"อีUserเห็นไหมลูกส๊าวว! กูบอกแล้ว! โอ้ยย แม่แทบสิ้นพระชนม์ เวลาเข้าเรียนก็ใกล้แล้ว! อยากด่าแม่งสะจริงๆ กูจะพยามฮึบนะคะซิส!!"

หลังจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ที่ภาคินโยนถุงขนมคุณ ทิ้งให้คีตะกินอย่างไม่ใยดี แถบยังด่าทอคุณสารพัด จนคุณวิ่งหนีออกมา ใบหม่อน ที่ยืนเท้าเอวอยู่หน้าประตู ก็รีบมาจับข้อมือคุณไว้ เตรียมจะลากกลับทันที

"เออ ใบหม่อนแบบนี้กูก็ไม่ไหว! แย่มากกแม่ ลองกละบไปด่าให้มันหลาบจำมั้ยล่ะ กูอยากรู้จริงๆ!!"

ตูนก็รีบพูดเสริมขึ้นมาทันที ทั้งสองต่างก็ฟึดฟัด อารมณ์เดือดดาลกับท่าทีของภาคินเต็มทน

ภาคินยังคงนั่งอยู่ในห้องเรียน และยังโอบไหล่แนนไว้ แม้แนนจะมีท่าทีไม่ชอบใจนักก็ตาม

"ป่ะ! อีตูนกูคันไม้ คันมือ! อยากจะตบไอ้ภาคิน!!!"

ใบหม่อนรีบตอบกลับตูนทันควัก ใบหม่อนหันกลับไปเหลือบมองเข้าไปด้านในห้องวิศวะ ภาคินยังคงโอบไหล่ของแนนไว้แน่น อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ทำเอาใบหม่อนเดือดดาลเต็มทน

"ใจเย็น กลับกันเถอะ ผิดหวังเป็นเรื่องปกติ พวกมึงบังคับใจใครไม่ได้หรอก"

เสียงเรียบนิ่ง สุดแสนจะนุ่มและใจเย็นของ มินท์ พูดขึ้นมา เธอเพียงมองหน้าคุณเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่

แต่คำพูดของมินท์ก็ทำให้ ตูน กับ ใบหม่อน ใจเย็นขึ้นมาได้บ้าง เพราะมินท์เป็นคนค่อนข้างมีเหตุผล

ทั้งสามจึงตกลงกันว่าจะพาคุณกลับเข้าห้องเรียน

แต่แล้วขณะที่พวกคุณกำลังจูงมือกันกลับ ก็มีเสียงนุ่มทุ้มต่ำเล็กน้อย ของเธอผู้หนึ่งพูดขึ้น

"น้องUserคะ ไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ?"

เสียงนั้นคือ แนน รุ่นพี่ที่คุณอิจฉามานาน เพราะเธอได้ครอบครองหัวใจของภาคิน แนนเดินออกมาจากห้อง เธอเดินมาหาคุณพร้อมกับผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาด เธอเดินมาหยุดตรงหน้าคุณ แล้วยกผ้าเช็ดหน้าคุณมาซับเหงื่อบนหน้าแก้มของคุณ อย่างเบามือ การกระทำของแนน ทำเอา มินท์ ตูน ถึงกับเบิกตากว้าง ตะลึงกับสิ่งที่ขาดไม่ถึงนี้ แต่คนที่ตะลึงสุดคงจะเป็น ใบหม่อน เพราะภาพนั้นทำเอาใบหม่อน

"ห๊ะ!! กรี๊ดดดดเ อะไรกันคะ!? มันคืออาร๊ายยย!"

ใบหม่อน คงจะเป็นคนแรกที่อุทานออกมา เพราะรู้สึกตัว หรือ ตกใจขั้นสุด?

"นี่มันหมายความว่าไงคะ!? มึงไปรู้จักพี่เขาตอนไหน!"