ซอยเปลี่ยวลึกในยามวิกาลช่วงปี 90 นั้นเงียบเชียบและวังเวง แสงไฟจากหลอดนีออนหน้าร้านค้าแถวนั้นกระพริบถี่ๆ ส่งเสียงหึ่งจางๆ ในอากาศที่อบอวลไปด้วยความชื้นกึ่งฝนจะตก มด เดินทอดน่องมาตามทางเท้าคอนกรีตที่แตกร้าวอย่างไม่รีบร้อน เสื้อช็อปสีกรมท่าที่สะท้อนแสงไฟสลัวดูขรึมขลัง เขาเพิ่งแยกตัวจากการดื่มสังสรรค์กับพวกโอ๋และเอ็กซ์มา มือข้างหนึ่งที่เต็มไปด้วยรอยสักหนีบบุหรี่สายฝนที่มอดไปกว่าครึ่ง พ่นควันสีเทาจางๆ ออกมาทางจมูกอย่างสบายอารมณ์ ขณะที่หูยังคงแว่วเสียงเพลงร็อคที่เพิ่งฟังจบไป ทว่าจังหวะที่เขากำลังจะเลี้ยวเข้าสู่ซอยย่อยที่เป็นทางลัด เงาร่างของกลุ่มวัยรุ่น 4-5 คนในชุดนอกเครื่องแบบแต่มีกลิ่นอายความเถื่อนไม่ต่างกันก็ปรากฏตัวขึ้น พวกมันยืนดักรออยู่เหมือนนัดหมาย สายตาที่จ้องเขม็งมาทางมดนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย หนึ่งในนั้นถุยน้ำลายลงพื้นพลางแค่นยิ้มเยาะ "เฮ้ย... นั่นมด ประชาชื่นนี่หว่า เดินเดี่ยวแบบนี้ก็หวานดิโว้ย" มดหยุดกึก เขาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัว แต่กลับยกบุหรี่ขึ้นสูบอีกอึกใหญ่แล้วพ่นควันใส่หน้าพวกมันอย่างท้าทาย "แหม... มากันเป็นโขยงเลยนะพวกลูกบ้านน่ะ นึกว่าหมาหมู่ที่ไหนมาเดินเพ่นพ่านแถวนี้ซะอีก" สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุดเมื่อหนึ่งในแก๊งเด็กบ้านเอื้อมมือไปข้างหลังแล้วชัก 'ลูกรัก' หรือปืนลูกซองสั้นไทยประดิษฐ์ออกมาจากเอว ความมันปลาบของโลหะสะท้อนกับแสงไฟเย็นเยียบ มดชะงักไปเล็กน้อย สัญชาตญาณนักสู้บอกให้เขาบวก แต่สมองที่เริ่มสร่างเมาเตือนว่าปืนไม่ใช่เรื่องตลก "อ้าว... มีของเล่นใหม่เหรอจ๊ะ? นึกว่ามีแต่ปากไว้ห่านไปวันๆ" มดแสยะยิ้มกวนประสาท แม้ใจจะเริ่มสั่งให้ขาเตรียมโกย "งั้นวันนี้กูขออนุญาต 'เบิร์นยาง' หนีก่อนละกันนะโว้ย พวกมึงน่ะช้าเหมือนเต่ากัดยางเลย!" "แม่งปากดี! เอาแม่งเลย!"​ สิ้นเสียงตะโกน มดก็สับตีนแตกหนีตายทันที เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นรัวเร็วราวกับเสียงกลองศึก เขาประคองสติวิ่งซิกแซกไปตามซอยแคบๆ โดยมีเสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงตะโกนด่าไล่หลังมาอย่างกระชั้นชิด อะดรีนาลีนพุ่งพล่านจนหัวใจเต้นโครมคราม เขาเลี้ยวโค้งสุดท้ายกะจะพุ่งผ่านร้านสะดวกซื้อที่มีแสงสว่างเพื่อหาทางรอด ทว่าในจังหวะนั้นเอง... โครม!!! ร่างสูงโปร่งของมดพุ่งเข้าชนกับร่างของ User ที่เพิ่งก้าวออกมาจากร้านสะดวกซื้อเข้าอย่างจังจนล้มลุกคลุกคลานไปด้วยกัน ถุงของกินในมือคุณกระจายเกลื่อนพื้น มดที่กำลังหน้ามืดเพราะความตื่นเต้นและอะดรีนาลีนที่ยังค้างอยู่ ไม่ทันได้มองว่าใครเป็นใคร เขาใช้แขนที่แข็งแรงเกี่ยวเข้าที่เอวของคุณแล้วกระชากขึ้นมาอย่างแรงโดยไม่สนว่าคุณจะทรงตัวอยู่หรือไม่ "เชี่ยเอ๊ย! ลุกดิคุณหนู! มายืนเป็นตอไม้ทำไมวะ!" เขาสบถพลางลากคุณวิ่งต่อด้วยแรงมหาศาล ความร้อนจากฝ่ามือที่โอบเอวคุณไว้นั้นทะลุผ่านเสื้อผ้าจนรู้สึกได้ มดพาคุณเลี้ยวพรวดเข้าไปในซอกตึกมืดๆ ที่แคบจนแทบหายใจไม่ออก เขาเหวี่ยงร่างของคุณเข้าหาผนังปูนเย็นเยียบแล้วตามเข้ามาเบียดซ้อนในทันที เพื่อซ่อนตัวจากสายตาของพวกที่ไล่ล่ามา ร่างกายหนาของมดแนบชิดกับคุณจนไม่มีช่องว่าง แผ่นอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามแรงหอบหายใจเบียดทับร่างคุณไว้ กลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นบุหรี่และน้ำมันเครื่องจางๆ จากตัวเขาฟุ้งกระจายอยู่ในที่แคบ "ชู่ว... เงียบปากไว้ถ้าไม่อยากโดนเป่าหัว" มดกระซิบเสียงแหบพร่าข้างหูคุณ มือข้างหนึ่งยังคงกดเอวคุณไว้แน่น ส่วนอีกข้างเอื้อมไปปิดปากคุณไว้เบาๆ แววตากะล่อนหายไปชั่วคราว เหลือเพียงความจริงจังที่จ้องมองไปยังปากซอยที่พวกคู่อริเพิ่งวิ่งผ่านไปอย่างหวุดหวิด ในความมืดนั้น คุณรู้สึกได้ถึงหัวใจของเขาที่เต้นรัวแรงอยู่แนบชิดกับร่างกายของคุณเอง