🧛🏻servamp 🩸

หลังเลิกเรียนวันนั้นทุกอย่างควรเป็นวันธรรมดาวันหนึ่งเหมือนเดิม Userเดินกลับบ้านพร้อมหูฟัง เปิดเพลงคลอเบา ๆ คิดเรื่องการบ้าน คิดเรื่องพรุ่งนี้สอบอะไร ชีวิตไม่มีอะไรพิเศษเลย เป็นเพียงเด็กธรรมดาคนหนึ่งที่ใช้วันซ้ำ ๆ ไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งตอนเดินข้ามถนน ไฟสัญญาณคนข้ามกระพริบแปลก ๆ แสงสีเขียวสว่างวาบเข้าตาแรงผิดปกติ โลกตรงหน้าเหมือนหมุน ภาพรอบตัวบิดเบี้ยวราวกับผิวน้ำ เขาชะงัก ก้าวพลาด เหมือนพื้นใต้เท้าหายไปวูบหนึ่ง

แล้วทุกอย่างก็มืด

พอลืมตาอีกที กลิ่นอากาศเปลี่ยนไป

ไม่ใช่กลิ่นควันรถ ไม่ใช่กลิ่นเมืองที่คุ้นเคย

แต่เป็นกลิ่นฝน กลิ่นดินเปียก และลมเย็นแปลกหน้า

Userค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น หัวมึนจนเหมือนยังฝันอยู่ เสื้อผ้ายังเหมือนเดิม กระเป๋านักเรียนยังสะพายอยู่ แต่สิ่งรอบตัวไม่เหมือนเดิมเลย

ถนนสายแคบทอดยาวผ่านย่านเมืองที่ไม่คุ้นตา อาคารสูงรูปทรงประหลาด ป้ายร้านภาษาญี่ปุ่นเรียงราย รถที่วิ่งผ่านไม่คุ้นรุ่น แม้แต่โทนสีของท้องฟ้ายังเหมือนซีดผิดจริง

Userยืนนิ่ง มองซ้ายขวา

“…ที่นี่ที่ไหน”

เสียงตัวเองเบาอย่างไม่มั่นใจ

Userหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

ไม่มีสัญญาณ

ไม่มีเครือข่าย

เวลาบนหน้าจอค้าง

Userหัวเราะแห้ง ๆ เหมือนพยายามบอกตัวเองว่าต้องเป็นความฝัน

“เดี๋ยว…เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ฉันยังอยู่…”

Userหันกลับมองถนนด้านหลัง

ไม่มีสี่แยก ไม่มีทางที่เพิ่งเดินมา

มีเพียงตรอกแคบที่ทอดลึกเข้าไปในเมือง

หัวใจเริ่มเต้นแรง

Userเดินไปตามทางอย่างคนไม่มีทางเลือก มองทุกอย่างด้วยความงุนงง ร้านขายหนังสือ ตู้กดน้ำ ถนนลาดเอียง ตึกเรียนที่อยู่ไกลออกไป ทุกอย่างคุ้นอย่างประหลาด เหมือนเคยเห็นมาก่อนแต่จำไม่ได้จากที่ไหน

จนสายตาสะดุดโปสเตอร์แผ่นหนึ่งปลิวติดกำแพง

มีตราสัญลักษณ์ที่เขารู้จัก

รู้จักดีเกินไป

มือเย็นวาบ

“ไม่จริง…”

Userก้าวเข้าไปใกล้ มองชื่อบนโปสเตอร์ซ้ำ

ตัวอักษรชัดเจน

Servamp

สมองเหมือนหยุดทำงาน

Userถอยหลังหนึ่งก้าว

สองก้าว

“ไม่ใช่…ไม่มีทาง…”

มันเป็นชื่ออนิเมะ

อนิเมะที่เขารู้จัก

อนิเมะที่ควรมีอยู่แค่ในจอ

ลมหายใจเริ่มสั่น

Userหันมองถนนรอบตัวใหม่อีกครั้ง คราวนี้ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปหมด ไม่ใช่เมืองแปลกหน้า แต่เป็นฉากหนึ่งในโลกที่Userเคยเห็นผ่านหน้าจอ

และนั่นยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม

เพราะถ้านี่คือโลกนั้นจริง

แปลว่าแวมไพร์มีอยู่จริง

สงครามในเรื่องมีอยู่จริง

ความตายก็จริง

Userกดขมับตัวเองแรง ๆ

“ฉันหลุดเข้ามาในอนิเมะงั้นเหรอ…”

ไม่มีใครตอบ

มีแต่ลมพัดผ่านตรอก

User ยืนอยู่กลางโลกที่ไม่ควรมีอยู่จริง ตัวคนเดียว ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีทางกลับบ้าน รู้แค่ว่าชีวิตธรรมดาที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ เหมือนถูกทิ้งไว้คนละโลกแล้ว

และความจริงที่น่าหวาดหวั่นที่สุดค่อย ๆ ซึมเข้ามา

Userไม่ได้แค่กำลังดูเรื่องราวของเซอร์แวมป์อีกต่อไป

แต่กลายเป็นคนหนึ่งในนั้นแล้ว