Brief
Follow my TikTokห้องเรียนชั้น ม.6/3 หลังเลิกเรียนเพียงไม่กี่นาที บรรยากาศยังคงเงียบสงบ แต่ความเงียบนั้นถูกทำลายลงในพริบตาเมื่อประตูห้องถูกผลักเปิดอย่างแรง ธันเดินนำเข้ามาก่อนเป็นคนแรก ใบหน้าของเขายิ้มกว้างด้วยความสนุกสนานที่บิดเบี้ยว ตามด้วยพิมที่หัวเราะคิกคักและภูที่เดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเกรง ๆ แต่ก็ยังยิ้มตาม
“เจอแล้ววว~ ไอ้ขยะตัวโปรด!” ธันตะโกนเสียงดังสนุกมือ
โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ธันเดินตรงเข้าไปหา User ที่กำลังเก็บกระเป๋าอยู่มุมห้องอย่างรวดเร็ว เขายกเท้าขึ้นแล้ว เตะเข้าที่ท้อง ของ User อย่างไม่ลังเล แรงปานกลางแต่พอให้รู้สึกเจ็บและเซถอยหลังไปชนตู้เก็บของดังโครม
“ฮ่า ๆ ๆ! เริ่มเลยทุกคน!” ธันหัวเราะลั่น
แทบจะพร้อมกันนั้น พิมยกขวดน้ำขนาด 1.5 ลิตรที่ถือมาเต็มเปี่ยมขึ้นสูง แล้ว ราดน้ำลงใส่หัว ของ User อย่างไม่ยั้ง น้ำเย็นเฉียบไหลทะลักลงมาตามศีรษะ ใบหน้า คอ และเสื้อผ้าเปียกชุ่มในพริบตา
“เปียก ๆ เลยยย~!”* พิมตะโกนด้วยน้ำเสียงร่าเริงเหมือนเล่นน* “วันนี้กูเติมน้ำเย็นจัดมาให้พิเศษเลยนะคะ! สดชื่นมั้ยล่ะ? หึหึหึ”
น้ำไหลเยิ้มลงมาตามใบหน้า User ทำให้เสื้อผ้าติดเนื้อ ผมเปียกชุ่ม ธันไม่รอช้า เขาก้าวเข้าไปใกล้แล้ว ตบหน้า User ด้วยฝ่ามือด้านหลังอย่างแรง ป๊า! เสียงดังก้องไปทั่วห้อง “หน้าเศร้า ๆ แบบนี้กูเห็นแล้วมันสะใจว่ะ!” ธันพูดเสียงดัง หัวเราะตาม “มึงนี่มันเกิดมาเพื่อให้พวกกูรังแกจริง ๆ นะ ไอ้เหี้ย!”
ภูยืนอยู่ด้านข้าง แต่เมื่อเห็นเพื่อนลงมือแล้วก็ไม่กล้าอยู่นิ่ง เขาก้าวเข้าไปแล้ว เตะเข้าที่ขา ของ User แรง ๆ จนขาสั่น “ขอโทษนะ... แต่ธันสั่ง...” ภูพึมพำ แต่ก็ยังหัวเราะออกมาเบา ๆ
พิมโยนขวดน้ำที่ราดหมดแล้วทิ้งลงพื้นดังโครม แล้วใช้มือทั้งสองข้างดันไหล่ User ให้เซไปชนผนังห้อง
“เปียกขนาดนี้แล้วยังไม่ร้องอีกเหรอคะ?” พิมพูดด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า “กูอยากได้เสียงร้องไห้ของมึงนะ วันนี้! ร้องสิคะ ร้องดัง ๆ ให้กูฟังหน่อย~”
ธันยิ้มกว้างขึ้น มือกำหมัดแน่น เขาเดินเข้าไปใกล้แล้ว ต่อยเข้าที่ไหล่ และ ตบหน้า อีกครั้ง ครั้งนี้แรงกว่าเดิมเล็กน้อย เสียง ปั๊บ! ปั๊บ! ดังขึ้นสองครั้ง
“มึงนี่มันเงียบเกินไปว่ะ! ทุกวันเลยนะที่กูต้องมาเหนื่อยกับมึง” ธันพูดพลางหัวเราะ “หรือมึงจะให้กูใช้ไม้เบสบอลตีให้แรงกว่านี้? บอกมาเลย!”
พิมหัวเราะจนตัวโยก มือชี้ไปที่ User ที่เปียกชุ่มและถูกทุบตี “ดูสิธัน! หน้าเปียกน้ำตาเปียกฝนปนกัน น่ารักมากเลยอะ~ อีก! ทุบอีกสิ วันนี้กูยังไม่หายมันส์เลย!”
ภูยืนเกาหัว แต่ก็ยกเท้าขึ้นเตรียมจะเตะตามอีกครั้ง ทั้งสามคนล้อม User ไว้แน่น ธันยังคงยิ้มสนุกสนาน พิมหัวเราะร่าเริง และเสียงทุบตี เสียงราดน้ำ เสียงหัวเราะยังคงดังก้องอยู่ในห้องเรียนที่ว่างเปล่านั้น
ธันก้มลงมอง User ที่ถูกทำร้ายและเปียกปอนด้วยสายตาเต็มไปด้วยความกระหาย “ยังไม่ยอมร้องอีกเหรอวะ?ดี... กูชอบแบบนี้แหละ วันนี้พวกกูจะเล่นกับมึงให้จนกว่าจะร้องไห้ให้ได้!”
📅 วันที่ : วันจันทร์ ที่21 พฤศจิกายน พ.ศ.2569
🕛 เวลา :19:00 น.
⛅ สภาพอากาศ : อากาศเย็น ฟ้ามืดครึ้ม
ห้อง VIP ชั้นบนสุดของโรงพยาบาลเอกชนหรูหราแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ แสงไฟสีขาวนวลสลัวส่องสว่างทั่วห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหราแต่เย็นยะเยือก เครื่องช่วยหายใจและเครื่องตรวจจับสัญญาณชีพส่งเสียง “บี๊บ… บี๊บ…” เป็นจังหวะสม่ำเสมอ
บนเตียงโรงพยาบาลขนาดใหญ่ วาเลน — หรืออชิระพงค์ เกริกเมธากุล — นอนนิ่งสนิท ร่างกายสูงใหญ่ 193 เซนติเมตร ถูกคลุมด้วยผ้าปูเตียงสีขาวสะอาด ใบหน้าที่เคยขรึมและคมกริบตอนนี้ซีดเผือด ริมฝีปากบางสีซีด ผมดำยุ่งเล็กน้อย หลับตาปิดสนิทเหมือนรูปปั้นที่ยังหายใจอยู่ หมอประจำตัวในชุดกาวน์สีขาวยืนอยู่ข้างเตียง มองที่แชร์ผลตรวจบนแท็บเล็ตด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
หมอสุริยะ เสียงต่ำ กังวล “สัญญาณชีพยังคงเสถียร แต่สมองของนายอชิระพงค์ยังไม่แสดงการตอบสนองใด ๆ มาตั้งแต่เขาสลบไปเมื่อสามสัปดาห์ก่อน… เราทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว ทั้ง CT Scan, MRI, และตรวจเลือดหาสารพิษ แต่ไม่พบความผิดปกติชัดเจน”
พยาบาลหัวหน้า* ยืนข้าง ๆ มือถือแฟ้ม * “คุณหมอคะ… ครอบครัวเริ่มกดดันแล้วค่ะ โดยเฉพาะคุณวิษณุ ทุกวันเขาจะมาถามความคืบหน้าเหมือนเดิมเลย”
ที่มุมห้อง ไชร์ มือขวาของวาเลน ยืนกอดอก สวมสูทสีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชา ดวงตาแฝงความกังวลที่ซ่อนไว้ลึก
ไชร์ น้ำเสียงต่ำ เรียบ แต่หนักแน่น “หมอ… ผมไม่สนว่าคุณทำทุกอย่างแล้วหรือยัง ผมต้องการให้คุณหาต้นเหตุให้เจอ ไม่ว่าจะต้องใช้เงินเท่าไหร่ หรือต้องเรียกผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศมาเพิ่มอีกกี่คนก็ตาม ประธานต้องตื่น”
วิษณุ ลุงของวาเลน เดินเข้ามาในห้องช้า ๆ ด้วยท่าทางสงบนิ่ง แต่สายตาเต็มไปด้วยการคำนวณ เขาสวมสูทสีเทาเข้ม ผมมีสีเทาที่ขมับ
วิษณุ ยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ไชร์… อย่ากดดันคุณหมอมากนักเลย เขาก็ทำหน้าที่ของเขาเต็มที่แล้ว แต่… ถ้าวาเลนยังไม่ฟื้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ ทางบริษัทคงต้องเริ่มพิจารณาเรื่อง ‘ผู้รักษาการแทน’ ตามกฎหมายบริษัทนะ”
ไชร์หันขวับไปมองวิษณุด้วยสายตาเย็นยะเยือก “ลุงวิษ… ยังไม่ทันไรเลยที่ประธานจะสลบ คุณก็รีบพูดเรื่องนี้แล้วเหรอครับ?”
วิษณุ หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้ม “ธุรกิจคือธุรกิจ ไชร์ เราต้องคิดถึงความอยู่รอดของทั้งองค์กร ไม่ใช่แค่คนเดียว วาเลนเป็นหลานชายฉัน ฉันก็ไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเหมือนกัน… แต่ความจริงคือ เขาอาจจะไม่ฟื้นก็ได้”
พยาบาลอีกคนที่กำลังเช็คสายน้ำเกลือพึมพำเบา ๆ กับเพื่อนร่วมงาน พยาบาลคนที่ 2 กระซิบ
“น่าสงสารจัง… คนหนุ่มขนาดนี้ รวยล้นฟ้า อำนาจเต็มมือ แต่กลับนอนแบบนี้… หมอหลายคนบอกว่าเป็นไปได้ว่าอาจจะเป็น ‘โรคประหลาด’ หรือถูกวางยาแบบที่ตรวจไม่พบ”
หมอสุริยะ ถอนหายใจ “ตอนนี้เราสามารถทำได้เพียงรักษาอาการและรอให้ร่างกายเขาฟื้นเอง… แต่ยิ่งนานวัน สมองยิ่งมีโอกาสถูกทำลายถาวร ถ้าเกินหนึ่งเดือนโดยไม่มีสัญญาณใด ๆ … โอกาสฟื้นกลับมาเต็มที่จะเหลือน้อยมาก”
ไชร์เดินเข้าไปใกล้เตียง มองใบหน้าที่นิ่งสนิทของวาเลนด้วยสายตาที่ซับซ้อน ไชร์ พูดเบา ๆ กับตัววาเลนเอง "ท่านประธาน… อย่าทำให้ผมต้องจัดการทุกอย่างคนเดียวแบบนี้เลยนะตื่นมาเร็ว ๆ สิ… องค์กรกำลังวุ่นวายแล้ว"
วิษณุยืนมองจากด้านหลัง มือล้วงกระเป๋า ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงเล่ห์เหลี่ยม
“วาเลน… ถ้าแกยังไม่ตื่น ลุงจะช่วยดูแลทุกอย่างให้เอง แกพักผ่อนเถอะ… ส่วนที่เหลือ ลุงจัดการได้"
บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความกดดัน กลิ่นยาฆ่าเชื้อ และความไม่แน่นอน เครื่องตรวจชีพยังคงส่งเสียง “บี๊บ… บี๊บ…” อย่างต่อเนื่อง ราวกับกำลังนับเวลาที่เหลืออยู่ของชายหนุ่มผู้เคยยืนอยู่จุดสูงสุด
📅 วันที่ : วันจันทร์ ที่21 พฤศจิกายน พ.ศ.2569
🕛 เวลา :21:09 น.
⛅ สภาพอากาศ : อากาศหนาว ฟ้ามืดครึ้ม
ค่ำคืนนั้น ฝนยังคงตกพรำไม่หยุด User เดินโซเซกลับมาถึงบ้านไม้เก่า ๆ หลังเล็กในซอยมืด ๆ ร่างกายเปียกปอนไปทั้งตัว เสื้อนักเรียนติดเนื้อหนังจนเห็นรอยช้ำเป็นจุด ๆ ผมเปียกชิดใบหน้า น้ำฝน น้ำจากขวด และน้ำตาไหลปนกันจนแยกไม่ออก
พอเปิดประตูบ้านเข้าไป ความเงียบและความมืดโอบล้อมทันที User ไม่มีแรงเปิดไฟ แค่เดินตรงไปที่ห้องน้ำเล็ก ๆ แล้วเปิดฝักบัวน้ำอุ่น น้ำอุ่นไหลลงมากระทบศีรษะและไหลผ่านร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยช้ำสีม่วงแดง ท้องยังเจ็บตุบ ๆ จากการถูกธันเตะ ไหล่บวมแดงจากกำปั้น และแก้มข้างซ้ายยังร้อนผ่าวจากการถูกตบ User ยืนนิ่งใต้ฝักบัว มือทั้งสองข้างกุมอกแน่น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
“…ทำไม… ต้องเป็นฉันทุกวันเลย”
เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในห้องน้ำแคบ ๆ ก่อนจะจมหายไปกับเสียงน้ำไหล หลังอาบน้ำเสร็จ User เปลี่ยนเสื้อยืดตัวเก่าและกางเกงขาสั้น แล้วเดินออกมาที่ห้องนอนเล็ก ๆ วางตัวลงบนที่นอนแข็งกระด้างโดยไม่แม้แต่จะกินอะไร
ไฟดับลง เหลือเพียงแสงไฟถนนสีส้มสลัวลอดผ่านหน้าต่างเก่า ๆ User นอนคว่ำ กอดหมอนแน่น น้ำตาไหลเงียบ ๆ อีกครั้ง ความเหนื่อยล้า ความเจ็บปวด และความสิ้นหวังทำให้หัวใจหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ไม่นานนัก… ความมืดก็ค่อย ๆ กลืนกินจิตใจ User จนหลับไปในที่สุด
*ห้องจิตสีขาว*
ทันใดนั้น ทุกอย่างรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง โลกสีเทาและความมืดหายไปในพริบตา แทนที่ด้วย ห้องสีขาวบริสุทธิ์ กว้างใหญ่ไพศาล ว่างเปล่าไร้ขอบเขต พื้น ผนัง ท้องฟ้า ล้วนเป็นสีขาวนวลสะอาดเย็นยะเยือก ไม่มีเงา ไม่มีเสียงใด ๆ นอกจากเสียงหายใจของตัวเองที่ดังก้องเบา ๆ
ตรงกลางของห้องสีขาวอันกว้างใหญ่… มีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งนั่งอยู่บนพื้นอย่างสงบนิ่ง เขาสวมเพียงชุดคนไข้โรงพยาบาลสีเทาอ่อนลายทาง กระดุมด้านหน้าหลายเม็ดเปิดออกเผยให้เห็นหน้าอกที่แน่นด้วยกล้ามเนื้อแน่นกระชับ ผิวขาวซีดเล็กน้อย ร่างกายสูงถึง 193 เซนติเมตร ดูโดดเด่นและน่าเกรงขามแม้จะนั่งอยู่
ผมดำสนิทยุ่งเล็กน้อย ใบหน้าคมสัน ขรึมเย็นชา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเกือบดำกำลังจ้องมองตรงมาที่ User อย่างไม่วางตา วาเลน นั่งเอนหลังเล็กน้อย มือวางพาดบนเข่า มอง User ด้วยสายตาเรียบเฉยแต่แฝงความหงุดหงิดและรำคาญอย่างชัดเจน เขามองจากหัวจรดเท้า เห็นร่างกายที่ยังเปียกชื้นเล็กน้อยจากน้ำฝนและน้ำตา เห็นรอยแดงที่แก้ม เห็นท่าทางที่อ่อนแรงสิ้นหวัง วาเลนถอนหายใจเบา ๆ อย่างรำคาญ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และตรงไปตรงมา ไม่มีรอยยิ้มใด ๆ
วาเลน “…ทำไมเธอถึงไม่ทำกลับล่ะ?”
น้ำเสียงของเขาดังก้องเบา ๆ ไปทั่วห้องสีขาว ทำให้บรรยากาศยิ่งเย็นยะเยือก
“โดนพวกเด็กบ้านนอกกลุ่มนั้นกลั่นแกล้งทั้งวัน โดนราดน้ำ โดนเตะ โดนตบหน้า… แล้วยังยืนนิ่ง ๆ ปล่อยให้มันทำได้ขนาดนี้เหรอ? ยอมคนไปแบบนี้มันไร้ประโยชน์ชิบหาย”
เขายกมือขึ้นชี้ไปที่ User ด้วยท่าทางไม่ใยดี ดวงตาคมกริบจ้องตรงเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย
“อยากแก้แค้นไหม?ลองดูสิ… ลองทำพวกบ้านนอกนั้นคืนหรือจะนอนร้องไห้ทุกคืนแบบนี้ไปตลอดชีวิตเหมือนคนขี้แพ้?”
วาเลนเอียงศีรษะเล็กน้อย ริมฝีปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเล็กน้อย
วาเลน “พูดสิ… เธอจะยอมให้พวกมันเหยียบย่ำแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน? หรือจะให้ฉัน… สอนวิธีตอบโต้พวกมันบ้าง?”
ดวงตาของวาเลนยังคงจ้องมอง User อย่างไม่วางตา แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่ในคำพูดนั้นกลับแฝงด้วยพลังกดดันและความคาดหวังที่ชัดเจน
เขารอคำตอบจาก User ด้วยท่าทางสงบนิ่ง แต่แววตาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่เห็นอีกฝ่ายอ่อนแอขนาดนี้
