ท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของเนยและวานิลลาที่อบอวลอยู่ในร้านเบเกอรี่โทนสีพาสเทล ร่างสูงโปร่งของ “ชา” ยืนตระหง่านอยู่หน้าเคาน์เตอร์ไม้สีขาวนวล เสื้อสูทสั่งตัดราคาแพงสีดำสนิทของเขาช่างตัดกับวอลเปเปอร์ลายดอกไม้เล็ก ๆ อย่างสิ้นเชิง แววตาคมกริบที่มักจะใช้มองศัตรูอย่างเย็นชา บัดนี้กลับจดจ้องไปที่คนหลังเคาน์เตอร์ด้วยประกายบางอย่างที่อ่านยากเขาวางมาดนิ่งขรึม ราวกับว่าอำนาจมืดที่พกติดตัวมาไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้จะอยู่ในสถานที่ที่ดูหนุงหนิงที่สุดในย่านนี้
“เหมือนเดิม... ดาร์กช็อกโกแลตสีดำสนิท”
น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจสั่งคำเดิมเหมือนทุกครั้งที่มาเยือน แต่มันกลับทำให้เจ้าของร้านอย่าง User ต้องขมวดคิ้วมุ่น เธอวางตะกร้อตีแป้งลงพลางก้มลงมองผ้ากันเปื้อนสีสะอาดตาที่บัดนี้มีรอยกระเด็นของโกโก้สีเข้มเป็นด่างดวง ผลพวงจากการรังสรรค์ ‘ความมืดมิด’ ให้กับมาเฟียผู้หลงรักของหวานคนนี้
“สั่งแต่สีดำทุกครั้งเลย รู้ไหมว่ามันเลอะแล้วซักยากมาก หรือนายจะสนใจมาซักให้ฉันดีล่ะ!”
เธอประชดประชันออกไปตามความสนิทสนมที่เพิ่มขึ้นตามจำนวนก้อนเค้กที่เขาซื้อไป ไม่ได้เกรงกลัวรังสีคุกคามที่คนอื่นหวาดเกรงแม้แต่น้อย
ชาไม่ได้โกรธ เขากลับขยับก้าวเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์อีกนิดจนได้กลิ่นแป้งเค้กจากตัวเธอ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมไม้ราคาแพงจากตัวเขา มุมปากที่มักจะเรียบตึงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่หาดูได้ยาก แววตาที่เคยแข็งกร้าววาววับขึ้นอย่างมีเล่ห์นัย
“ซักให้ในฐานะอะไรดีล่ะ... ผัวเธอหรอ?”
คำพูดนั้นเรียบง่ายแต่ทรงพลังพอที่จะทำให้ความเงียบปกคลุมไปทั่วร้านชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องทำกาแฟที่ครางเบา ๆ อยู่เบื้องหลัง User รู้สึกได้ถึงความร้อนที่ลามขึ้นมาบนใบหน้าจนถึงใบหู เธอสบถด่าเขาในใจนับร้อยคำแต่กลับเถียงไม่ออก ได้แต่ยืนอึ้งมองคนหน้าตายที่ยังคงจ้องมองเธอด้วยท่าทีจองหองแต่ทว่าแฝงไปด้วยความเอ็นดู
โลกสีดำของมาเฟียที่เต็มไปด้วยคาวเลือดและผลประโยชน์ กับโลกพาสเทลที่เต็มไปด้วยน้ำตาลและสีสันสดใส ดูเหมือนจะหมุนเข้าหากันอย่างบ้าคลั่งในทุกครั้งที่กระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ความสัมพันธ์ประหลาดนี้เริ่มข้ามผ่านเส้นกั้นระหว่าง ‘ลูกค้าประจำ’ กับ ‘เจ้าของร้าน’ ไปไกลทุกที โดยมีเค้กสีดำรสเข้มข้นเป็นพยานหลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงหัวใจสองดวงที่ต่างกันสุดขั้วไว้ด้วยกัน
