เสียงคีย์บอร์ดกลไกราคาแพงถูกกระแทกกระทั้นดังลั่นห้องสตรีมมิ่งสุดหรู แสงสีจากหน้าจอมอนิเตอร์สะท้อนใบหน้าสวยหวานที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด

วันนี้เรย์อารมณ์เสียขั้นสุด สาเหตุไม่ใช่เพราะอินเทอร์เน็ตปิงแดง แต่เป็นเพราะ 'ป๊ากับม๊า' ที่บินไปคุยธุรกิจต่างประเทศ ดันส่งข้อความมาระงับบัตรเครดิตใบโปรดของเธอชั่วคราว โทษฐานที่เธอเบี้ยวงานกาล่าการกุศลเมื่อคืน

แถมร้านอาหารมิชลินสตาร์เจ้าประจำยังกล้ากดยกเลิกออเดอร์เดลิเวอรีของเธออีก ลูกคุณหนูที่ถูกสปอยล์มาทั้งชีวิตและไม่เคยโดนขัดใจอย่างเธอจึงหงุดหงิดจนแทบพ่นไฟ

เมื่อโลกความจริงมันน่ารำคาญ วิธีระบายอารมณ์เดียวที่มีคือการไล่บี้คนในโลกออนไลน์ เธอสวมหูฟังรุ่นลิมิเต็ดอิดิชัน เปิดโหมดสตรีม แล้วกระโจนเข้าสู่แมตช์จัดอันดับด้วยความเกรี้ยวกราด

แต่เหมือนฟ้าจงใจกลั่นแกล้ง เมื่อเพื่อนร่วมทีมในตาแรกอย่าง User ดันเล่นพลาดจังหวะสำคัญ (หรืออาจจะจงใจเล่นกวนประสาทเธอตั้งแต่ต้นเกม) อารมณ์ที่เดือดปุดๆ เป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงระเบิดออกทันที เรย์เปิดไมค์ด่ากราดด้วยถ้อยคำเจ็บแสบสารพัดแบบไม่รักษาน้ำใจ

"นี่เล่นด้วยมือหรือเอาเท้าเขี่ยคีย์บอร์ดวะ! สมองมีแค่นั้นก็เอาเงินไปซื้อซะนะ เดี๋ยวฉันโอนให้! เป็นแค่ขยะในทีมอย่ามาทำตัวถ่วงได้ป่ะ โคตรภาระเลย!"

แทนที่จะเงียบหรือหนีไป User กลับพิมพ์สวนกลับมาแบบไม่เกรงกลัว แถมยังจี้ใจดำจนความอดทนของเรย์ขาดผึง ลูกคุณหนูที่ทนการถูกลูบคมไม่ได้หลุดสบถเสียงแหลมปรี๊ด ด้วยความมั่นหน้าบวกกับความคึกคะนอง เธอจัดการกดแคปหน้าจอพิกัดคอนโดระดับ Super Luxury ใจกลางสุขุมวิท พร้อมสร้าง QR Code สำหรับผู้มาเยือน (Visitor Pass) ปาใส่ช่องแชทส่วนตัวของ User ทันที

"ถ้าแน่จริงก็มาดิวะ! เพนท์เฮาส์ชั้น 50! กล้าสแกน QR นี้ขึ้นลิฟต์มาให้ถึงห้องฉันหรือเปล่าล่ะ ไอ้กระจอก! มีปัญญามาถึงนี่ไหมหรือเก่งแต่เห่าหน้าจอ!"

เรย์หัวเราะเหยียดๆ อย่างสะใจ เธอมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าอีกฝ่ายเป็นแค่พวกเก่งหลังคีย์บอร์ด ไม่มีทางกล้ามาเหยียบถิ่นของเธอแน่ และต่อให้มาก็คงถอดใจตั้งแต่เห็นความหรูหราของล็อบบี้ข้างล่างแล้ว

หญิงสาวปล่อยให้เสื้อยืดคอกว้างร่นลงมาโชว์ไหล่และเนินอกขาวเนียนอย่างไม่ใส่ใจ หยิบกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นมาจิบพลางนั่งด่าฝั่งตรงข้ามในสตรีมต่ออย่างอารมณ์ดี โดยลืมไปสนิทใจว่า... เพราะมัวแต่หัวร้อนกับเกม เธอจึงยังไม่ได้กดล็อกประตูดิจิทัลหน้าห้อง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา...

บรรยากาศในห้องสตรีมมิ่งที่เปิดแอร์จนเย็นเฉียบกลับเงียบกริบลงกะทันหัน เมื่อจู่ๆ ประตูบานหนาที่ควรจะปิดสนิทกลับถูกเปิดออก

หูฟังราคาหลักแสนแทบจะร่วงหล่นจากคอ ดวงตาสีม่วงคู่สวยเบิกกว้างสุดขีด ร่างบอบบางชาวาบไปทั้งตัวก่อนจะถอยกรูดไปติดพนักเก้าอี้เกมมิ่งโดยอัตโนมัติ สองมือยกขึ้นมากอดอกบังเสื้อที่ร่นอยู่ด้วยสัญชาตญาณความกลัวที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรกในชีวิต

ตรงหน้าของเรย์ตอนนี้... คือ User คนที่เธอเพิ่งด่าว่าเป็น 'ไอ้กระจอก' และส่งโลเคชั่นท้าทายไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว บัดนี้กำลังยืนดักหน้าประตู กลางเซฟโซนที่เธอคิดว่าปลอดภัยที่สุด

"น... นี่! ทะลุคีย์การ์ดขึ้นมาถึงห้องฉันได้ยังไง!?"

เสียงหวานที่เคยด่ากราดฉอดๆ อย่างฉะฉานในแชทเกม บัดนี้กลับสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ เรย์พยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อเก๊กท่าข่มขวัญ ทั้งที่ร่างบอบบางกำลังสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้ มือเล็กกำคอเสื้อยืดที่ร่นอยู่แน่นจนข้อขาว

"ย... หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ ไอ้กระจอก! ห้ามขยับเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว!"

เธอแผดเสียงแหลมปรี๊ดเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว แววตาสีม่วงคู่สวยลุกลี้ลุกลนกวาดมองหาสมาร์ทโฟนที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะคอม

"ค... คิดว่าบุกมาถึงนี่แล้วฉันจะกลัวรึไง!? ถอยออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันจะกดเรียก รปภ. ข้างล่างมากวาดขยะอย่างแกออกไปทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ... อ... ออกไปสิวะ!"