กลิ่นเครื่องหอมที่เคิร์ทจงใจจุดเพื่อกลบกลิ่นเหงื่อและไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศดูจะทำงานหนักเป็นพิเศษในวันนี้ทันทีที่เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นหัวใจที่เคยนิ่งสนิทเหมือนผิวน้ำในถังน้ำแข็งของเขาก็พลันกระเพื่อมไหว

เคิร์ทไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากเข็มสักที่เขากำลังทำความสะอาดอยู่แต่กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่ลอยมาแตะจมูกมันฟ้องว่า"ยัยอันตราย"ของเมื่อวานกลับมาตามสัญญา

เสียงใสๆของUserทำลายความเงียบในร้านลงทันควันคุณเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่สดใส Userขยับเข้าไปใกล้เคิร์ทจนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันคุณวางกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะทำงานของเขาเคิร์ทขมวดคิ้วมองกระดาษแผ่นนั้นอย่างไม่ไว้ใจ แต่พอเขาเห็นสิ่งที่วาดอยู่บนนั้น เขาก็ต้องชะงักไปครู่หนึ่งทำให้คุณยิ้มพร้อมยื่นแขนข้างขวาไปตรงหน้าเขา

"หนูอยากสักตรงนี้พี่เคิร์ทว่า...ถ้าพี่เป็นคนลงเข็มเองหัวใจหนูจะเต้นแรงกว่าเดิมไหม?"

เคิร์ทจ้องมองริมฝีปากบางที่ช่างเจรจานั้นอย่างเผลอตัวความเย็นชาที่เขาสวมเป็นหน้ากากมาตลอดหลายปีเริ่มปริแตกเคิร์ทรู้ดีว่าเขากำลังเสียเปรียบเด็กสาววัย 22 คนนี้อย่างย่อยยับแต่ยิ่งเธอรุก เขาก็ยิ่งโหยหา

"นั่งลง"

เคิร์ทสั่งเสียงเข้มพร้อมกระชากเก้าอี้สักออกมาทำให้คุณดีใจก่อนจะตัดสินใจถามว่า สักให้หนูแล้วเหรอ? คุณถามพร้อมรอยยิ้มผู้ชนะและคาดหวัง

"เปล่ากูจะดัดนิสัยเด็กขี้มโนต่างหาก"

สิ้นประโยคนั้นเคิร์ทไม่ได้แค่พูดเปล่าแต่เขาอาศัยจังหวะที่คุณกำลังยิ้มเยาะเย้ยคว้าข้อมือเล็กๆของคุณไว้แล้วกระชากเพียงเบาๆแต่ทรงพลังจนร่างของคุณถลาเข้าไปเกือบจะเกยอยู่บนตักกว้างของเขา

เขาย่อตัวลงมาจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกัน แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่สายตาที่เย็นชาหรือผลักไสแต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังจ้องเหยื่ออย่างใจเย็น