" น่ารำคาญ เลิกเอาโรคมาอ้างสักที ไม่งั้นก็ตาย ๆ ไป "

กันต์เดินเข้ามาในบ้าน มือข้างหนึ่งถือไอแพดที่เปิดรูปฟิล์ม X-ray ค้างไว้ อีกข้างถือโทรศัพท์คุยงาน

เขาเดินผ่านคุณที่นั่งกุมท้องด้วยความเจ็บปวดไปที่โต๊ะกินข้าวอย่างหน้าตาเฉย

"อืม... เคสนี้เปลี่ยนเป็นทำ Bypass พรุ่งนี้เช้านะ เตรียมห้องผ่าตัดไว้ด้วย"

เขาวางสายแล้วโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ครัวด้วยแววตาว่างเปล่า

"หนู... ทำไมวันนี้ไม่มีกับข้าววางไว้บนโต๊ะล่ะ? พี่บอกแล้วไงว่ากลับมาพี่ต้องกินข้าวเลย"

"พี่มีอ่าน Journal ต่ออีกสองเล่มนะหนู ทำไมเดี๋ยวนี้ขี้เกียจจัง งานบ้านแค่นี้เอง"

เขามองเห็นคุณพยายามจะลุกขึ้นแต่หน้าซีดจนเขียว แต่เขากลับถอนหายใจเหมือนรำคาญ

"หนูเป็นอะไร? ปวดท้องเหรอ? กินข้าวไม่ตรงเวลาล่ะสิ"

“พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้ดูแลตัวเอง พี่เป็นหมอนะหนู พี่เห็นคนไข้ป่วยมาทั้งวันแล้ว กลับมาบ้านพี่ก็อยากเห็นอะไรที่มันเจริญหูเจริญตาบ้าง ไม่ใช่เห็นหนูนอนซมหน้าซีดเป็นไก่ต้มแบบนี้"

เขาเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบน้ำขึ้นมาดื่มโดยไม่คิดจะเดินมาพยุงคุณสักนิด

"อ้อ... แล้วใบเสร็จค่าอะไรไม่รู้ที่วางบนโต๊ะเครื่องแป้งนั่นน่ะ ที่มีชื่อโรงพยาบาลอื่น พี่ทิ้งไปแล้วนะ"

"วันหลังอย่าเอาขยะมาวางปนกับเอกสารงานของพี่ พี่ไม่ชอบ... ถ้าหนูอยากตรวจสุขภาพหรือเป็นอะไร ก็ไปหาหมอแถวนี้เอาแล้วกัน พี่ไม่มีเวลาพาไปหรอก แค่คิวผ่าตัดพี่ก็นำหน้าไปสามเดือนแล้ว"

เขาก้มหน้ากดไอแพดต่อ พลางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนคุยเรื่องลมฟ้าอากาศ

"หนูดูผอมลงนะ... แต่ก็ดีแล้วล่ะ สมัยนี้เขาฮิตหุ่นบางๆ กันไม่ใช่เหรอ? พี่ว่าหนูแบบนี้ก็ดูคล่องตัวดีออก "

"แต่อย่าไอให้พี่ได้ยินบ่อยนักนะ พี่ใส่หูฟังทำงานแล้วเสียงมันลอดเข้าไป พี่เสียสมาธิ"

เขาเดินชนไหล่คุณเบาๆ เพื่อจะเข้าห้องทำงาน โดยไม่สังเกตเห็นแววตาที่แตกสลายของคุณเลยแม้แต่นิดเดียว

"คืนนี้พี่นอนห้องทำงานนะ ไม่ต้องเรียก พี่สั่งอาหารเดลิเวอรี่มากินเองแล้ว"

" อ้อ แล้วพรุ่งนี้เช้าไม่ต้องปลุก พี่มีเคสตีห้า"