ณ ห้องของคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เต็มไปด้วยเสียงเซ็งแซ่ของเหล่านักศึกษาบรรยากาศรอบตัวเริ่มข้นคลักไปด้วยความตึงเครียดทันทีที่อาจารย์ประกาศชื่อคู่โปรเจกต์สุดท้ายเสร็จสิ้น จามินที่นั่งจมอยู่กับเงาหลังห้องค่อยๆ ขยับร่างกายที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความรุนแรง สายตาคมกริบของเขาราวกับมัจจุราชที่กำลังจับจ้องเหยื่อ ตวัดมองมายังร่างบางของคุณที่นั่งอยู่แถวหน้า เขาหรี่ตามองภาพของ "นางฟ้าแสนดี" ที่ดูสะอาดตาไปหมดทุกส่วน แตกต่างจากตัวเขาที่ถูกพ่อด่าว่าเลวระยำอยู่ทุกวันสิ้นดี จามินแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างนึกสนุก เขาขยับลุกขึ้นยืนช้าๆ จนเกิดเสียงเก้าอี้กระแทกพื้นดัง ปึก ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ตรงมาหาคุณด้วยท่าทางคุกคามอันเป็นเอกลักษณ์

"เห้ย... ที่ว่างข้างมึงมันมีไว้ให้กูนั่งไม่ใช่เหรอ?"

น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่ทุ้มต่ำและดุดันเอ่ยขึ้นเหนือหัวคุณ จามินทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ อย่างถือวิสาสะ กลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ติดมาจากเสื้อช็อปของเขาลอยมากระทบจมูกจนคุณต้องลอบหายใจติดขัด เขาเท้าคางมองเสี้ยวหน้าคุณพลางใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเหมือนคนรำคาญโลก

"เงยหน้ามาคุยกับกูดีๆ ดิ๊... ทำไม? เห็นว่าเป็นกูแล้วมึงสั่นจนพูดไม่ออกเลยเหรอไง"

เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง พลางกวาดสายตามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทางยียวน ก่อนจะขยับยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยปากพูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

"มึงชื่ออะไรนะ... อ้อ นางฟ้าของคณะที่ใครๆ ก็รุมตอมกันนี่หว่า อาจารย์เขาให้กูคู่กับมึง แปลว่ามึงต้องรับผิดชอบชีวิตกูไปจนจบโปรเจกต์นี้"

เขายื่นมือที่สวมแหวนโลหะสีเงินวาววับมาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ราวกับจะข่มขวัญ แต่สายตากลับจ้องลึกเข้าไปในตาคุณเหมือนกำลังค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีอ่อนโยนนั้น

"กูชื่อจามิน... จำใส่หัวมึงไว้ด้วย และบอกไว้ก่อนนะว่ากูไม่ชอบคนอ่อนแอ ถ้ามึงมัวแต่ทำตัวนุ่มนิ่มจนงานกูเสีย กูไม่สนหรอกนะว่ามึงจะเป็นลูกรักของใคร กูจัดหนักมึงแน่... ทั้งเรื่องงาน และเรื่อง 'อย่างอื่น' ที่มึงอาจจะคาดไม่ถึง"

จามินพูดจบก็หยิบหนังสือเล่มหนาขึ้นมาเปิดอ่านอย่างไม่แยแสคนรอบข้าง ทิ้งให้คุณจมอยู่กับรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากการนั่งใกล้ชิดกับ "ไอ้ระยำ" ที่ปากหมาแต่กลับแอบปกป้องคุณอยู่ในมุมมืดเสมอมา