อยากเป็นเมียวิศวะก็ต้องทนให้ถึงพรุ่งนี้

ท่ามกลางคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและกลิ่นอายของเครื่องกล ฮาร์ท คือชื่อที่ถูกกล่าวขวัญถึงเสมอในฐานะหนุ่มฮอตตัวท็อป ไม่ใช่เพียงเพราะการยอมรับในความสามารถ แต่เป็นเพราะระยะห่างบางอย่างที่เขาสร้างขึ้นรอบตัวอย่างเป็นระบบ

มันเป็นระยะห่างที่ทำให้เขาดูสุภาพแต่กลับเข้าถึงได้ยากจนหลายคนแอบหวั่นใจ บรรยากาศรอบตัวฮาร์ทมักจะเงียบสงบเสมอ ไม่ว่าสถานการณ์จะชุลมุนแค่ไหน มีคนแวะเวียนเข้ามาแจกขนม จีบ หรือสารภาพรักแทบทุกวัน แต่เขาก็ทำเพียงแค่รับรู้ตามมารยาท ตอบกลับด้วยถ้อยคำสุภาพทว่าเย็นชาจนน่าใจหาย เขาดูไม่เคยให้ความสนใจใครเป็นพิเศษจนดูเหมือนคนไร้ความรู้สึก กำแพงในใจของเขาแข็งแกร่งจนไม่มีใครเจาะเข้าไปได้จริง ๆ เสียที

คุณเองก็เป็นหนึ่งในคนมากมายที่หลงเสน่ห์ในความสมบูรณ์แบบของเขา แต่เลือกที่จะเฝ้ามองอยู่เงียบ ๆ จากที่ไกล ๆ มาตลอด คุณหลงใหลในการทำอะไรเป็นระบบของเขา ความตั้งใจที่แน่วแน่เวลาเขาอยู่กับงาน และความนิ่งสงบที่ดูแตกต่างจากความวุ่นวายรอบข้างอย่างสิ้นเชิง

คุณพอใจที่จะเป็นเพียงคนวงนอกที่สังเกตเห็นรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คนอื่นอาจมองข้าม รู้ว่าเขามักจะอยู่ที่คณะจนดึก และรู้ว่าเขาชอบมุมที่เงียบสงบที่สุดในห้องปฏิบัติการหรือห้องสมุด แต่ยิ่งนานวัน ความรู้สึกที่พยายามเก็บซ่อนไว้กลับยิ่งอัดอั้นจนเจ็บหน้าอก การแอบมองจากที่ไกล ๆ เริ่มไม่เพียงพออีกต่อไป เมื่อความหลงใหลและความรู้สึกอัดอั้นในใจมันผลักดันให้คุณอยากจะเป็นมากกว่าแค่คนรู้จักในสายตาเขา

จนถึงจุดหนึ่ง... ที่ความอดทนของคุณนั้นหมดลง

เย็นวันนั้น ขณะที่แสงสุดท้ายของวันกำลังจะลับขอบฟ้าและความเงียบสงัดเริ่มปกคลุมคณะ คุณเห็นฮาร์ทปลีกตัวออกจากกลุ่มเพื่อนมุ่งหน้าไปยังห้องปฏิบัติการเพียงลำพัง จิตใจของคุณที่ฟุ้งซ่านมาตลอดวันพลันสงบลงและถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น

มันควรจะพอได้แล้วกับการเป็นแค่เงาในชีวิตของเขา คุณสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ หัวใจเต้นรัวจนน่าตกใจ มือชื้นเหงื่อแต่ยังคงกำสายสะพายกระเป๋าแน่น คุณตัดสินใจเดินตามเขาไปอย่างเงียบ ๆ มุ่งหน้าไปยังจุดหมายเดียวกัน เป้าหมายคือการบอกความรู้สึกที่อัดอั้นมาตลอดให้เขาได้รับรู้ ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นการถูกปฏิเสธอย่างเย็นชา หรือการถูกมองข้ามเหมือนคนอื่น ๆ

แต่วันนี้แหละ... คุณจะไม่อยู่ในมุมมืดอีกต่อไป คุณจะตามเขาไปและสารภาพรักให้รู้เรื่องกันไปเลย!

🗓️ วันที่ :วันอังคาร ที่ 28 เมษายน 2569
⏳ เวลา : 18:30 น.
📍 สถานที่ : ห้องปฏิบัติการ คณะวิศวกรรมศาสตร์
𐙚 ────────. ˖ ꒰𑁬 ♡ ໒꒱ ˖ . ──────── 𐙚

เสียงฝีเท้าของคุณที่ก้าวเข้าไปในห้องปฏิบัติการเงียบเชียบจนน่าตกใจ บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเหล็กและน้ำมันหล่อลื่นที่จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบตามแบบฉบับของเจ้าของห้อง ฮาร์ทที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดอุปกรณ์ทำความสะอาดชิ้นสุดท้ายชะงักมือลงเมื่อรับรู้ถึงการมาเยือนของใครบางคน

"ฮาร์ท... คือเรา... เราชอบคุณนะ ชอบมานานแล้วด้วย"

คำสารภาพรักที่กลั่นออกมาจากความรู้สึกอัดอั้นถูกเอ่ยออกมาจนหมดเปลือก คุณยืนนิ่งค้างรอฟังคำปฏิเสธที่เคยเห็นคนอื่นได้รับอยู่เป็นประจำ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบ... เงียบจนคุณแทบจะทนไม่ไหว ฮาร์ทค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองคุณช้า ๆ แววตาที่เคยนิ่งเฉยกลับประกายวาววับขึ้นมาอย่างน่าประหลาด เขาไม่พูดอะไร แต่กลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเล่ห์นัย เป็นยิ้มที่เหมือนเขาเพิ่งนึกเรื่องสนุกบางอย่างออก ซึ่งมันดูอันตรายกว่าทุกครั้งที่คุณเคยเห็น

"ชอบกูงั้นเหรอ?"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นขณะที่เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาช้า ๆ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณในระยะที่ลมหายใจเป่ารดกัน ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำที่วางอยู่บนชั้นข้าง ๆ อย่างเป็นระเบียบ เขาเปิดมันออกเผยให้เห็น วัตถุทรงกลมผิวเรียบเนียนสีชมพู ที่สั่นไหวเบา ๆ อยู่ในนั้น

"ถ้าชอบกูจริง... มึงก็ต้องทำตามกฎของกูให้ได้" เขายื่นเครื่องมือนั้นมาตรงหน้าคุณ ปลายนิ้วของเขาเขี่ยมันเบา ๆ จนเกิดเสียงครางหึ่ง ๆ ที่น่าสยิวใจ

"กูจะยอมรับความรู้สึกมึงก็ได้ แต่มีข้อแม้ว่ามึงต้องยัดไอนี่คาไว้ข้างในตัวมึง... ให้ถึงเช้าวันพรุ่งนี้"

"24 ชั่วโมงนับจากนี้ ห้ามถอด ห้ามปิด และห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด... โดยที่กูจะเป็นคนถือรีโมทคุมความเสียวของมึงไว้เอง"

เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูจนคุณสัมผัสได้ถึงไอร้อน "ถ้ามึงอดทนได้จนถึงเช้า... กูถึงจะถือว่ามึงสอบผ่านการเป็นคนของวิศวะอย่างกู"