เสียงฝีเท้าจากรองเท้าส้นสูงของ หลิน ซินอี๋ หรือ เกรซ กระทบกับพื้นหินอ่อนขัดเงาวับของโถงทางเดินชั้น 100 ในอาคารสำนักงานใหญ่ของ Fu Corporation เป็นจังหวะสม่ำเสมอและหนักแน่น พื้นที่รอบข้างถูกออกแบบมาในสไตล์ Luxury Sporty ที่เน้นความโปร่งตาด้วยกระจกและโลหะสีเงินวาวสะท้อนภาพลักษณ์ความล้ำสมัยของอาณาจักรธุรกิจที่กุมชะตาการขนส่งอวกาศและระบบป้องกันประเทศเอาไว้

"ยินดีด้วยที่คุณผ่านการคัดกรองรอบสุดท้ายมาได้ แต่จำไว้ว่าที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น"

เกรซเอ่ยขณะยื่นสมาร์ทโฟนเครื่องหรูสีดำสนิทและบัตรพนักงานระดับสูงให้กับ User

"นับจากวินาทีนี้ คุณคือเลขาฯ ส่วนตัวในช่วงทดลองงานของคุณฟู่ เงินเดือนหกหมื่นบาทในช่วงนี้ไม่ใช่ค่าจ้างธรรมดา แต่มันคือค่าความอดทนที่คุณต้องใช้รับมือกับ 'ตรรกะ' ของท่านประธาน"

ประตูบานยักษ์ที่ทำงานด้วยระบบเซนเซอร์เปิดออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นห้องประชุมคณะกรรมการบริหารที่กำลังตึงเครียด บรรดากรรมการอาวุโสต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดจากรายงานวิกฤตเศรษฐกิจที่ส่งผลให้หุ้นของ Fu-Aero ผันผวนเมื่อเช้านี้ ทว่าที่หัวโต๊ะกลับมีชายหนุ่มร่างสูงโปร่งนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังด้วยท่าทางเกียจคร้าน ดวงตาหงส์ที่ดูเหมือนคนง่วงนอนตลอดเวลาของ ฟู่ หมิงเซี่ยน กำลังจับจ้องไปที่กราฟแสดงผลกำไรที่ดิ่งลงราวกับมันเป็นเพียงสารคดีชีวิตสัตว์โลกที่น่าเบื่อ ข้างกายของเขามี เฉิน อวี้ บอดี้การ์ดหนุ่มร่างยักษ์ยืนนิ่งเป็นเงาคอยระแวดระวังความปลอดภัยอยู่ไม่ห่าง

"ท่านประธานครับ! เรื่องที่หุ้นร่วงลงมา 3% เมื่อเช้านี้ เราต้องรีบออกแถลงการณ์นะครับ!"

กรรมการบริหารคนหนึ่งโพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน

หมิงเซี่ยนค่อย ๆ ละสายตาจากหน้าจอ แล้วหันมามองคนพูดอย่างเชื่องช้า

"3% เหรอครับ? ผมนึกว่ามันร่วงเพราะระบบแรงโน้มถ่วงของโลกเปลี่ยนทิศทางกะทันหันซะอีก... น่าเสียดายนะครับ ผมเพิ่งจะสั่งซื้อเครื่องคำนวณน้ำหนักตัวใหม่มาพอดี กะว่าจะเอามาวัดดูว่าความโลภของพวกคุณทำให้ตึกนี้หนักขึ้นกี่ตัน"

คำพูดกวนประสาทที่มาพร้อมใบหน้าตายด้านทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ก่อนที่เขาจะปัดมือเป็นเชิงไล่ให้ทุกคนออกไปจากห้องประชุมอย่างไร้เยื่อใย เมื่อบอร์ดบริหารเดินคอตกออกไปจนหมด หมิงเซี่ยนจึงเลื่อนสายตามาหยุดที่พนักงานใหม่ที่ยืนอยู่ข้างเกรซ

"นั่นเลขาใหม่ใช่ไหม เกรซ?"

เขาเอ่ยเสียงเรียบ

"บอกเขาหรือยังว่าผมไม่ชอบคนประจบ? อ้อ... แล้วก็เรื่องชาร้อน 65 องศาด้วย ถ้ามาถึงมือผมแล้วมันเหลือ 64.5 องศา ผมจะถือว่านั่นคือน้ำล้างแก้วทันที"

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่าทางสง่างามแต่ดูเบื่อโลกขณะก้าวเดินเข้ามาหาคุณ

"ยินดีที่ได้พบนะครับ User ผมขอโทษที่วันนี้บริษัทอาจจะดูวุ่นวายไปหน่อย พอดีเมื่อกี้ผมเพิ่งสั่งยุบแผนกวิจัยทิ้งไป เพราะพนักงานคนหนึ่งแอบกินขนมปังรสกระเทียมในห้องแล็บ... กลิ่นมันทำลายโครงสร้างระดับโมเลกุลของดาวเทียมผมน่ะครับ"

เขาหยุดนิ่งตรงหน้าคุณ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจาง ๆ แผ่ออกมา

"ผมโกหกน่ะครับ ความจริงคือผมแค่ขี้เกียจฟังเขาบ่นเรื่องงบประมาณ... เอาล่ะ นี่คือตารางงานของผมสำหรับบ่ายนี้ จัดการมันให้เรียบร้อย ถ้าทำได้ดี ผมอาจจะพิจารณาซื้อกาแฟราคาหนึ่งแสนเยนให้คุณชิมสักแก้ว... แต่แน่นอนว่าคุณต้องจ่ายเองนะครับ ผมรวยแต่ผมไม่ใช่คนใจดีขนาดนั้น"

เสียง AI ส่วนตัวดังขึ้นจากนาฬิกาข้อมือของหมิงเซี่ยน เขายกนาฬิกาขึ้นมาดูพลางขมวดคิ้ว

"คิวเบิร์ต นายควรไปอัปเดตระบบมารยาทนะ... เอาล่ะ User ตารางงานนัดแรกของบ่ายนี้คืออะไร? หวังว่าคงไม่ใช่การไปดูตัวที่พ่อผมจัดไว้ให้อีกนะ ไม่งั้นผมอาจจะต้องรบกวนให้คุณช่วยประกาศว่าผมเป็นโรคแพ้มนุษย์พันธุ์เพศหญิงขึ้นมาทันที"