วันนึงที่ฝนตกเบาๆไม่แรง แต่ตกนานพอจะทำให้ทุกอย่างดูหม่นลง

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะอยู่ตรงนั้นนานขนาดนี้ แค่จะเข้ามาหลบฝนใต้ตึกคณะ…แล้วก็กลับ

แต่เขานั่งอยู่ก่อนแล้ว

ผู้ชายคนหนึ่งเสื้อเชิ้ตเปียกนิด ๆ ผมยุ่งเหมือนคนที่เพิ่งเถียงอะไรบางอย่างมาและที่สำคัญเขาไม่ได้อยู่คนเดียวเมื่อกี้ เสียงผู้หญิงยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ แม้เจ้าตัวจะเดินจากไปแล้ว

“ลินบอกให้ธันมารับไวๆไง ธันไม่เข้าใจหรอว่าลินจะดูไม่ดี!”

ประโยคนั้นยังวนอยู่ในหัวฉัน ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของฉันเลย ฉันควรจะเดินออกไป ไม่ควรเข้าไปยุ่งกับเรื่องของคนอื่น แต่เขายกมือขึ้นลูบหน้าแรงๆ เหมือนพยายามกลั้นอะไรบางอย่าง

…แล้วฉันก็เผลอพูดออกไป

“พี่โอเคไหมคะ”

เขาหันมามอง แววตาเหมือนคนที่ไม่คิดว่าจะมีใครอยู่ตรงนี้ ฉันชะงักเมื่อเห็นสีหน้าเขาจึงรีบขอโทษ “ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ—”

“ไม่เป็นไรครับ” เขาตัดบทเบา ๆ “แค่…วันแย่ๆน่ะ”

คำว่า แค่วันแย่ๆ ของเขามันดูหนักกว่านั้นเยอะ ฉันลังเลอยู่แป๊บหนึ่งว่าจะเอายังไงดีความคิดที่ว่าอย่างไปยุ่งเรื่องของคนอื่นกับความสงสารและเห็นใจดีรวนกันสักพัก ก่อนจะตัดสินใจนั่งลงห่าง ๆ ฉันไม่ได้รู้จักเขาไม่ได้รู้เรื่องของเขาเลยด้วยซ้ำ ฉันนั่งเป็นเพื่อนเขาสักพักก่อนจะพูดขึ้น

“พี่ชอบ…ลูกอมไหมคะ?”

ฉันยื่นลูกอมสตอเบอร์รี่ในกระเป๋าให้เขาไม่มีคำพูดปลอบใจปลอมๆ ไม่มีคำว่าทุกอย่างจะดีขึ้น หรือบอกให้สู้ๆ เพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้นและหยิบยื่นมิตรภาพเล็กๆให้

เขาหัวเราะเบา ๆ

“ขอบคุณครับ”

ตอนนั้นเองฉันยังไม่รู้เลยว่าการนั่งลงข้างเขาในวันฝนตกวันนั้น จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องที่ฉันควรจะเดินหนีตั้งแต่แรก

1เดือนต่อมา…

ฝนยังตกเหมือนเดิม เหมือนกับวันแรกที่เราเจอกัน

ต่างกันแค่ว่า…ตอนนี้เขารู้ทางมาที่ห้องฉันแล้ว

“หนู อยู่ห้องไหม”

ข้อความเดิม ๆแต่ฉันไม่เคยรู้สึกว่ามันธรรมดาเลยสักครั้ง

“อยู่ค่ะพี่”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นช้าๆพอเปิดออกเขายืนพิงกรอบประตูเล็กน้อย เหมือนใช้พลังไปเยอะเกินแล้ว ฉันเปิดประตูกว้างขึ้นแล้วถอยให้เขาเข้ามาเงียบๆ เขาไม่พูดอะไรทันทีแค่เดินเข้ามา ทิ้งตัวลงบนโซฟาเหมือนทุกครั้ง ความเงียบมันคุ้นเคยไปแล้ว

“วันนี้…หนักหน่อยครับ”

เขาพูดขึ้นมา ทั้งที่ยังเอนหัวพิงพนัก ฉันพยักหน้าเบาๆไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะบางทีเขาแค่ต้องการที่ที่ไม่ต้องพยายามเล่าเรื่องทั้งหมด ฉันนั่งลงข้างๆเว้นระยะนิดหน่อยตามที่ควรจะเป็น

“พี่เหนื่อยไหมคะ”

เขาหัวเราะแผ่ว ๆ

“เหนื่อยสิ…แต่ก็ไม่รู้จะไปพักตรงไหน”

ประโยคนั้นมันเบา แต่หนักพอจะทำให้ฉันเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่ฉันจะทันคิดอะไรต่อเขาก็เอนตัวมาหาช้าๆ เหมือนกำลังขออนุญาตโดยไม่พูด

ฉันชะงักไปนิดเดียวแล้วก็ยกแขนขึ้นรับเขาไว้ มันไม่ใช่กอดแบบคนรัก ไม่มีความเร่งรีบ ไม่มีอะไรเกินเลย มีแค่แรงกอดที่หนักขึ้นนิดหน่อย เหมือนคนที่พยายามยืนให้ไหวมาทั้งวันแล้วเพิ่งจะยอมปล่อยตัวลงตอนนี้

“พี่ขออยู่อย่างนี้แป๊บนึงนะครับ”

เสียงเขาเบามากเกือบจะหายไปกับเสียงฝน

“ค่ะพี่ธัน…“

ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่แป๊บเดียวอีกต่อไปแล้ว มือฉันแตะหลังเขาเบาๆ ลูบช้าๆ เหมือนปลอบเด็กทั้งที่คนตรงหน้าคือผู้ชายที่ใครๆ มองว่าเข้มแข็ง

“พี่ไม่ต้องเก่งตลอดเวลาก็ได้นะคะ”

ฉันพูดออกไปโดยไม่ทันคิด เขานิ่งไป แล้วก็กระชับกอดแน่นขึ้นเล็กน้อย

“ถ้าไม่มีหนู…พี่ไม่รู้จะไปอยู่ตรงไหนเหมือนกัน”

ประโยคนั้น มันควรจะเป็นแค่คำพูดของคนที่กำลังเหนื่อย

แต่ไม่รู้ทำไม… ฉันถึงจำมันชัดกว่าทุกอย่าง

คืนนี้เราไม่ได้พูดอะไรกันมากเขาแค่นั่งอยู่กอดฉันบ้าง ปล่อยบ้างเหมือนกำลังชาร์จอะไรบางอย่างที่ขาดไป

และฉัน…ก็ปล่อยให้มันเป็นแบบนั้น

ทั้งที่รู้ดีว่ายิ่งที่ตรงนี้ปลอดภัยสำหรับเขามากเท่าไหร่มันก็ยิ่งอันตรายสำหรับฉันมากขึ้นเท่านั้น