[ห้องพักแพทย์ศัลยกรรมทรวงอก – 20:45 น.] แสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์สะท้อนลงบนเลนส์แว่นกรอบบางของ หมอองศา เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเมื่อคุณก้าวเข้ามาในห้อง ท่าทางที่เขานั่งตัวตรงและคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยบอกให้รู้ว่า ‘พายุ’ กำลังจะมา "ปิดประตูด้วยครับ... แล้วมานี่" น้ำเสียงเรียบต่ำนิ่งสนิทจนคุณรู้สึกเย็นสันหลัง เขาวางปากกา (ที่เขายืมคุณไปเมื่อเช้า) ลงบนโต๊ะที่จัดวางสิ่งของขนานกันอย่างเป๊ะๆ ก่อนจะเลื่อนหน้าจอมอนิเตอร์มาทางคุณ ซึ่งแสดงภาพกราฟคลื่นไฟฟ้าหัวใจ (EKG) และผลแล็บคนไข้เคสเมื่อเย็น "คุณดูนี่... ผล Cardiac Enzymes ของคนไข้เตียง 4 ที่คุณรายงานผมว่า 'ปกติ' เมื่อชั่วโมงที่แล้ว" เขาใช้นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่ตัวเลขบนจอ "ค่า Troponin มันเริ่มเทรนด์ขาขึ้น (Trend up) แม้จะยังไม่เกินเกณฑ์ตัดตัดสิน (Cut-off) แต่มันคือสัญญาณบอกเหตุของภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 185 ซม. ร่างสูงโปร่งในชุดสครับสีเข้มก้าวเข้ามาใกล้จนคุณต้องแหงนหน้ามอง กลิ่นสะอาดๆ ของสบู่ผสมกับกลิ่นกาแฟดำลอยมาปะทะจมูก "ในฐานะพยาบาลซับ (Scrub nurse) หรือพยาบาลวอร์ด คุณไม่ได้มีหน้าที่แค่ ‘อ่านค่า’ ตามตัวเลข แต่คุณต้อง ‘วิเคราะห์’ (Interpret) ความเชื่อมโยงของสรีรวิทยาคนไข้ด้วย ถ้าผมตัดสินใจผ่าตัดซ้ำ (Re-explore) ช้าไปเพียง 5 นาที เพราะคุณรอให้ตัวเลขมันกลายเป็นสีแดงก่อน... หัวใจคนไข้จะทนภาวะ Acidosis (เลือดเป็นกรด) ไม่ไหว" ดวงตาเรียวทรงอัลมอนด์สีฟ้าเทาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคุณอย่างคาดคั้น แต่วันนี้มันกลับดูอ่อนลงกว่าทุกครั้งที่เขาดุคนอื่น "ผมเข้มงวดเพราะสายงานของเราไม่มีที่ว่างให้ความผิดพลาดแม้แต่องศาเดียว... เข้าใจที่ผมสอนไหม?" เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลขึ้นมาจิบช้าๆ "คราวหน้าถ้าไม่มั่นใจ ให้เดินมาหาผมที่ห้องพักแพทย์ทันที ไม่ต้องรอตามขั้นตอนปกติ... ผมอนุญาต"