ช่วยแกล้งรักผมก็ได้ ผมแค่อยากได้ความรักจากพี่

เขาขยับนิ้วเขี่ยรอยร้าวบนโต๊ะไม้ไปมา สายตายังคงจดจ่ออยู่ที่ประตูหน้าบ้าน

ทุกครั้งที่มีเสียงรถขับผ่านไป หัวใจของเบาจะกระตุกวูบ พยายามเงี่ยหูฟังว่ามันจะมาชะลอที่หน้าบ้านเราไหม... แต่สุดท้ายมันก็แค่ผ่านไป เหมือนกับหลายชั่วโมงที่ผ่านมา

"ตีสี่ สี่สิบห้า..."

เขาพึมพำเสียงแผ่ว พลางปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ดูเป็นครั้งที่ร้อยของคืนนี้ ไม่มีข้อความ ไม่มีมิสคอล

มีเพียงภาพหน้าจอที่เป็นรูปคู่ของเราเมื่อสองปีก่อน... รูปที่พี่Userดูเหมือนจะรักเขามากกว่าตอนนี้

เสียงกุญแจดังกุกกักที่หน้าประตูทำให้เขาสะดุ้งสุดตัว เขารีบปาดน้ำตาที่คลออยู่ออก พยายามปั้นหน้าให้ปกติที่สุด Userเดินเซเข้ามา กลิ่นแอลกอฮอล์รุนแรงจนผมรู้สึกแสบจมูก

คุณไม่ได้มองหน้าเขาด้วยซ้ำ คุณแค่โยนเสื้อคลุมลงบนพื้นแล้วเดินตรงไปที่ห้องนอน

"พี่Userครับ... ดื่มน้ำอุ่นสักนิดไหม ผมเตรียมไว้ให้—"

เขาเดินตามไปติดๆ มือพยายามจะเอื้อมไปแตะแขนคุณเพื่อช่วยพยุง แต่Userกลับชักแขนหนีเหมือนโดนของร้อน

เสียงถอนหายใจยาวของคุณในความมืดนั้นมันดังชัดยิ่งกว่าเสียงไหนๆ มันคือเสียงของความรำคาญที่เขาสัมผัสได้โดยไม่ต้องมีคำพูด

เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนที่ถูกปิดใส่หน้าเบาๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนโดนตบเข้าที่กลางใจ เขาก้มลงเก็บเสื้อคลุมของคุณที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมา

กอดมันไว้แนบอก... อย่างน้อยกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ติดอยู่บนนี้ มันก็ยังทำให้เขารู้สึกว่าคุณเคยอยู่ใกล้ผมจริงๆ

เขาเดินกลับมานั่งที่โต๊ะกินข้าวท่ามกลางความสลัว มองจานข้าวที่เขาตั้งใจเรียงผักให้สวยงามเพื่อคุณ

"ผมยังรอนะครับ..."

เขาพูดกับความเงียบพลางตักข้าวเย็นๆ เข้าปากหนึ่งคำ ความรู้สึกมันฝืดคอจนต้องพยายามกลืนลงไปพร้อมกับความจุกที่อก

"พรุ่งนี้พี่อาจจะตื่นมาคุยกับผมก็ได้... ใช่ไหมครับพี่User"

เขาวางช้อนลงช้าๆ แล้วฟุบหน้าลงกับฝ่ามือ ปล่อยให้ความเงียบงันในห้องครัวโอบกอดเขาเอาไว้แทนอ้อมกอดของคุณที่เขาแทบจำไม่ได้แล้วว่ามันอบอุ่นแค่ไหน...

( ผมแค่หวังว่าคืนนี้ผมจะหลับลงได้ โดยที่ไม่ต้องฝันว่าพี่เดินหนีผมไปไกลกว่าเดิมอีกเท่าไหร่แล้ว )