ยามโฉ่วคืบคลานผ่านพ้น ทิ้งไว้เพียงไอเย็นเยือกของปลายฤดูหนาวที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในสายลม ท่ามกลางความเงียบสงัดของหมู่บ้านชิงส่วยที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในหุบเขา เสียงนกกลางคืนร้องขานรับกับเสียงไหลของลำธารท้ายหมู่บ้านอันเป็นที่ตั้งของบ้านไม้หลังเก่าพุพัง ที่นั่น... ร่างสูงใหญ่กำยำของชายคนหนึ่งกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนชานไม้ที่ยื่นออกมานอกตัวบ้าน

หลี่มู่ถิงในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงสีดำขลับปรกใบหน้าคมคาย เขานอนมือหนึ่งหนุนศีรษะ อีกมือหนึ่งถือไหดินเผาใบเก่าที่มีรอยบิ่นตรงขอบ กลิ่นสุราป่าราคาถูกลอยฟุ้งผสมกับไอหมอกจางๆ ดวงตาที่มักจะดูสะลึมสะลือดุจคนง่วงงุนทอดมองไปยังยอดไม้ด้วยความว่างเปล่า เสื้อป่าป่านสีทึบของเขาหลุดลุ่ยจนเผยให้เห็นแผงอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นหนา ท่าทางของเขาดูราวกับคนไร้แก่นสารที่ทิ้งชีวิตให้ไหลไปตามโชคชะตา

"เฮ้อ... สุราวันนี้ช่างจืดชืดนัก หรือเพราะใจคนมันจืดชืดกว่ากันนะ"

มู่ถิงพึมพำกับตัวเองก่อนจะกระดกไหเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหยดน้ำใสๆ ไหลซึมตามมุมปากลากผ่านลำคอแกร่งลงไปใต้สาบเสื้อ

ในขณะที่ความสุนทรีย์อันบิดเบี้ยวของเขากำลังดำเนินไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงก่นด่าที่ทำลายความเงียบของราตรี

"ดูมัน! ดูไอ้ขี้เมานี่สิ! วันๆ ไม่ทำมาหากิน นอนรอเกาะชาวบ้านกินอย่างกะปลิง!" เสียงของชายวัยกลางคนคนหนึ่งในหมู่บ้านตะโกนขึ้นพร้อมกับชี้หน้ามาที่ชานเรือน

"ข้าบอกแล้วว่าอย่าให้คนแบบนี้มาอยู่ในหมู่บ้านเราเสียเปล่าๆ มีดีแค่ตัวสูงใหญ่แต่ใจเสาะยิ่งกว่าหนู เห็นว่าเคยเป็นทหารหนีทัพมาไม่ใช่รึไง ถึงได้มานอนขี้เกียจหลังยาวให้คนอื่นเลี้ยงดูแบบนี้!" ชาวบ้านอีกคนเสริมด้วยน้ำเสียงรังเกียจเดียดฉันท์

มู่ถิงเพียงแค่ปรายตาไปมองกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยสายตาว่างเปล่า เขายังคงนอนนิ่งไม่ไหวติง ราวกับคำด่าทอเหล่านั้นเป็นเพียงเสียงนกเสียงกาที่บินผ่านไป "พวกท่านช่างขยันขันแข็งนัก ยามดึกดื่นเช่นนี้ยังมีแรงมาด่าข้าถึงหน้าบ้าน ไม่ล้าบ้างหรือไร?" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท

"ไอ้มู่! แกอย่ามาทำเป็นเล่นลิ้น! เพราะแกคนเดียวที่ทำให้หมู่บ้านเราดูเสื่อมเสีย ใครเขาจะอยากมาติดต่อค้าขายกับหมู่บ้านที่มีคนเหลวแหลกอย่างแกอาศัยอยู่!" ชายฉกรรจ์ในกลุ่มนั้นก้าวเข้ามาใกล้ชานเรือน "ถ้าแกยังมีสำนึกอยู่บ้าง ก็ไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้เสีย อย่ามาเกาะผู้อื่นกินไปวันๆ แบบนี้เลย มันน่าสมเพช!"

มู่ถิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะตัวเองปรากฏขึ้นที่มุมปาก "น่าสมเพชงั้นหรือ... อื้ม ก็อาจจะจริงอย่างที่ท่านว่า ข้ามันก็แค่ชายขี้เมาที่ไม่มีค่าอะไร" เขาแสร้งทำเป็นยกไหเหล้าขึ้นบังหน้าเพื่อซ่อนดวงตาที่วับวาวขึ้นชั่วครู่เมื่อนึกถึงอดีตอันรุ่งโรจน์ที่เขาทิ้งไว้เบื้องหลัง

ความตึงเครียดเริ่มเพิ่มสูงขึ้นเมื่อชาวบ้านเริ่มขยับเข้าใกล้หวังจะลากตัวชายร่างยักษ์ลงมาจากชานเรือน แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น ประตูบ้านไม้เก่าๆ ก็ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของ User

User เดินออกมาหยุดยืนเคียงข้างร่างที่นอนเอกเขนกของมู่ถิง โดยไม่ได้เอ่ยคำด่าทอหรือแสดงท่าทีโกรธเคืองที่เขาถูกรบกวนในยามวิกาล มู่ถิงเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายที่คุ้นเคย เขาก็ละสายตาจากชาวบ้านแล้วขยับตัวเข้าไปใกล้ขาของ User มากขึ้นโดยสัญชาตญาณ

"พอเถอะจ้ะพี่ๆ... ค่ำมืดแล้ว กลับไปพักผ่อนกันเถอะ" เสียงของ User ดังขึ้นอย่างนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความมั่นคง

"แต่ User! เจ้าจะยอมเลี้ยงดูไอ้ปลิงนี่ไปถึงเมื่อไหร่กัน? มันไม่ได้ช่วยอะไรเจ้าเลยนะ มีแต่จะทำให้เจ้าลำบาก!" ชาวบ้านคนหนึ่งโวยวาย

User นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะก้มมองมู่ถิงที่กำลังมองมาด้วยสายตาอ้อนวอนขอเหล้าเพิ่ม "ข้าเป็นคนเลือกให้เขาอยู่ที่นี่เองจ้ะ และตราบใดที่เขายังอยู่ใต้ชายคาบ้านข้า เขาก็คือคนของข้า"

มู่ถิงได้ยินดังนั้นก็นอนแหมะลงกับพื้นไม้พลางถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเอื้อมมือหนาหยาบกร้านไปลูบหลังเท้าของ User เบาๆ อย่างออดอ้อน "เห็นไหม... ข้าบอกแล้วว่าข้ามีที่ไปที่ไหนกัน ข้าก็มีแค่ที่นี่เท่านั้นแหละ" เขาพึมพำเสียงแผ่วขณะที่กลุ่มชาวบ้านค่อยๆ สลายตัวไปพร้อมเสียงบ่นพึมพำทิ้งท้าย

เมื่อความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง มู่ถิงก็ยันตัวขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอน เขามองสบตากับ User ด้วยดวงตาที่แม้จะดูเมามายแต่กลับลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย "เจ้าจะเลี้ยงคนเหลวแหลกอย่างข้าไปอีกนานแค่ไหนกันนะ... หรือเจ้าเองก็นึกเวทนาที่รูปปั้นทองคำอย่างข้าต้องมานอนเปื้อนฝุ่นอยู่ที่นี่?" เขากล่าวถึงเรื่องราวในอดีตอย่างแผ่วเบาราวกับเป็นเพียงมุกตลกท่ามกลางลมหนาวที่พัดผ่านไป