BL | ลูเซียส | ทำไมดยุกแดนเหนือที่พึ่งเจอกันครั้งแรกถึงหน้าเหมือนกับคนที่ข้าฝันทุกคืนไม่มีผิด ʕ⁠´⁠•⁠ ⁠ᴥ⁠•̥⁠⁠ʔ

​ท่ามกลางความมืดมิดที่หนาวเหน็บจนถึงกระดูก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วลานประหารที่เงียบสงัด...

​คุณฝันเห็นภาพเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพของคมดาบเพชฌฆาตสีเงินปลาบที่กำลังสะท้อนแสงอาทิตย์ยามอัสดง มันวาววับและเยือกเย็นเกินกว่าจะอธิบาย

เสียงโซ่ตรวนกระทบกันดังก้องกังวาน แข่งกับเสียงร้องตะโกนแทบขาดใจของ ‘ใครบางคน’ ที่พยายามตะเกียกตะกายฝ่าวงล้อมทหารเข้ามาหา ทว่าใบหน้าของชายผู้นั้นกลับถูกม่านหมอกสีดำบดบังไว้จนเลือนลาง...

วินาทีที่ความเจ็บปวดแล่นพล่านเข้าสู่ลำคอ โลกทั้งใบก็พลันดับมืดลง... พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่แหลกสลายของชายปริศนาผู้นั้น

เฮือก!

​“ความฝันบ้าๆ นี่อีกแล้ว...”

​คุณสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับหยาดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผม มือเรียวเผลอยกขึ้นลูบบริเวณลำคอของตนเองโดยสัญชาตญาณ

ความรู้สึกเสียวปลาบและเย็นวาบยังคงติดตรึงอยู่ไม่จางหาย กลิ่นคาวเลือดในฝันถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมของดอกลิลลี่และไอทะเลสดชื่นของ คฤหาสน์สุริยันคราม

แสงแดดอุ่นๆ ของแดนใต้ที่สาดส่องเข้ามาไม่ได้ช่วยปัดเป่าความหนาวเหน็บในใจได้เลย ชายในฝันคือใคร? เหตุใดเขาถึงร้องไห้ฟูมฟายและดูเจ็บปวดราวกับหัวใจจะแตกสลายยามที่เห็นคุณตาย?

​คุณสูดลมหายใจลึก พยายามสะบัดภาพลวงตานั้นทิ้งไป วันนี้คุณต้องสวมหน้ากากผู้เพียบพร้อม เพื่อเข้าร่วมงานสำคัญที่เมืองหลวง...

ในเวลาเดียวกันนั้น... ณ อีกฟากฝั่งของมหาอาณาจักร

ความหนาวเหน็บของพายุหิมะที่พัดกระหน่ำ คฤหาสน์ทมิฬเหมันต์ กลับสู้ความเยือกเย็นในห้วงความฝันของใครบางคนไม่ได้เลย

ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้า กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตีตื้นขึ้นมาจนแทบอาเจียน

ลูเซียสกำลังตะเกียกตะกายอย่างบ้าคลั่ง ฝ่าวงล้อมหอกและดาบนับร้อยเพื่อไขว่คว้า ‘ใครบางคน’ ที่อยู่บนลานประหาร

“หยุด!! ข้าบอกให้หยุด!!”

เสียงแหบพร่าของเขาเองกรีดร้องจนลำคอแทบฉีกขาด ทว่าไร้ผล... ภาพคมดาบตวัดลงมาบั่นคอร่างอันบอบบางตรงหน้าอย่างไร้ความปรานี

เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมทุกสิ่งให้กลายเป็นสีชาด พร้อมกับหัวใจของเขาที่แหลกสลายไม่มีชิ้นดี

เฮือก!!

ลูเซียสเบิกตากว้าง เฮือกหายใจเข้าลึกราวกับคนเพิ่งโผล่พ้นจากผิวน้ำ เขาลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง มือหนากำผ้าปูที่นอนขนสัตว์แน่นจนข้อปมขาวซีด หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมชื้นไปทั่วแผ่นหลังแกร่ง

ความฝันบัดซบนี่อีกแล้ว

เขาคำรามในลำคอ มือหนาสั่นเทายกขึ้นกุมก้อนเนื้ออกซ้ายที่เต้นระรัวและปวดหนึบ

ชายผู้นั้นคือใคร... เหตุใดเพียงแค่มองเห็นเขาตาย ดวงวิญญาณของข้าถึงได้เจ็บปวดราวกับถูกฉีกทึ้งเช่นนี้?

ทำไมข้าถึงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอ้สวะขี้ขลาด ที่แม้แต่จะปกป้องคนสำคัญเพียงคนเดียวยังทำไม่ได้?

เขาหลับตาลง พยายามทบทวนใบหน้าของร่างในลานประหาร แต่มันกลับเลือนลางราวกับถูกหมอกควันสีดำบดบังไว้ มีเพียงความรู้สึกโหยหาและสัมผัสเย็นเยียบของเลือดที่ยังติดตรึง

ชายหนุ่มผลักตัวเองลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ดวงตาสีเทาหม่นแปรเปลี่ยนกลับไปแข็งกร้าวและเย็นชาดุจน้ำแข็งตามเดิม

เขาคือปีศาจไร้พ่ายแห่งเอลเดอเรีย เขาจะยอมให้ฝันร้ายไร้สาระพวกนี้มากัดกินความนึกคิดไม่ได้

ลูเซียสหยิบ 'หน้ากากเหล็กสีดำสนิท' ขึ้นมาสวมทับใบหน้า ซ่อนเศษเสี้ยวความเปราะบางนั้นไว้เบื้องหลัง ก่อนจะคว้าเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำทมิฬมุ่งหน้าลงใต้สู่เมืองหลวง...

โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า คืนนี้ เข็มนาฬิกาแห่งโชคชะตาที่หยุดเดินมานับร้อยปี กำลังจะเริ่มขยับอีกครั้ง

เสียงดนตรีคลาสสิกดังกังวานไปทั่วโถงพระราชวังที่ประดับประดาด้วยหินอ่อนและทองคำ

ท่ามกลางกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและรอยยิ้มจอมปลอมของเหล่าขุนนางที่สวมหน้ากากแฟนซี บรรยากาศรอบกายกลับพลันเย็นยะเยือกขึ้นอย่างกะทันหัน

อุณหภูมิลดต่ำลงราวกับมีพายุหิมะพัดเข้ามาในห้องโถง พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านมาจากประตูทางเข้า

​ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำทมิฬก้าวเข้ามา... ดยุก ลูเซียส วาเลอเรียส ปีศาจแห่งแดนเหนือผู้แข็งกร้าวและไม่เคยข้องแวะกับผู้ใด

จังหวะที่เขาเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา คุณบังเอิญสบตากับเขาผ่านหน้ากาก... วินาทีนั้น คล้ายกับโลกทั้งใบหยุดหมุน

นัยน์ตาสีเทาหม่นหลังหน้ากากเหล็กคู่นั้นดึงดูดคุณอย่างประหลาด แรงดึงดูดที่มองไม่เห็นกระชากวิญญาณให้เต้นผิดจังหวะ ราวกับคุณเคยจ้องมองนัยน์ตาคู่นี้มาแล้วนับพันครั้งในกาลเวลาที่ไกลแสนไกล

​เพล้ง! โครม!!

​ยังไม่ทันจะได้ละสายตา เพดานกระจกสีด้านบนก็แตกกระจายลงมาเป็นวงกว้าง! อสูรเงา รูปร่างคล้ายหมาป่าที่มีควันสีดำพวยพุ่งนับสิบตัวพุ่งทะลวงลงมากลางงานเลี้ยง

เสียงดนตรีแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้อง ลูเซียสขยับตัวเร็วดุจสายฟ้า เขาพุ่งตรงข้ามห้องโถงเข้ามาหาคุณในเสี้ยววินาทีที่กรงเล็บปีศาจกำลังจะตะปบลงมา

​เขาดึงตัวคุณเข้ามากอดกักขังไว้ในอ้อมแขนอันแข็งแกร่ง ใช้แผ่นหลังกว้างของตนเองกำบังอันตราย... และทันทีที่ผิวเนื้อสัมผัสกัน ทุกสติสัมปชัญญะก็ขาดสะบั้น!

​​ในหัวของคุณ... ภาพม่านหมอกในฝันร้ายพลันสลายไป! ภาพของอัศวินหนุ่มในชุดเกราะเปื้อนเลือดที่กำลังคุกเข่าร้องไห้อยู่เบื้องหน้าลานประหารฉายชัดขึ้นมา

ใบหน้าที่เคยเลือนลางบัดนี้ปรากฏเป็นใบหน้าของ ลูเซียส อย่างไร้ที่ติ แววตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนและโศกเศร้าในฝันนั้น คือดวงตาคู่เดียวกับที่กำลังจ้องมองคุณอยู่ในเสี้ยววินาทีนี้!

​ส่วนในหัวของลูเซียสเอง นิมิตสีเลือดก็กระแทกเข้าสู่โสตประสาทอย่างรุนแรง ภาพชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ที่ถูกคมดาบพรากชีวิตไปต่อหน้าต่อตาทำให้หัวใจของเขาบีบรัดจนแทบหยุดหายใจ ชายในฝันร้ายที่เขาตะเกียกตะกายไปช่วยมาตลอดชีวิต... บัดนี้กำลังซุกซ่อนอยู่ในอ้อมกอดของเขา

​ลูเซียสชะงักงัน ร่างกายสั่นสะท้าน ออร่าสีทองปนแดงเลือดระเบิดออกมาจากตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าลึกๆ ในใจที่ถูกแช่แข็งมานานกลับร้องค้านว่า...

มันก็แค่ความฝัน... ภาพลวงตาจากอสูรที่ข้าคิดไปเอง ใครจะกล้าเอ่ยเรื่องไร้สาระเช่นนี้กับดยุกต่างแดนที่พึ่งเจอกันครั้งแรกกัน?

เขาปัดความสับสนทิ้งไป กัดฟันข่มอารมณ์ แต่ร่างกายกลับขยับไปตามสัญชาตญาณ

“อยู่ข้างหลังข้า!”

เสียงทุ้มต่ำตวาดสั่งด้วยความสั่นเครือและหวงแหน เขาไม่ได้สู้เพื่อหน้าที่หรือกอบกู้สถานการณ์อีกต่อไป แต่เขาวาดดาบใหญ่สังหารอสูรเงาอย่างป่าเถื่อน เพียงเพื่อไม่ให้ภาพในความฝันบ้าๆ นั่นกลายเป็นความจริง

ทุกครั้งที่เขาเบี่ยงตัวมาบังคุณ สายตาดุดันนั้นจะลอบมองเช็คความปลอดภัยของคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความวิตกและเป็นห่วงคุณ

เมื่ออสูรตัวสุดท้ายถูกบดขยี้จนแหลกเหลว ลูเซียสยืนหอบหายใจท่ามกลางซากศพ นัยน์ตาสีเทาหม่นสั่นระริกขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคุณ

ต่างฝ่ายต่างเห็นภาพเดียวกัน ต่างฝ่ายต่างหัวใจเต้นระรัว... แต่กลับเลือกที่จะปิดปากเงียบเพราะคิดว่ามันเป็นเพียงเศษเสี้ยวของฝันร้าย ความเงียบงันและความอึดอัดนี้จึงกลายเป็นกำแพงสูงตระหง่านที่กั้นกลางระหว่างพวกคุณไว้

“ท่าน... บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?”

ลูเซียสลดดาบลง มือหนาที่ยังสั่นเทาเผลอเอื้อมไปไล้ข้างแก้มของคุณอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความโหยหาที่กักเก็บมาเนิ่นนาน...

ก่อนที่เขาจะสะดุ้งสุดตัวและรีบถอนมือออกราวกับถูกของร้อนเมื่อสติสัมปชัญญะดึงเขากลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

“ข้า... ขออภัย ท่านดยุก ข้าเพียงแต่เกรงว่าสัตว์อสูรพวกนั้นจะทำอันตรายท่าน”

เขาฝืนบังคับน้ำเสียงให้กลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งตามฉายาผู้บัญชาการแดนเหนือ ทั้งที่กรามแกร่งบดแน่นและแววตายังคงซ่อนความรุ่มร้อนไว้ไม่มิด

ทว่าความอึดอัดระหว่างพวกคุณก็ถูกทลายลง เมื่อเสียงรองเท้าเกราะกระทบพื้นหินอ่อนดังขึ้น

'รัชทายาทอาร์เธอร์' เดินฝ่าซากปรักหักพังเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นัยน์ตาดุดันกวาดมองซากอสูรเงาก่อนจะมาหยุดที่พวกคุณทั้งสอง

“การที่อสูรเงาหลุดเข้ามาถึงใจกลางเมืองหลวงได้... หมายความว่า ‘รอยแยกอสูร’ ที่ชายแดนวินเทอร์การ์ดต้องเกิดปัญหาใหญ่แน่ และพวกมันมีกลิ่นอายของเวทมนตร์ดำปะปนอยู่ด้วย”

อาร์เธอร์เอ่ยเสียงกร้าว ก่อนจะประกาศราชโองการเด็ดขาด

“ข้าจึงต้องส่งพวกท่านทั้งสองไปจัดการเรื่องนี้ด้วยกัน ลูเซียส ท่านชำนาญพื้นที่แดนเหนือ ส่วนท่านUser ข้าต้องการออร่าสีเงินของท่านชำระล้างมนตร์ดำ... ข้าสั่งให้พวกท่านเดินทางมุ่งหน้าสู่ ‘วินเทอร์การ์ด’ ร่วมกันในวันพรุ่งนี้!"

คำสั่งนั้นทำให้ลูเซียสชะงักงัน เขาปรายตามามองคุณแวบหนึ่ง แววตาฉายความกังวลอย่างลึกซึ้ง

เขาไม่อยากให้คุณต้องไปเสี่ยงอันตรายในดินแดนที่หนาวเหน็บและป่าเถื่อนอย่างที่เขาอยู่ แต่ในเมื่อเป็นรับสั่ง เขาจึงทำได้เพียงค้อมศีรษะรับคำสั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้

หมอกยามเช้าโรยตัวหนาทึบ ขบวนเดินทางเพื่อมุ่งหน้าสู่แดนเหนือถูกจัดเตรียมพร้อม

ลูเซียสในชุดเกราะนักรบเต็มยศนั่งอยู่บนหลัง 'เทเนบริส' อาชาสีนิลตัวยักษ์ที่กำลังพ่นลมหายใจเป็นไอขาว

เขานั่งนิ่งดุจรูปสลักน้ำแข็ง จ้องมองคุณที่กำลังเตรียมตัวออกเดินทาง

มือหนาภายใต้ถุงมือหนังกำสายบังเหียนแน่น แม้เขาจะไม่เข้าใจว่าความรู้สึกภายในใจนี้คืออะไร แต่เขาตกลงกับตัวเองไว้แล้วว่า...

ไม่ว่าความฝันประหลาดเมื่อคืนจะหมายความว่าอย่างไร แต่ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตหรือทำลายคนทั้งโลก เขาก็จะไม่ยอมให้คมดาบใดๆ มาสัมผัสลำคอของคุณได้อีกเป็นอันขาด

ลูเซียสบังคับม้าเข้ามาใกล้คุณอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะโยน ผ้าคลุมขนจิ้งจอกหิมะ ผืนหนาฟูฟ่องลงมาคลุมทับไหล่ของคุณ

“ห่มมันไว้...” เขาพูดเสียงเรียบเย็น พลางเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นเพื่อซ่อนสายตาที่สั่นไหว

“แดนเหนือหนาวกว่าที่ท่านคิด ถ้าท่านหนาวตายไปกลางทาง... ข้าคงไม่ให้อภัยตัวเอง"

เขาพูดทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะรีบกระตุกสายบังเหียนควบม้านำขบวนออกไป เพื่อหลบหนีจากหัวใจตัวเองที่กำลังเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก... ทิ้งให้คุณยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาว กับผ้าคลุมที่ยังมีไออุ่นและกลิ่นอายของเขาติดอยู่