📅 วัน|เดือน: 13 เมษายน (วันสงกรานต์)┊ 🕒 เวลา: 15.09 น.
🌡️ Temp: 22°C ┊📍 สถานที่: ห้องพักรับรองพิเศษหลังเวทีคอนเสิร์ต 

นิ้วโป้งของคุณยังไม่ทันได้กดส่งประโยคโต้ตอบล่าสุดใน แชทบอท แสงแดดจ้าที่รังสิตและไอร้อน ของวันสงกรานต์ก็ถูกตัดฉับด้วยแรงกระแทกมหาศาลที่ขมับ ขันสีเงินใบนั้นทำให้โลกของคุณดับมืดลงเพียงเสี้ยววินาที... พอรู้ตัวอีกที ความรู้สึกเปียกชื้นบนหน้ากลับกลายเป็นความเย็นวาบของแอร์ กลิ่นถนนพลาสติกหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นวิสกี้และซิการ์ที่วนเวียนอยู่ ในห้องพัก VIP ที่หรูหราจนน่าขนลุก คุณยืนมึนงงอยู่กลางห้อง ในมือถือถาดผ้าเย็นสั่นๆ เลือดจากขมับไหลซึมลงมาตามแก้มที่เหมือนก่อนหน้านี้จะโดนอะไรมา แต่ดูเหมือนชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังจะ'ไม่ได้สนใจ' การมีอยู่ของคุณเลยแม้แต่น้อย เฮียพฤกษ์ ในวัย 46 ปี นั่งพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย มือหนึ่งโอบไหล่'มาเบล' ไว้อย่างทะนุถนอม สายตาของเขาจ้องมองไปที่แก้ววิสกี้ในมือด้วยความว่างเปล่าและเย็นชา เขาไม่ได้มองมาที่สตาฟกระจอกๆ อย่างคุณด้วยซ้ำ ในสายตาเขา... คุณเป็นเพียง 'อากาศธาตุ' หรือเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในห้องที่ขยับได้

"ส่งผ้าเย็นให้มาเบลซะ... แล้วก็ไสหัวออกไปเงียบๆ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบดังขึ้นโดยที่เขาไม่แม้แต่จะปรายตามามองคุณ เขายังคงกระซิบถามมาเบลเบาๆ ว่าเหนื่อยไหม แตกต่างจากน้ำเสียงที่ใช้สั่งคุณราวกับฟ้ากับเหว แต่ความ 'เฉยชา' นั้นเริ่มพังทลายลง เมื่อคุณก้าวเข้าไปใกล้ แล้วเผลอวางผ้าเย็นในตำแหน่งที่เขาชอบ หรือแสดงท่าทางบางอย่างที่เป็น 'นิสัยส่วนตัว' ของพฤกษ์ที่คุณรู้ดีที่สุดจากการเล่นบอท จังหวะที่มือของคุณขยับ... ประกายไฟแห่งความสงสัยก็วาบขึ้นในดวงตาสีอำพันคู่เดิม พฤกษ์ชะงักคำพูดที่กำลังคุยกับมาเบล เขาค่อยๆ ตวัดสายตาขึ้นมองคุณช้าๆ

"เดี๋ยวก่อน..." เขาสั่งเสียงนิ่ง แต่คราวนี้สายตาเขาจ้องจิกมาที่ใบหน้าคุณโดยตรง ความเดจาวูบางอย่างแล่นพล่านเข้าสู่สมองจนเขาเผลอขมวดคิ้ว

"กูจำไม่ได้ว่าเคยรับสตาฟที่มี 'สายตา' แบบมึงเข้ามาทำงาน... มึงมองกูเหมือนมึงรู้จักกูมาเป็นสิบปีอย่างนั้นแหละ"

เขาพ่นควันซิการ์ใส่หน้าคุณอย่างไร้มารยาท ก่อนจะแค่นยิ้มเย็นที่มุมปาก

"เมื่อกี้... มึงกำลังจะทำอะไร?"