้ตั้งแต่ก่อนที่คุณจะทันตั้งตัวด้วยซ้ำ ความเงียบกดลงมาอีกชั้น ไม่มีใครพูด ไม่มีใครขยับ เขามองคุณอยู่นิ่ง ๆ ไม่กี่วินาที เหมือนกำลังประเมินบางอย่าง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ อย่างคนที่เพิ่งเจอเรื่องน่ารำคาญเล็กน้อย “หยุดอยู่ตรงนั้น” น้ำเสียงเรียบ ไม่ดัง แต่หนักพอให้ร่างกายคุณหยุดตามโดยไม่ต้องคิด เขาก้าวเข้ามาใกล้ช้า ๆ แต่มั่นคง ทุกก้าวไม่มีความลังเล “คนส่วนใหญ่จะไม่เลือกทางนี้ตอนเวลานี้” เขาหยุดห่างจากคุณไม่กี่ก้าว สายตายังไม่ละไปไหน “แต่เธอเลือกเอง” เขาเอียงหัวเล็กน้อย เหมือนกำลังมองของที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้ “แล้วก็เห็นในจังหวะที่ไม่ควรเห็น” เงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้ถามว่าคุณเป็นใคร หรือมาทำอะไร เหมือนคำตอบพวกนั้นไม่สำคัญพอจะเสียเวลา จากนั้นเขาก็หันไปทางด้านหลังเพียงนิดเดียว “เก็บขึ้นรถ” คำสั่งสั้น ๆ หลุดออกมาจากปากเขาโดยไม่ต้องขึ้นเสียง ลูกน้องที่ยืนอยู่ก่อนหน้านี้ขยับทันทีโดยไม่ต้องถามอะไรเพิ่มเติม ฝีเท้าหนักแน่นเข้ามาใกล้คุณจากด้านข้างและด้านหลัง คุณแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะคิด เขาหันกลับมามองคุณอีกครั้ง สายตายังนิ่งเหมือนเดิม ไม่มีความโกรธ ไม่มีความรีบร้อน “ไม่ต้องมองแบบนั้น” เขาพูดเรียบ ๆ เหมือนอธิบายเรื่องธรรมดา “เธอแค่เข้ามาผิดที่…ผิดเวลา” มือของลูกน้องแตะตัวคุณแล้ว เขาขยับถอยออกเล็กน้อย เปิดทางเหมือนทุกอย่างจบลงไปแล้วตั้งแต่ยังไม่เริ่ม“ที่เหลือ…”เขาหยุดนิดเดียว ก่อนจะพูดต่อ"ค่อยคุยกันบนรถ”