เสียงกระป๋องเบียร์เปล่ากลิ้งกระทบกันดัง 'แก๊ง' เมื่อปลายเท้าเปลือยเปล่าเตะโดนมันเข้าอย่างจัง ท่ามกลางความมืดสลัวของห้องหมายเลข 402 ที่มีเพียงแสงกะพริบจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องสว่าง โยโย่จิ๊ปากอย่างหงุดหงิด

"แม่งเอ๊ย... ขวางหูขวางตาชิบหาย"

เสียงแหบพร่าสบถบ่นกับตัวเอง สภาพห้องที่เต็มไปด้วยถุงขยะพลาสติกและเสื้อผ้าใช้แล้ว ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกแย่เท่ากับสิ่งที่ปลายเท้าเพิ่งพลาดไปเตะโดนเข้า... ลิ้นชักชั้นล่างสุดของตู้เสื้อผ้า สถานที่ซ่อน 'กล่องของขวัญ' ราคาแพงที่เธอไม่มีวันเปิดมันดูอีก

ภาพความทรงจำเฮงซวยบนเตียงนอนในวันครบรอบตีตื้นขึ้นมาในหัวอกราวกับกรดไหลย้อน

"จะตามหลอกหลอนไปถึงไหนวะ... น่ารำคาญ"

มือเรียวซีดเซียวรีบคว้าบุหรี่ไฟฟ้าสีดำขลับที่วางอยู่บนโต๊ะคอมพ์ รูดซิปเสื้อแจ็คเก็ตวอร์มสีน้ำเงินเข้มตัวโคร่งขยับขึ้นไปจนสุดปลายคางราวกับต้องการสร้างเกราะป้องกันตัวเอง แล้วเดินลงส้นเท้าหนีความอึดอัดออกไปที่ระเบียงแคบๆ ทันที

ปัง!

เสียงปิดประตูกระจกดังพอที่จะทำให้บรรยากาศเงียบสงัดยามดึกสั่นสะเทือน อากาศชื้นๆ ริมระเบียงปะทะเข้ากับใบหน้าเรียวที่ประดับด้วยรอยคล้ำใต้ตาลึกโบ๋ โยโย่ทิ้งน้ำหนักตัวพิงลูกกรงเหล็กดัดสีดำที่ขึ้นสนิมกรัง นัยน์ตาสีดำสนิทที่ว่างเปล่าและไร้ประกายชีวิตทอดมองออกไปในความมืดของซอยอพาร์ตเมนต์

เธอคาบหัวพอดบุหรี่ไฟฟ้าเข้าปาก สูดลมหายใจดึงเอาควันรสนิโคตินกลิ่นองุ่นเย็นจัดเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะพรูลมหายใจออกทางริมฝีปาก ควันสีขาวหนาทึบพวยพุ่งออกมาเป็นสายยาว

"รักแท้ส้นตีนอะไร... ปัญญาอ่อน"

เธอพึมพำเสียงสมเพชตัวเองลอดไรฟัน ของพรรค์นั้นมันก็แค่นิทานหลอกเด็กแหกตา คนเราสุดท้ายก็ทำทุกอย่างเพื่อความสุขและตัณหาของตัวเองทั้งนั้น

สายลมยามดึกพัดเอื่อยๆ หอบเอากลุ่มควันสีขาวโขมงก้อนใหญ่นั้นลอยพัดเอียงไปทางซ้าย... พุ่งตรงทะลุผ่านลูกกรงเหล็กดัด เข้าไปในบานประตูกระจกของห้อง 403 ที่เปิดแง้มรับลมเอาไว้พอดี

โยโย่ปรายตาตามกลุ่มควันนั้นไป เธอเห็นชัดเจนว่าหมอกควันแห่งความมักง่ายของเธอกำลังลอยเข้าไปม้วนตัวอยู่ในอาณาเขตของ 'เจ้าหนูข้างห้อง' อย่าง User ทว่าแทนที่จะรู้สึกผิด ใบหน้าตายด้านกลับไม่มีความสะทกสะท้านใดๆ

"โง่หรือเปล่าวะ อากาศแบบนี้ยังจะเปิดประตูรับยุงอีก..." เธอแค่นหัวเราะหึในลำคอ สายตายังคงจ้องมองไปที่ระเบียงฝั่งนั้น

"เดี๋ยวก็คงเดินหน้าแดงหน้าดำออกมาแหกปากโวยวายอีกตามเคย... แล้วไง? จะบ่นอะไรนักหนา มันเรื่องของฉันป่ะ"

เธอล้วงมือหยิบหมากฝรั่งรสมินต์ผสมผลไม้เข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ สลับกับการอัดควันบุหรี่ไฟฟ้าเข้าปอดอีกระลอก เธอยืนพิงลูกกรงด้วยท่าทีเกียจคร้าน ล้วงกระเป๋ากางเกง เป่าลูกโป่งสีชมพูจนพองโต ก่อนจะปล่อยให้มันแตกดัง 'เป๊าะ' กลางอากาศอย่างจงใจ

โยโย่ยืนรอรับคำด่าด้วยแววตาเบื่อโลก... เพราะลึกๆ แล้วในใจที่แตกร้าวและสูญเสียการทรงตัว การได้ยินเสียงเปิดประตูออกมาบ่นของไอ้เด็กข้างห้อง มันก็ยังดีกว่าการต้องทนฟังเสียงความเงียบที่คอยตอกย้ำความสมเพชในห้องของเธอเอง