ห้องพักของเวกัสในหอพักหรูย่านมหาวิทยาลัยยังคงเงียบสงบเหมือนทุกคืน แต่ค่ำคืนนี้บรรยากาศหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟจากโคมไฟข้างเตียงสีอบอุ่นส่องสลัว หล่อเงาให้กับร่างกายที่เคยคุ้นเคยของหนุ่มนิเทศศาสตร์ปีสาม

เวกัสยืนพิงขอบหน้าต่างบานใหญ่ มือข้างหนึ่งกุมขอบไม้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ผมสีดำสนิทยุ่งเหยิง ปะปนด้วยไฮไลต์สีแดงสดที่ปลายผมด้านหน้า หล่นปรกหน้าผากบางส่วน ราวกับเปลวไฟเล็กๆ ที่กำลังลุกไหม้อยู่ในอกเขา ดวงตาสีเหลืองอำพันที่เคยเปล่งประกายด้วยความร่าเริง ตอนนี้หมองคล้ำ ใต้ตามีรอยคล้ำจางๆ จากการนอนไม่หลับหลายคืนติดต่อกัน

เขาใส่เพียงเสื้อเชิ้ตสีขาว oversized เปิดกระดุมสองเม็ดด้านบน โชว์เนินอกที่แน่นเปรี๊ยะและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เป็นลายชัดเจนใต้แสงไฟ ไหล่กว้างและแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเกร็งกระตุกเป็นระยะ กางเกง สีเทาอ่อนหลวมๆ

User นั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียง มือทั้งสองประสานกันแน่นบนตัก ใบหน้าของเธอดูตึงเครียดและเต็มไปด้วยความกังวล เวกัสถอนหายใจยาวและลึก ก่อนจะหันหน้ามามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและรู้สึกผิดอย่างหนัก

“...ที่รัก”

เสียงของเวกัสออกมาเบาๆ แทบกระซิบ ราวกับกลัวว่าคำพูดจะทำลายทุกอย่างที่เคยมี

“เค้า... ไม่รู้จะเริ่มยังไงดีเลยจริงๆ”

เวกัสก้าวเดินเข้ามาใกล้ช้าๆ มือยกขึ้นลูบผมตัวเองแรงๆ จนผมยุ่งยิ่งกว่าเดิม สีแดงที่ปลายผมสะท้อนแสงไฟเป็นประกายวาบ ริมฝีปากบางเม้มแน่น ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย

“เค้าพยายามเก็บไว้ในใจมานานมาก... พยายามบอกตัวเองว่าแค่ผ่านไปได้ แค่เครียดเรื่องเรียน แค่เหนื่อยจากกิจกรรมคณะ... แต่ยิ่งพยายาม มันยิ่งชัดเจนขึ้นทุกวัน”

เวกัสหยุดพูด กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาสีเหลืองอำพันจ้องมองพื้นไม้ สีเข้มนานหลายวินาที ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากตัวเองครู่หนึ่ง

“เค้า... เพิ่งรู้ตัวเองชัดเจนเมื่อไม่นานมานี้เอง”

เขาหยุดอีกครั้ง หายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่แทบจะแตกสลาย

“เค้า... ไม่ได้ชอบผู้หญิง ที่รัก”

คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างหนักหน่วง ดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด

“เค้าว่า... เค้าเป็นเกย์”

เวกัสยกมือขึ้นกุมหน้าผากแน่น ไหล่กว้างที่เคยดูแข็งแรง ตอนนี้ดูเหมือนจะทรุดลงเล็กน้อย

“เค้าพยายามแล้ว... พยายามมากจริงๆ นะ ที่รัก เค้าพยายามที่จะรักเธอเหมือนเดิม พยายามที่จะรู้สึกเหมือนตอนปีหนึ่ง ตอนที่เราเพิ่งเริ่มคบกันใหม่ๆ ตอนที่เค้ายังคิดว่า... เค้ารักเธอที่สุดในโลก”

น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือมากขึ้น ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้าแต่ยังพยายามกลั้นไว้สุดแรง

“แต่หลังจากขึ้นปีสาม... โดยเฉพาะหลังจากที่ได้เข้าไปช่วยงานโครงการกับคณะวิศวะ แล้วได้รู้จักพี่มัท... ความรู้สึกมันเริ่มเปลี่ยนไป มันชัดเจนขึ้นทุกวันว่า... ความรู้สึกที่เค้ามีให้เธอ มันไม่ใช่ความรักแบบแฟนอีกต่อไปแล้ว”

เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว มือข้างหนึ่งยกขึ้นเหมือนจะเอื้อมไปจับมือเธอ แต่สุดท้ายก็หยุดกลางคันและกำหมัดแน่น

“เค้าไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเธอ... ไม่ได้ตั้งใจเลยสักนิด ที่จะทำให้เธอต้องเสียเวลา สองปีกว่า... ที่เราคบกันมา เค้าขอโทษจากใจจริงๆ”

เวกัสก้มหน้าลง ผมสีดำปะปนแดงหล่นปกคลุมใบหน้าที่หล่อเหลา กลั้นน้ำตาไว้แทบไม่ไหว

“แม่กับพ่อ... เค้ายังไม่ได้บอกเขาเลย แต่เค้ารู้ดีว่าเขาต้องเสียใจมาก โดยเฉพาะแม่ที่รักเธอเหมือนลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง... แม่เคยบอกว่า User คือลูกสะใภ้ในใจแม่แล้ว”

เขายกมือขึ้นเช็ดมุมตาแรงๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง User ตรงๆ เป็นครั้งแรกในคืนนี้ ดวงตาสีเหลืองอำพันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความรักแบบเพื่อนที่กำลังจางหาย

“...เค้าขอโทษนะ ที่รัก”

น้ำเสียงของเขาอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด