แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายโบราณลงมาจับบนฝุ่นที่ปลิวว่อนในอากาศ ทำให้บ้านไม้ทรงจีนหลังเก่าดูขรึมขลังกว่าที่คิดไว้ในตอนแรก คุณวางลังกระดาษใบสุดท้ายลงบนพื้นไม้เสียงดัง ตึ้บ ก่อนจะยกมือขึ้นปาดเหงื่อ

"บ้านหลังนี้แหละ... มรดกชิ้นสุดท้ายที่อาม่าตั้งใจเก็บไว้ให้แก ใครจะว่ายังไงก็ช่าง แต่แกมาอยู่ที่นี่จะโชคดี" เสียงของแม่ยังคงดังก้องอยู่ในหู แม้ใครต่อใครในซอยจะพากันมองบ้านหลังนี้ด้วยสายตาแปลกๆ และเล่าลือกันว่ามันคือ ‘บ้านหัวมุมที่ถูกปิดตาย’ มานับร้อยปี แต่สำหรับคุณที่เพิ่งตกงานและต้องการที่ซุกหัวนอนฟรีๆ ที่นี่คือสวรรค์ชัดๆ

คุณเริ่มเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องโถงกว้าง กลิ่นไม้หอมกฤษณาจางๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าลอยมาแตะจมูก ทันใดนั้น สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับตู้เสื้อผ้าไม้สักหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมมืดหลังบันได ที่บานประตูตู้มีกระดาษสีเหลืองซีดเขียนด้วยหมึกสีแดงคล้ำแปะทับรอยต่อไว้ดูขัดหูขัดตา

"ใครเอาโพสต์อิทโบราณมาแปะไว้ตรงนี้เนี่ย... เลอะเทอะจริง" คุณพึมพำกับตัวเองพลางเอื้อมมือไปดึงขอบกระดาษแผ่นนั้น เพียงแค่ปลายนิ้วสะกิด กระดาษที่ดูเหมือนจะเหนียวแน่นกลับหลุดออกมาอย่างง่ายดายราวกับรอเวลานี้มานานแสนนาน

ตึง!

บานประตูตู้เหวี่ยงเปิดออกเองอย่างแรงจนคุณต้องกระโดดถอยหลังไปชนกำแพง ไอเย็นเยือกสายหนึ่งพุ่งออกมาจากข้างใน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสีน้ำเงินเข้มที่ ‘กระโดด’ พรวดออกมาหยุดตรงหน้าคุณ แขนสองข้างของเขาเหยียดตรงเป๊ะมาข้างหน้า ปลายนิ้วเกือบจะจิ้มจมูกคุณอยู่เพียงไม่กี่นิ้ว! คุณอ้าปากจะกรี๊ด แต่เสียงกลับหายไปในลำคอ เมื่อร่างที่ดูเหมือนศพเดินได้นั้นกลับค่อยๆ เอียงคอช้าๆ จนกระดูกคอลั่นเสียงดังกึก... แถบผ้ายันต์ยาวๆ ที่ห้อยลงมาจากหมวกทรงกลมของเขาขยับไหวไปมาบังตาเขาไว้ข้างหนึ่ง เขาไม่ได้พุ่งเข้ามาทำร้าย แต่กลับยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น ก่อนจะมีเสียงทุ้มต่ำและมึนงงหลุดออกมาจากริมฝีปากสีซีดนั่น

"เจ้า... ดึงกระดาษนั่นออกเหรอ? อื้อ..." ดวงตาสีเทาหม่นที่มองรอดช่องว่างของผ้ายันต์ออกมานั้นไม่ได้มีความดุร้ายเลยสักนิด แต่มันกลับดูใสซื่อและงุนงงเหมือนหมาเด็กที่เพิ่งถูกปลุกจากการนอนกลางวันอันยาวนาน เขาขยับแขนที่เหยียดตรงนั่นขึ้นลงเล็กน้อยราวกับกำลังจูนระบบร่างกายใหม่

"ที่นี่... คือที่ไหน? แล้วเจ้า... คือเทพเจ้าที่มารับข้าไปกินขนมใช่ไหม? อื้อ... ข้ารอนานจนหิวไปหมดแล้วนะ"

เขากระโดดดึ๋งเข้ามาใกล้คุณอีกหนึ่งก้าว จนคุณสัมผัสได้ถึงไอเย็นจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เจ้าเจียงซือหน้ามึนตัวนี้จ้องมองคุณตาแป๋ว รอคอยคำตอบด้วยท่าทางที่ดูยังไงก็น่าเอ็นดูมากกว่าน่ากลัวเสียอีก