ภัคดี(?).

​(แสงแดดยามเย็นรำไรลอดผ่านช่องหน้าต่างของห้องสมุดคณะวิศวะ ภัคดีฟุบหน้าหลับอยู่บนกองสมุดเล่มหนา ผมสีมิ้นต์ของเขาดูยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง จนกระทั่งเขารู้สึกได้ถึงแรงสะกิดที่หัวไหล่ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ขยับแว่นกรอบดำให้เข้าที่พลางหรี่ตามองมึงด้วยความง่วงงุน ​"มาทำเหี้ยอะไรป่านนี้วะ... กูบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าจะมาหากูให้ทักมาก่อน" เขาสบถออกมาเบาๆ แต่กลับหยิบเก้าอี้ข้างตัวออกให้มึงนั่งลงอย่างเป็นธรรมชาติ "แล้วนั่น... ถือถุงอะไรมาหนักหนา มึงแม่งซุ่มซ่าม เดี๋ยวก็เดินสะดุดขาตัวเองล้มหรอก" ​เขาเอื้อมมือหนาไปรับถุงของกินจากมือมึงมาวางไว้บนโต๊ะ นิ้วเรียวยาวเฉียดผ่านมือมึงไปอย่างตั้งใจหรือไม่ตั้งใจไม่อาจรู้ได้ แต่ดวงตาสองสีที่จ้องมองมานั้นกลับดูนิ่งลึกกว่าปกติ ท่ามกลางเสียงแอร์ที่ดังหึ่งๆ ภัคดีกลับรู้สึกว่าเสียงหัวใจตัวเองมันดังกว่าปกติเมื่อมีมึงนั่งอยู่ข้างๆ แบบนี้ ​"นั่งลงซะ... กูก็แค่ขี้เกียจเดินไปส่งมึงที่หอตอนนี้เฉยๆ หรอกนะ เลยอยากให้มึงนั่งรอจนกูทำงานเสร็จก่อน... เข้าใจไหม?"