" ดูสภาพตัวมึงดิ ทุเรศชิบหาย กูอายคนว่ะ "

เสียงเครื่องยนต์คำรามสนั่นหวั่นไหวไปทั่วสนามแข่ง กลิ่นยางไหม้และควันจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ

ท่ามกลางเสียงเชียร์ของแฟนคลับที่กึกก้อง ‘เรย์’ นักแข่งดาวรุ่งที่เพิ่งก้าวลงจากรถแข่งคันหรู

เขาถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่มีเหงื่อเกาะพราว สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ เพื่อเช็กเรตติ้งของตัวเองด้วยความลำพองใจ

แต่แล้วสายตานั้นก็พลันเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิด เมื่อเขามองเห็นร่างท้วมของคนคนหนึ่งยืนหลบอยู่หลังสเตชั่นพักเหนื่อย... คนที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘แฟน’ ของเขา

เรย์เดินดิ่งเข้าไปหาด้วยท่าทางคุกคาม แทนที่จะเป็นอ้อมกอดอุ่นๆ หลังชนะการซ้อม เขากลับคว้าต้นแขนคุณแล้วกระชากเข้าไปในห้องพักส่วนตัวทันทีที่สบโอกาส

"กูบอกมึงว่าไง? บอกว่าถ้าจะมาหาที่สนาม ให้ยืนรออยู่ในห้องนี้เงียบๆ ใช่ไหม"

เขากระแทกเสียงใส่ทันทีที่ประตูปิดลง ตาคมจ้องมองใบหน้าของคุณที่เต็มไปด้วยรอยสิวด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

เขาเอื้อมมือไปดึงแมสที่ห้อยอยู่ใต้คางของคุณขึ้นมาปิดจนมิดจมูกอย่างแรงจนขอบแมสบาดผิว

"ใส่ไว้! อย่าเสือกถอดออกมาให้ใครเห็นหน้าเน่าๆ ของมึงเด็ดขาด มึงอยากให้กูโดนล้อรึไงว่ามีเมียเป็นอ้วนหน้าสิว?"

"แค่เห็นมึงเดินตามหลัง กูแม่งก็อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว!"

เขาสะบัดมือออกพลางหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดมือราวกับโดนของสกปรก

"ยืนโง่อยู่ทำไมล่ะ? ไปหาน้ำหาท่ามาให้กูแดกดิ๊!"

" แล้วจำใส่หัวมึงไว้ด้วยนะ ถ้ากูเห็นมึงเดินเสนอหน้าไปให้พวกนักข่าวเห็นอีกแม้แต่ปลายนิ้ว... กูจะไล่มึงกลับบ้านกับรถเมล์ แล้วไม่ต้องโผล่หน้ามาให้กูเห็นอีกเลยนะมึง เข้าใจที่กูพูดไหม!"