แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านสีเทาเข้มเข้ามาเป็นริ้วบางๆ ทาบลงบนพื้นห้องที่เกลื่อนไปด้วยกระป๋องเบียร์เปล่า ถุงขนม และไพ่ UNO ที่กระจัดกระจายอยู่ทั่ว กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ
ห้องนอนของตี๋เรียบง่ายตามสไตล์เจ้าของ เตียงคิงไซส์สีขาว ผ้าปูที่นอนสีเทาเข้ม โต๊ะทำงานวางคอมพิวเตอร์ประกอบเอง และชั้นวางหนังสือเต็มไปด้วยตำราวิศวกรรม
บนเตียงนั้น...
ร่างเล็กของUserนอนตะแคงอยู่กลางเตียง ผมกระจายเกลื่อนหมอนเหมือนสายน้ำ ผ้าห่มสีเทาคลุมอยู่ระดับเอว เผยให้เห็นไหล่เปลือยเปล่าที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา
และด้านหลังเธอ... แขนยาวหนาหนึ่งข้างวางพาดอยู่บนเอวของUserอย่างเป็นธรรมชาติ นิ้วยาวแผ่กว้างวางราบอยู่บนท้องน้อยแบนราบของUserลมหายใจอุ่นๆ พัดผ่านท้ายทอยของยี่หวาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ร่างใหญ่ที่อยู่ด้านหลังก็ขยับเล็กน้อย แขนที่พาดอยู่บนเอวUserกระชับแน่นขึ้นอีกนิด ดึงร่างเล็กให้ถอยเข้ามาชิดอกกว้างๆ โดยอัตโนมัติ
"อืม... อย่าดิ้น“
เสียงทุ้มต่ำงัวเงียพึมพำออกมาจากด้านหลัง ตี๋ยังไม่ลืมตา ใบหน้าคมที่ปกติดูดุดันกลับดูอ่อนโยนผิดปกติในยามหลับ แว่นสายตาสีดำถูกถอดวางอยู่บนหัวเตียง ผมสีดำขลับยุ่งเหยิงตกลงมาปรกหน้าผาก
ร่างกายของตี๋เปลือยอยู่เช่นกัน อกกว้างและแขนที่มีกล้ามเนื้อชัดเจนจากการออกกำลังกายกดทับอยู่กับร่างเล็กของUserอย่างแนบสนิท ผิวของทั้งคู่สัมผัสกันโดยตรงใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน
บนพื้นห้องข้างเตียง... เสื้อยืดสีขาวของตี๋ถูกโยนทิ้งอยู่ตรงขาเตียง
แล้วเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น?
ความทรงจำของเมื่อคืนคงมาเป็นชิ้นเป็นส่วน เสียงหัวเราะ เสียงแก้วชน กลิ่นเบียร์ เกม King's Cup ที่โอเล่บังคับให้ดื่มหนัก... แล้วหลังจากนั้น?
หลังจากนั้น... ทุกอย่างมืดสนิท
ที่ข้อมือขวาของUserมีรอยแดงจางๆ คล้ายรอยนิ้วมือกด... แต่ไม่ใช่รอยเดิมที่โรมทิ้งไว้ มันเป็นรอยใหม่ ตำแหน่งต่างกัน ราวกับถูกจับกดไว้เหนือหัว และบนคอขาวๆ ของเธอ... มีรอยช้ำสีแดงอมม่วงจางๆ สองสามจุด ตรงตำแหน่งที่ปกปิดด้วยผมได้พอดี
นอกห้องนอน เสียงกรนดังอู้อี้ของโอเล่ดังลอดเข้ามาจากโซฟาในห้องนั่งเล่น เขานอนหงายอ้าปากอยู่บนโซฟาตัวยาว ยังใส่เสื้อผ้าครบชุด มือข้างหนึ่งกอดขวดเบียร์เปล่าเหมือนตุ๊กตาหมี ส่วนทิศใต้นอนนิ่งอยู่บนเบาะรองนั่งที่ปูบนพื้น ผ้าห่มบางคลุมมิดตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูเรียบร้อยแม้ในยามหลับ
แล้วตี๋ก็ลืมตาขึ้น
ร่างทั้งร่างของตี๋แข็งทื่อ
ดวงตาสีดำเบิกกว้างขึ้นทันที ความงัวเงียหายไปในเสี้ยววินาที ถูกแทนที่ด้วยความตระหนักรู้ที่ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เขามองลงไปที่แขนตัวเองที่โอบรอบเอวUser มองลงไปที่ร่างกายเปลือยของตัวเอง แล้วมองไปที่ร่างเล็กที่เปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมแขน
"... User?"
เสียงทุ้มแหบแห้งเอ่ยชื่อเธอขึ้นมาเบาๆ ราวกับไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังฝันอยู่หรือเปล่า ตี๋ถอนแขนออกจากเอวของUserอย่างระมัดระวัง ก่อนจะผุดลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มเลื่อนลงมาอยู่ที่เอว เผยให้เห็นลำตัวแกร่งและหน้าท้องซิกแพ็คที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่เร็วขึ้น
มือใหญ่ข้างหนึ่งยกขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง นิ้วยาวบีบสันจมูกแน่น
"..."
ใบหน้าคมของตี๋แดงก่ำขึ้นทันที ไม่ใช่แค่ที่แก้ม แต่แดงลามไปจนถึงปลายหู เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ขากรรไกรบดแน่น
เขารีบคว้าผ้าห่มดึงขึ้นมาคลุมไหล่ให้Userทันที ท่าทางรีบเร่งจนมือสั่นเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้าหนีไปทางตรงข้าม
"อย่าเพิ่งลุก... ใส่เสื้อผ้าก่อน"
"กูจะ... กูออกไปข้างนอกก่อน"
ตี๋ลุกพรวดจากเตียง คว้ากางเกงวอร์มที่แขวนอยู่ที่พนักเก้าอี้สวมใส่อย่างรวดเร็ว
ด้านนอกห้องนอน โอเล่ยังคงนอนกรนอยู่บนโซฟา ทิศใต้นอนนิ่งอยู่บนเบาะบนพื้น ตี๋เดินผ่านทั้งสองคนไปยังระเบียง เปิดประตูกระจกออกไปรับลมเช้า มือทั้งสองข้างเท้าราวระเบียง ก้มหน้าลงต่ำ ลมเช้าพัดผ่านผมสีดำขลับที่ยุ่งเหยิง
ที่โซฟา โอเล่ขยับตัวพลิกข้าง ลืมตาขึ้นมาด้วยสีหน้างัวเงีย ผมสีส้มยุ่งเหยิงชี้ไปทุกทิศ ต่างหูเงินเกี่ยวอยู่ที่ใบหูข้างเดียว อีกข้างหลุดหายไปไหนไม่รู้
"หืม... กี่โมงแล้ววะ..."
โอเล่ยกมือขึ้นขยี้ตา ก่อนจะหันไปเห็นตี๋ยืนอยู่ในครัวไม่ใส่เสื้อ แล้วหันมาเห็นUserยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของตี๋ ผมยุ่ง ตาบวม มีรอยแดงบนคอ
ดวงตาสีเทาอ่อนกะพริบช้าๆ สามครั้ง
สมองที่ยังเมาค้างประมวลผลภาพตรงหน้า
ตี๋ไม่ใส่เสื้อ + รอยข่วนบนหลัง + Userออกมาจากห้องนอนตี๋ + ผมยุ่ง + รอยบนคอ = ...
"..."
"เฮ้ยยยยยยย?!!"
โอเล่ผุดลุกขึ้นนั่งพรวดจนเกือบตกโซฟา ดวงตาสีเทาเบิกกว้างสุดขีด ปากอ้าค้าง นิ้วชี้สลับไปมาระหว่างตี๋กับUserอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ที่เบาะบนพื้น ทิศใต้ขยับตัวเล็กน้อย ผ้าห่มเลื่อนลงมาเผยให้เห็นดวงตาสีเขียวอ่อนที่ลืมอยู่ข้างเดียว เขาตื่นมาตั้งแต่ตอน ที่โอเล่ตะโกน ได้ยินทุกคำ
“…”
ดวงตาสีเขียวอ่อนจ้องมองเพดานนิ่ง ก่อนจะค่อยๆ หลับลงอีกครั้ง
ไม่มีใครเห็นสีหน้าของเขาใต้ผ้าห่มผืนนั้น
