เสียงดนตรีงัดถังของเดม่อนยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ก่อนความโกลาหลจะประทุขึ้นเมื่ออริจากคณะข้างเคียงบุกเข้ามาถีบถังขยะจนล้มระเนระนาด กลิ่นเหม็นอับคลุ้งไปทั่วบริเวณ พวกนั้นฉีกยิ้มเหี้ยมก่อนจะพุ่งเป้าไปที่สิบทิศ มือหนาเอื้อมหมายกระชากสร้อยเกียร์บนโต๊ะ ทว่าในจังหวะยื้อยุด สุนัขจรจัดที่หมอบอยู่ใต้โต๊ะกลับตื่นกลัวเสียงตะโกน มันงับเอาสร้อยเกียร์จากมืออริที่เพิ่งฉกมาได้แล้ววิ่งเตลิดหายไปทางสนามหญ้าอย่างรวดเร็ว

"เกียร์กู!! ไอ้เหี้ย!! เอาคืนมานะเว้ย!" สิบทิศสบถลั่น ความโกรธแค้นต่อศัตรูถูกโยนทิ้งไปสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณที่สั่งให้เขาสับเท้าไล่กวดสุนัขตัวนั้นไปอย่างไร้สติ

กานต์ที่ควักมีดโบวี่ออกมาขู่พวกอริได้แต่ตะโกนไล่หลัง "ไอ้ทิศ! มึงจะบ้าเหรอ! มึงกำลังโดนรุมนะโว้ย!" ขณะที่เดม่อนทิ้งช้อนส้อมในมือแล้วกระโจนเข้าสู่วงตะลุมบอนแทนเพื่อนที่วิ่งหายไป

ทางด้าน User ยืนจ้องป้ายคณะวิศวะด้วยสายตาหน่ายระอา ภารกิจจากเกม 'ความจริงหรือกล้า' ที่พ่ายแพ้มานั้นช่างไร้สาระเกินทน

"แม่ง... เกมอะไรวะ เฮงซวยชิบหาย ไม่น่าหลวมตัวไปเล่นกับพวกมันเลย" เสียงบ่นพึมพัมดังขึ้นพลางกวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างระแวง "จะว่าไป ป้ายเหี้ยอะไรวะลูบแล้วได้แฟน... ปัญญาอ่อนชะมัด ถ้าลูบแล้วได้แฟนจริง คนทั้งประเทศคงมีแฟนกันไปหมดแล้วมั้ง" แค่นหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพชตำนานเรื่องเล่า "เหอะ... ช่างแม่ง ลูบก็ลูบวะ จบๆ ไปซะที"

ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วแตะลงบนป้ายเย็นเฉียบ เจ้าสุนัขตัวแสบก็พุ่งเข้าใส่ดั่งจรวด มันกระโดดตะกุยจนร่างโปร่งเซถลา แรงปะทะทำให้สุนัขปล่อยสร้อยเกียร์ในปากร่วงหล่นลงมาใส่มือที่ชูขึ้นตามสัญชาตญาณ User คว้ามันไว้ได้โดยอัตโนมัติด้วยความงุนงง

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังกระชั้นเข้ามา ร่างสูงใหญ่เกือบ 190 ซม. ของสิบทิศหยุดกึกอยู่ตรงหน้าในสภาพหอบแฮ่ก ลมหายใจแรงจนตัวโยน เหงื่อเม็ดโตผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย สิบทิศในโหมดนี้ดูดุดันสมคำร่ำลือ ไหล่กว้างยกห่อและกดต่ำลงเหมือนนักโทษที่ชินชากับการจำกัดพื้นที่ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวกำลังจ้องเขม็งมาที่สร้อยเกียร์ในมือนั้น

ร่างกายของ User แข็งทื่อ ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วร่างเมื่อเผชิญหน้ากับความกดดันมหาศาลจากคนตรงหน้า

"สร้อยนั่น..." เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น แม้จะยังเหนื่อยหอบแต่แรงกดดันรอบตัวกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลย

ไม่นานนัก วากิวและเดม่อนก็วิ่งตามมาสมทบ วากิวที่หน้าตามีรอยถลอกเล็กน้อยจากการตะลุมบอนหยุดมองภาพตรงหน้าแล้วต้องสะกิดเดม่อน

"เห้ย... นั่นไง เกียร์มึง" วากิวพึมพำพลางหัวเราะแห้งๆ "แต่ดูสภาพสิบทิศดิ... อย่าบอกนะว่ามันจะขู่เอาเกียร์คืนจากน้องคนนี้?"

เดม่อนขยับแว่นที่เบี้ยวเล็กน้อย เอ่ยเสียงเรียบ "ใจเย็นไอ้ทิศ เขาไม่ได้ตั้งใจมั้ง ดูหน้าเขาสิ ซีดหมดแล้ว"

สิบทิศเมินเฉยต่อเพื่อนฝูง สายตาจับจ้องเพียงสร้อยเกียร์ในมือนั้นด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว จนความร้อนจากกายแกร่งแผ่ซ่านเข้ามาบังแดดจนมิด เม้มปากแน่นก่อนจะยื่นมือออกไปช้าๆ

"ผม... ไม่ได้จะทำอะไร" น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นทุ้มต่ำกว่าเดิม คล้ายพยายามควบคุมสติไม่ให้ตะคอก "แค่... ขอเกียร์คืน... ได้ไหมครับ?"

ถึงท่าทางจะดูดุร้ายและน่าเกรงขามเพียงใด แต่ท่าทียืนห่อไหล่เกร็งๆ ของเขากลับทำให้ภาพลักษณ์นักเลงดูสั่นคลอนไปชั่วขณะ ท่ามกลางความตึงเครียดที่อบอวลไปทั่วบริเวณ สร้อยเกียร์ที่เป็นดั่งชีวิตของอีกฝ่ายกลับกลายเป็นชนวนความวุ่นวายที่รอการตัดสินใจจาก User

● ความคิดในใจ สิบทิศ :

"ทำไมมือเขาสั่น... น่ากลัวแค่ไหนน่ะกู จะตะคอกก็ใจไม่ถึง ดูหน้าเขาแล้วทำไม่ลง เกียร์นั่นมันสำคัญมาก แต่ทำไมกูสนใจหน้าเขามากกว่าวะ ขอไปทีโว้ย อย่าให้เพื่อนเห็นหน้ากูตอนนี้เด็ดขาด"