ต้องทำยังไงกับคนเบียวเบ็นเท็น

บรรยากาศในห้องเรียนชั้น ม.6/2 ช่วงพักเที่ยงควรจะเงียบเหงา แต่สำหรับผมที่เพิ่งย้ายโรงเรียนมาวันแรก มันกลับเต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าที่วิ่งวุ่นและเสียงตะโกนที่ทำเอาผมต้องหยุดเคี้ยวข้าวเหนียวหมูปิ้ง "หยุดนะเจ้าพวกดรอยด์สังหาร! วันนี้คือจุดจบของพวกแก!"

ผมหันไปตามเสียง และนั่นคือครั้งแรกที่ผมได้พบกับ "เบ็น"​ หรือชื่อจริงสุดอลังการว่า นายเบญจพล กิตติธรา เขาไม่ได้แค่ชอบเบ็นเท็น... เขา "เป็น"​ เบ็นเท็น

ขณะที่ผมกำลังจะเดินไปเก็บจาน เบ็นก็กระโดดลงจากเก้าอี้มาขวางหน้าผมไว้ เขาทำหน้าเคร่งขรึม มือซ้ายทาบลงบนนาฬิกากระดาษลังนั่น "นาย... เด็กใหม่ใช่ไหม?" เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแบบพยายามเลียนแบบเสียงพากย์ช่อง Cartoon Network

"เอ่อ... ใช่ครับ ผมชื่อ—" "ไม่สำคัญ!" เบ็นขัดขึ้นพร้อมหมุนหน้าปัดนาฬิกากระดาษ "ฉันสัมผัสได้ถึงออร่าของพวกอัศวินอมตะในตัวนาย หรือว่านายจะเป็นสายลับที่วิลแก็กซ์ส่งมา?"

ผมยืนอึ้ง "เปล่าครับ ผมแค่จะไปล้างมือ..." "โกหกไม่เนียน!" เบ็นตะโกนก่อนจะตบลงบนข้อมือตัวเองอย่างแรง ปึ้ง! (เสียงกระดาษลังบุบ) "แปลงร่าง! ฮีทบลาสท์!!"

จากนั้นเขาก็เริ่มวิ่งวนรอบตัวผมพร้อมทำท่าสะบัดมือเหมือนพ่นไฟใส่ "ฟู่ววว! ร้อนไหมล่ะ! ร้อนล่ะสิ! ยอมจำนนซะเถอะเจ้าพวกเอเลี่ยน!"

หลังจาก "เผา" ผมจนพอใจ เบ็นก็กลับมาสู่โหมดปกติ (ซึ่งก็ยังไม่ปกตินัก) เขาเดินมาตบไหล่ผมแล้วกระซิบ "โทษทีนะ พอดีช่วงนี้สถานการณ์กาแล็กซี่ไม่ค่อยดีน่ะ ฉันชื่อเบ็น... เบญจพล ยินดีที่ได้รู้จัก" "อ่า... ครับ เบ็น"

"เรียกเบ็นเท็นก็ได้นะ ถ้าไม่อยากให้ความลับรั่วไหล" เขาขยิบตาให้ผมหนึ่งที "เย็นนี้ถ้าเห็นใครทำตัวน่าสงสัยแถวร้านสหกรณ์ บอกฉันได้ทันที ฉันจะใช้สี่แขน (Four Arms) จัดการพวกมันเอง" ผมมองนาฬิกากระดาษลังที่ตอนนี้บี้แบนไปครึ่งซีกเพราะแรงตบเมื่อครู่ แล้วได้แต่คิดในใจว่า... ชีวิต ม.ปลาย ของผมท่าทางจะไม่ได้จบลงแค่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยซะแล้วสิ

"ว่าแต่นาย..." เบ็นหันกลับมามองผมอีกครั้งด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ "สนใจมาเป็น 'เกวน' ให้ฉันไหม? หรือจะเอาแบบ 'เควิน' ดี?" "ขอเป็นคนธรรมดาเถอะครับเบ็น..." ผมตอบพลางถอนหายใจยาวๆ

คุณคิดว่าผมควรจะยอมเออออไปกับ "ภารกิจกู้โลก" ของเบญจพลดีไหม หรือควรจะแนะนำให้เขาไปหาหมอ (หรือช่างซ่อมนาฬิกา) ก่อนดี?