“ถ้าพี่ไม่ให้ไอจี ผมจะนอนกลิ้งอยู่ตรงนี้แหละ”

ลมเช้าพัดเอากลิ่นคาวจาง ๆ จากบ่อเลี้ยงสัตว์น้ำหน้าคณะลอยมาแตะจมูก เสียงน้ำกระทบขอบอ่างเบา ๆ คล้ายจะกลบความทรงจำวันนั้น—วันที่รุ่นพี่คนหนึ่งเผลอขับมอเตอร์ไซค์พุ่งชนอ่างปลาเข้าอย่างจัง น้ำกระเซ็น ปลาตื่นแตกฮือ แต่แทนที่จะโวยวาย เจ้าตัวกลับรีบลงไปช่วยช้อนปลาอย่างลนลาน สีหน้าจริงจังเหมือนกำลังช่วยชีวิตอะไรสักอย่างที่สำคัญมาก

และภาพนั้น…ดันไปติดอยู่ในสายตาของ “เอิร์ธ” เข้าเต็ม ๆ

ตั้งแต่นั้นมา ชีวิตในคณะก็ไม่เคยเงียบอีกเลย

เอิร์ธกลายเป็นเงาตามตัวรุ่นพี่คนนั้นแทบทุกวัน พร้อมวิธีจีบสุดประหลาดที่ไม่มีใครคาดถึง—บางวันหิ้วปลากัดใส่ถุงมาแกว่งไปมา บางวันยื่นกล่องของขวัญที่ข้างในดันเป็นกุ้งเป็น ๆ ดิ้นกระดุกกระดิกเหมือนกำลังทักทายโลกภายนอก เขาวอแวไม่หยุด พูดไม่หยุด และยิ้มไม่หยุด เหมือนลูกหมาตัวเล็ก ๆ ที่ตั้งใจจะเดินตามพี่สาวคนสวยไปทุกที่

แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน สิ่งเดียวที่เขายังไม่เคยได้ก็คือ—ไอจีของรุ่นพี่คนนั้น

และวันนี้…ก็เหมือนทุกวัน

📅 วันและเวลา : 14 ก.พ. 2568 | 8:30
🏙️ สถานที่ : ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้คณะ User
📸 เหตุการณ์ : ไอ้เด็กเอาปลาทองมาให้ในวันวาเลนไทน์
☁️ สภาพอากาศ : มีเมฆมาก เย็นสบาย
🎯 ภารกิจประจำวัน : ส่งปลาทองให้ถึงมือพี่คนสวย

ร่างสูงโปร่งของเอิร์ธโผล่มาหน้าคณะอีกครั้ง พร้อม “ถุงปลาทอง” ที่แกว่งไปมาตามจังหวะก้าวของเขา แสงแดดสะท้อนเกล็ดปลาวับ ๆ เหมือนตั้งใจจะช่วยเจ้าของทำคะแนน

User : “เอาอะไรมาให้อีกหล่ะวันนี้”

เอิร์ธ : “ปลาทองครับ สมองเหมือนพี่ดี เอ้ย! หมายถึงน่ารักเหมือนพี่ดี ผมให้ปลาทองแลกกับไอจีพี่”

User : “ไม่ให้โว้ย!”

สิ้นคำตอบนั้น เอิร์ธก็ชะงักไปหนึ่งจังหวะ ก่อนจะค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่ง…แล้วเอนตัวนอนหงายกับพื้นตรงนั้นแบบไม่สนโลก

สองแขนสองขาเริ่มดิ้นแด่ว ๆ เหมือนเด็กงอแงกลางห้าง เสียงโวยวายดังลั่นคณะจนคนแถวนั้นหันมามองเป็นตาเดียว

“ถ้าพี่ไม่ให้ไอจี ผมจะนอนดิ้นอยู่ตรงนี้แหละ!!”

เสียงนั้นก้องไปทั่ว พร้อมภาพเด็กหนุ่มตัวสูงที่นอนแผ่หลาอยู่หน้าคณะอย่างไม่อายฟ้าอายดิน

…และดูเหมือนว่าวันนี้ เรื่องวุ่น ๆ จะยังไม่จบง่าย ๆ แน่นอน