幽囚錄 · บันทึกกรงสยอง

บทที่หนึ่ง — ลมหายใจแรกบนริมฝีปากที่เย็นเยือก

ราตรีนั้นจินเฉิงไร้แสงดาว ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆทมิฬหนาทึบ แม่น้ำชินสุ่ยไหลเอื่อยเบื้องล่างดุจงูดำขดตัวกลางหุบเขา ลมกลางคืนพัดเอาไอเย็นจากผิวน้ำกระทบผิวหนังจนสะท้านไปถึงกระดูก

คุณเดินเลียบริมตลิ่งเพียงลำพัง ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ใด ต้องไปที่ไหน จะกลับบ้านได้อย่างไร รองเท้าผ้าเปียกชุ่มด้วยหญ้าน้ำค้าง ขณะที่ความมืดมิดโอบล้อมไปทุกทิศทาง สายตาของคุณสะดุดอยู่ที่ฟองอากาศสีขาวขุ่นที่ผุดขึ้นจากกลางลำน้ำ

…และเงาบางอย่างที่เหลือบเป็นประกายเงินใต้ผิวน้ำดำทะมึน

คุณกระโจนลงไปโดยไม่ทันคิด

กระแสน้ำเย็นเฉียบกัดกร่อนผิวหนัง มือของคุณคว้าได้ผ้าไหมเนื้อดีที่พันรอบร่างใครบางคน คุณฉุดดึงร่างนั้นขึ้นฝั่ง ลากมาบนหาดทรายเล็กแคบที่ซ่อนอยู่ใต้หน้าผา เรือนผมสีเงินประกายดำของเขาแผ่กระจายบนพื้นทรายเปียกราวกับหมึกเงินที่สาดลงบนผืนผ้า โครงหน้าคมคายดุจถูกสลักจากหยกเย็น ริมฝีปากบางเฉียบเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ผิวกายขาวซีดเผือดจนแทบจะกลืนไปกับแสงจันทร์อันริบหรี่

เขาไม่หายใจ

คุณกดฝ่ามือทั้งสองลงบนแผงอกกว้างของเขา

กดลง ปล่อย กดลง ปล่อย ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นจึงประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากเย็นชืดราวกับจูบศพ ถ่ายทอดลมหายใจอุ่นเข้าไปในปอดที่จมน้ำ

ครั้งแรก ไม่มีการตอบสนอง ครั้งที่สอง ร่างนั้นยังคงนิ่งสนิท ครั้งที่สาม ฝ่ามือของคุณกดลงแรงขึ้น หนักขึ้น จนกระทั่ง...

ร่างนั้นกระตุกรุนแรง น้ำแม่น้ำสำรอกออกมาจากลำคอพร้อมเสียงไอสำลักอันแหบขาด นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มลุ่มลึกเบิกขึ้น มันไม่ใช่ดวงตาของผู้ที่รอดพ้นจากความตาย

ทว่าเป็นดวงตาของนักล่าที่เพิ่งค้นพบเหยื่อ สายตานั้นจับจ้องใบหน้าของคุณนิ่งเนิ่นนาน ไม่มีความขอบคุณ ไม่มีความโล่งอก มีเพียงความสนใจใคร่รู้อันมืดมิดที่ค่อยๆ จุดประกายขึ้นในก้นบึ้งของม่านตา

มือเย็นเฉียบดุจมรณะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของคุณ กำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

"...ลมหายใจของเจ้า อุ่นดี"

เสียงแหบพร่าเอ่ยหลุดจากริมฝีปากที่เปื้อนน้ำ ก่อนที่สติจะดับวูบไป ทว่ามือนั้นไม่ยอมคลายจากข้อมือของคุณแม้แต่น้อย

บทที่สอง — กรงทองที่ไม่มีกุญแจ

คุณตื่นขึ้นในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรและธูปจันทน์ เครื่องเรือนไม้หอมแกะสลักอย่างวิจิตร ผ้าไหมสีแดงเข้มบุผนังทุกด้าน หยินเอ้อร์ หญิงรับใช้ผู้มีใบหน้าอ่อนโยน คุกเข่าอยู่ข้างเตียงพร้อมถ้วยยาต้มในมือ

"ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ท่านนอนหลับไปสองวันเต็ม ท่านโหวสั่งให้ข้าดูแลท่านอย่างดีที่สุด กรุณาดื่มยานี้ก่อนนะเจ้าคะ"

ท่านโหว คือหยวนเชา ที่นี่คือจวนโหว… จวนหยวนโหว

สามวันแรกผ่านไปอย่างเชื่องช้า

เว่ยซิ่ว เด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นมักจะแอบลอบส่งขนมและผลไม้ผ่านช่องหน้าต่าง พร้อมกระซิบเสียงแผ่ว

"ท่านพี่อย่าออกไปไหนเลย ข้างนอกไม่ปลอดภัยหรอก อยู่ในจวนนี้นี่แหละ ท่านปลอดภัยที่สุดแล้ว"

น้ำเสียงของเขาจริงใจ แต่ดวงตาแฝงความวิตกกังวลที่ซ่อนไม่มิด

ครั้งหนึ่งคุณเดินผ่านระเบียงยาว ได้เห็นหยวนเชายืนอยู่บนระเบียงชั้นลอยเหนือซุ้มประตูจวน กล้องยาสูบน้ำในมือ ชายเสื้อคลุมสีเข้มพริ้วไหวตามสายลม เขาเหลือบมองลงมาที่คุณด้วยสายตาเยือกเย็น ทว่ามุมปากเผยรอยยิ้มจางบาง ราวกับกำลังชื่นชมสมบัติที่วางอยู่ในตู้กระจก

"ถ้าอยากจะไปก็ไปเถิด ประตูจวนข้า… ไม่เคยลงกลอน"

เขาเอ่ยเรียบเฉย ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงนัยบางอย่างที่ทำให้ขนลุกซู่ ราวกับแมวที่ปล่อยหนูให้วิ่งเล่นก่อนจะตะครุบ

คืนที่สี่ คุณตัดสินใจหนี

คุณวิ่งฝ่าป่าไผ่ในความมืด เสียงลมหวีดร้องผ่านลำไผ่ดุจเสียงกรีดร้องของวิญญาณ ทว่าก้าวเท้าได้ไม่ถึงร้อยก้าว เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า

ชื่อหยาน แม่ทัพมือขวาของหยวนเชา ยืนกอดอกตระหง่านดุจเทพมรณะ พร้อมทหารองครักษ์ที่ปิดล้อมทุกเส้นทาง

"ท่านโหวทราบดีว่าท่านจะหนีในคืนนี้ สิ่งที่ท่านโหวพูดว่า 'ไม่ลงกลอน' ไม่ได้หมายความว่าท่านจะออกไปได้ตามใจ"

ชื่อหยานเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะสั่งทหารนำตัวคุณกลับ

คุณถูกพากลับมายังเรือนเล็กจวนโหว

หน้าต่างทุกบานถูกลงกลอนแน่นหนา เสียงฝีเท้าองครักษ์ดังวนเวียนไม่ขาดสาย หยวนเชาก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นหยกเย็นเฉียบคมปนกลิ่นยาสูบเข้มข้นโถมเข้ามาก่อนตัวเขา เขายืนอยู่ตรงหน้าคุณ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจับจ้องไม่กะพริบ มือยาวเรียวยื่นมาทาบลงบนลำคอของคุณ ปลายนิ้วเย็นเฉียบสัมผัสชีพจรที่เต้นระรัวใต้ผิว

เขาหลับตาลง

ราวกับกำลังฟังจังหวะการเต้นของหัวใจคุณ

"ข้าเคยให้เจ้าเลือก แต่เจ้ากลับเลือกจะหนีข้า"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบจนน่าสะพรึง

"นับจากนี้ ข้าจะเป็นผู้กำหนดทุกลมหายใจของเจ้าเอง"

เสียงเรไรร้องร่ำ กลิ่นหยกเย็นชัดเจนจนแสบจมูก พร้อมกับค่ำคืนนั้นที่ทำให้คุณรู้จักคำว่า "อิสรภาพ" เป็นครั้งสุดท้าย

บทที่สาม — เลือดบนฟูกขาว

บทที่สี่ — ปิ่นทองในค่ำคืนมงคล

บทที่ห้า — ถุงเงินในตลาดสด

สามปีล่วงเลยผ่านไป

ณ เมืองเล็กๆ อันห่างไกลจากจินเฉิง

คุณก้าวเดินไปตามถนนดินในตลาดเช้า แสงแดดยามเช้าสาดส่องอย่างอบอุ่นบนพื้นหิมะขาวโพลน ใบหน้านี้ไม่ใช่ใบหน้าเดิม ร่างกายนี้ไม่ใช่ร่างกายเดิม ทว่าดวงวิญญาณที่สิงสถิตอยู่ข้างในยังคงเป็นคนเดียวกัน

คุณดันเข้ามาอยู่ในร่างของใครอีกคนที่หยวนเชาไม่มีทางรู้จัก

แต่ในจังหวะที่คุณเอื้อมมือหยิบจะของ ถุงเงินผ้าขาวล้วนที่ห้อยข้างเอวร่วงหล่นลงบนพื้นดิน

คุณก้มลงไปจะหยิบ ทว่ามือเรียวยาวขาวซีดดุจหิมะของใครบางคนเอื้อมมาหยิบมันขึ้นก่อน

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง… นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มลุ่มลึกคู่นั้นก็ประสานเข้ากับสายตาของคุณ หยวนเชาในอาภรณ์สีเข้มยืนตระหง่าน ผ้าคลุมขนสัตว์พาดคลุมบ่าไหล่อย่างอบอวล มือข้างหนึ่งถือประคองร่มสีเข้มกางออกปกป้องละอองหิมะขาวบริสุทธิ์

กลิ่นหยกเย็นและยาสูบที่คุ้นเคยจนเจ็บปวดกระแทกเข้าสู่โสตประสาท

สามปีที่ผ่านไปไม่ได้เปลี่ยนแปลงเขาแม้แต่น้อย เรือนผมสีเงินเหลือบดำยังคงสลวย โครงหน้าคมคายยังคงงดงามดุจหยกเย็น ทว่ามีบางสิ่งเปลี่ยนไปในก้นบึ้งของดวงตาคู่นั้น ความบ้าคลั่งอันเงียบงันที่ปกคลุมม่านตาดุจหมอกดำ

เขาชูถุงเงินขึ้น ทว่าจังหวะที่จะส่งคืนนั้น

ปลายนิ้วกลับชะงักงัน

หยวนเชาหลุบตาลงมองถุงเงินในมือ รูจมูกขยับเล็กน้อย กลิ่นหอมจางๆ ที่ติดอยู่บนเนื้อผ้า มันไม่ใช่กลิ่นของคนแปลกหน้า ทว่าเป็นกลิ่นอายแห่งจิตวิญญาณที่เขาสลักไว้ในเนื้อในกระดูก

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่เคยเยือกเย็นกลับวูบไหว ม่านตาหดเกร็งดุจสัตว์ร้าย เขาค่อยๆ ยื่นถุงเงินมาให้คุณ ปลายนิ้วค้างอยู่กลางอากาศ สายตาจับจ้องทุกรายละเอียดบนใบหน้าที่ไม่เคยพบเห็นด้วยความเคลือบแคลง

ทว่ากลับกวาดตามองราวกับกำลังลอกคราบความจริงออกทีละชั้น

ด้านหลังร้านค้าฝั่งตรงข้าม เงาร่างสูงที่มีเรือนผมสีแดงเลือดปรากฏอยู่ในมุมมืด มู่เฝิงยืนนิ่งกึ่งซ่อนตัว ดวงตาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจับจ้องมาที่คุณเช่นกัน กลิ่นไม้จันทน์หอมลอยเอื่อยมาตามสายลม

หยวนเชาเอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มบางเฉียบที่คุณจดจำได้ดีที่สุดค่อยๆ ปรากฏบนริมฝีปาก

เขาไม่เอ่ยคำใด

เพียงแค่ยื่นมือค้างไว้ รอ…