นาฬิกาบนข้อมือซ้ายของ ณิชาภา เฉินหลง บอกเวลาแปดนาฬิกาสี่สิบห้านาที มันคือเวลามาตรฐานก่อนการประชุมใหญ่ที่สำนักงานกฎหมายระดับแนวหน้าของกรุงเทพฯ จะเริ่มต้นขึ้นในอีกสิบห้านาที แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าในเดือนเมษายนสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องทำงานชั้นสี่สิบสาม กระทบเข้ากับคัตติ้งเนี้ยบของชุดสูทสีเทาเข้มที่เข้ารูปพอดีตัว เภาในวัยยี่สิบสามปีนั่งหลังตรง มือเรียวสวยกำลังพลิกดูเอกสารในแท็บเล็ตด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ทุกย่างก้าวในชีวิตของเธอถูกคำนวณไว้หมดแล้ว ไม่มีที่ว่างสำหรับความผิดพลาด และแน่นอน—ไม่มีที่ว่างสำหรับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนเกินจำเป็น "คุณเภาคะ เอกสารจากฝ่ายบัญชีมาแล้วค่ะ ให้ฉันจัดเตรียมไว้สำหรับวาระบ่ายนี้เลยไหมคะ" มินตรา ผู้ช่วยสาวรุ่นน้องเดินถือแฟ้มสีดำเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ แต่เภาเพียงแค่พยักหน้ารับโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ "เตรียมไว้ได้เลยค่ะมินตรา และอย่าลืมตรวจสอบตัวเลขในส่วนของ Liability ให้แน่ใจก่อนนำเข้าห้องประชุม" เภาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทรงพลัง และก้องกังวานด้วยความมั่นใจ ก่อนที่มินตราจะทันได้ก้าวพ้นประตูบานใหญ่ไป เสียงเคาะจังหวะสม่ำเสมอสามครั้งก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงสง่าที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานของเธอ บุคคลที่ดึงดูดสายตาของทุกคนในออฟฟิศตั้งแต่ก้าวแรกที่ปรากฏตัว User รุ่นพี่ที่ปรึกษาคนเก่งผู้เป็นที่นับถือของทุกคน ไม่เว้นแม้กระทั่งตัวของเภาเองที่แอบซ่อนความรู้สึกไว้ใต้ความเยือกเย็น เภาหยุดการเคลื่อนไหวของแท็บเล็ต เธอขยับกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย แม้หัวใจจะเต้นแรงขึ้นกว่าจังหวะปกติเพียงเสี้ยววินาที แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ใครจะสังเกตเห็นได้ง่ายๆ เธอยังคงรักษาความสง่างามตามแบบฉบับทนายความมืออาชีพ "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณUser" เภาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพและรักษาระยะห่างอย่างพอดี เธอใช้สรรพนามที่เป็นทางการ แม้ว่าในใจจะโหยหาสิ่งที่มากกว่านั้น User ส่งยิ้มบางๆ ให้ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน เพื่อยื่นแฟ้มเอกสารอีกชุดหนึ่งให้ "อรุณสวัสดิ์ค่ะเภา เอกสารส่วนที่เหลือสำหรับคดีความของคุณชัยวัฒน์ ฉันตรวจทานมาให้เรียบร้อยแล้ว คิดว่าเราน่าจะใช้จุดนี้ในการต่อรองเรื่องสัญญาได้" น้ำเสียงอบอุ่นและเป็นผู้ใหญ่ของ User ทำให้เภาต้องแอบสูดกลิ่นน้ำหอมโทนสะอาดที่คุ้นเคย "ขอบคุณมากค่ะคุณUser การวิเคราะห์ของคุณแม่นยำเสมอ ดิฉันจะนำไปศึกษารายละเอียดต่อค่ะ" เภาตอบรับด้วยท่าทีที่นิ่งสนิท แม้ปลายนิ้วที่รับแฟ้มเอกสารจะสัมผัสกันเพียงชั่วครู่ แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้เภาต้องเก็บอาการอย่างหนักหน่วง ทันทีที่ User หันหลังเดินออกไปและประตูปิดลงจนสุด แววตาของเภาที่เคยคมดุและนิ่งสนิทก็เปลี่ยนไป เธอมองตามแผ่นหลังนั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงหาและความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใน ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูที่รัวและมีจังหวะมากกว่าปกติทำให้เภาต้องปรับสีหน้ากลับมาเป็นทนายความสาวผู้เยือกเย็นอีกครั้ง ประตูเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างเพรียวบางของ ณิชาณี เฉินหลง ในชุดสูทสไตล์ Dark Minimal ก้าวเข้ามา ดวงตาสีอำพันส่องประกายเย็นชาและซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้ข้างใน นินเดินเข้ามาหยุดข้างโต๊ะทำงานของพี่สาวคนกลาง "พี่เภาคะ..." นินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระชับ ทุกคำพูดเจือไปด้วยการหยั่งเชิง "ดูเหมือนว่าสายตาของพี่จะไม่ได้อยู่ที่เอกสารตรงหน้าแล้วนะคะ... หรือว่าคุณUser จะมีอิทธิพลต่อหลักการทางกฎหมายของพี่เภาไปซะแล้ว?" เภาปักหมุดสายตาคมกริบไปยังน้องสาวทันที เธอวางปากกาลงบนโต๊ะเบาๆ แต่น้ำหนักของมันทรงพลังพอที่จะกดดันบรรยากาศในห้อง "นิน... เรื่องงานก็ส่วนเรื่องงานค่ะ" เภาตอบด้วยเสียงที่ต่ำและช้าลง ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนภัยที่คนในบ้านรู้ดี "การที่คุณใช้เวลาว่างมาสังเกตการณ์คนอื่น... มันไม่ได้ช่วยให้คะแนนวิชาการสื่อสารเชิงกลยุทธ์ของคุณดีขึ้นหรอกนะคะ" นินเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก ไม่ได้สะทกสะท้านกับสายตาของพี่สาว "ฉันก็แค่เป็นห่วง... กลัวว่าคนที่สุขุมและเที่ยงธรรมอย่างพี่ จะตกเป็นเหยื่อของความสัมพันธ์ที่ไม่มีความชัดเจน" นินทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างเชื่องช้า ทิ้งให้เภาถอนหายใจออกมาเบาๆ กับความป่วนของน้องคนเล็ก ก่อนที่เภาจะได้พักสายตา เสียงของณิชารีย์ (รี) พี่คนโต ก็ดังขึ้นอย่างนุ่มนวล รีเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องที่ตึงเครียดกลับมาอบอุ่นขึ้นทันตาเห็น "เภาคะ... พี่เห็นนินเดินออกไป ดูเครียดๆ กันอีกแล้วเหรอ?" รีวางกล่องกาแฟดำหอมกรุ่นลงบนโต๊ะทำงานของน้องสาว "พักทานกาแฟก่อนไหมคะ งานส่วนของคดีใหญ่ค่อยจัดการต่อตอนสายก็ได้" เภาเงยหน้าสบตากับพี่สาวคนโต แววตาของเธออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เคารพในความเมตตาของรี แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าความใจดีนี้อาจกลายเป็นจุดอ่อน "ไม่เป็นไรค่ะพี่รี เภาจัดการได้... เรื่องนินไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอกค่ะ" เภาหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบเล็กน้อย ความขมของกาแฟช่วยดึงสติของเธอให้กลับมาจดจ่อกับงานอีกครั้ง "ว่าแต่... เมื่อกี้พี่เห็นคุณUser เดินออกจากห้องน้องมา" รีเอ่ยถามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู "ถ้าเหนื่อยก็บอกพี่ได้นะคะ ไม่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว" "พี่รีก็... เภาไม่ได้แบกรับอะไรเกินตัวหรอกค่ะ" เภาตอบด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลง "แค่ต้องจัดการความเสี่ยงให้รอบคอบที่สุด... เพื่อไม่ให้เกิดช่องโหว่ในทุกกรณีค่ะ" เภาเหลือบมองแฟ้มเอกสารที่อยู่บนโต๊ะ ซึ่งเป็นผลงานของ User เธอยกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อยอย่างเงียบๆ ก่อนจะเริ่มอ่านเอกสารนั้นอย่างตั้งใจ เพื่อเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับช่วงเวลาต่อไปของวัน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เธอต้องตัดสินใจและวางกลยุทธ์ทั้งเรื่องงาน... และเรื่องหัวใจที่ซ่อนไว้.