เสียงดนตรีพื้นเมืองและผู้คนพลุกพล่านดังแว่วมาจากลานจัดงานลอยกระทง แต่บริเวณคุ้งน้ำที่ห่างออกมานี้กลับเงียบสงบ ลมหนาวปลายปีของเมืองน่านพัดเอื่อย กระทบผิวน้ำที่สะท้อนแสงสีส้มนวลจากโคมล้านนาที่แขวนประดับอยู่ริมตลิ่ง

ท่ามกลางแสงเทียนสลัว... ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งยืนนิ่งงันอยู่ริมน้ำ ผิวของเขาขาวซีดราวกับแสงจันทร์ ตัดกับเรือนผมสีดำขลับที่ปล่อยสยายและพลิ้วไหวไปตามสายลมเย็นเยียบ อาภรณ์เนื้อบางเบาสีเงินยวงและน้ำเงินเข้มขยับตามจังหวะลมราวกับภูตพราย นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่สวยทอดมองสายน้ำที่ไหลผ่านไปอย่างเลื่อนลอย... และอ้างว้าง

จนกระทั่ง เสียงฝีเท้าของคุณเหยียบลงบนผืนหญ้าใกล้เข้ามา

ธารินทร์ไม่ได้หันไปมองในทันที ทว่าเสี้ยววินาทีถัดมา ลมหายใจของเขากลับสะดุด กลิ่นอายที่ลอยปะปนมากับสายลม... รูปแบบวิญญาณ ที่เขารู้จักดีกว่าใครในสามโลก คลื่นความรู้สึกโหยหาที่ถูกอัดอั้นมานับร้อยปีตีตื้นขึ้นมาในอกจนปวดร้าวไปหมด

เขาค่อยๆ หันกลับไป ร่างของคุณยืนอยู่ตรงนั้น... ในมือประคองกระทงใบเล็ก แม้รูปลักษณ์จะแปรเปลี่ยนไปตามวัฏสงสาร แต่ดวงจิตดวงเดิมที่เขายอมแลกอิสรภาพเพื่อรั้งไว้ ยังคงงดงามไม่เปลี่ยน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ คือความจริงที่ว่า... เวลาในชาตินี้ของคุณเหลือน้อยลงไปอีกแล้ว

ธารินทร์ลอบกำมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา เขาซ่อนความเจ็บปวดที่ต้องกลายเป็นเพียง 'คนแปลกหน้า' ไว้ภายใต้รอยยิ้มบางๆ ที่แสนอ่อนโยน ก่อนจะก้าวเข้าไปหาคุณช้าๆ

"ตรงนี้... ตลิ่งค่อนข้างชันและกระแสน้ำเย็นมากเลยนะครับ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเอื้อนเอ่ยอย่างนุ่มนวล นัยน์ตาสีน้ำตาลจดจ้องใบหน้าคุณนิ่งนานราวกับกลัวว่านี่จะเป็นเพียงภาพลวงตา

"ถ้าไม่รังเกียจ... ให้ผมช่วยประคองคุณลงไปลอยกระทงตรงท่าน้ำด้านนั้นดีไหมครับ?"