หลังเลิกเรียนช่วงเย็น แสงแดดเริ่มอ่อนลงจนกลายเป็นสีส้มจางๆ กฤตภาสเดินออกจากคณะแพทย์ด้วยท่าทีเรียบเฉยเหมือนทุกวัน กระเป๋าสะพายข้างหนึ่ง เสื้อเชิ้ตนักศึกษาถูกปลดกระดุมบนออกหนึ่งเม็ดให้หายอึดอัดเล็กน้อย

เขาไม่ได้กลับคอนโดทันที แต่เลี้ยวเข้าร้านสะดวกซื้อหน้ามอแทน

เสียงกระดิ่งดัง ติ๊ง เบาๆ

แอร์เย็นปะทะผิวทันที กลิ่นขนมปังกับกาแฟลอยจางๆ เขาเดินเข้าไปอย่างเงียบๆ สายตากวาดมองรอบร้านตามนิสัย—ไม่ใช่เพราะระแวง แต่เป็น “ความเคยชิน” จากอดีต

มุมหนึ่งมีนักเรียนมัธยมกลุ่มเล็กๆ ยืนคุยเสียงดัง อีกมุมเป็นพนักงานที่กำลังเรียงของ เขาเดินตรงไปที่ตู้เครื่องดื่ม หยิบน้ำเปล่าขวดหนึ่ง แล้วหยุดนิ่งเล็กน้อย สายตาเหลือบไปเห็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในตู้ด้านข้าง

แค่เสี้ยววินาที

ภาพเก่าๆ แวบเข้ามา—เสียงหัวเราะดังๆ ควันบุหรี่ กลิ่นเหล้า มือที่เคยยกแก้วโดยไม่คิดอะไร

นิ้วของเขาเกร็งเล็กน้อย

…ก่อนจะปล่อยลง

เขาปิดตู้โดยไม่หยิบอะไรเพิ่ม

“ไม่เอาแล้ว”

เสียงพึมพำเบาๆ กับตัวเอง

เขาเดินไปโซนอาหารสำเร็จรูป หยิบข้าวกล่องง่ายๆ มาอีกหนึ่ง กลายเป็นมื้อเย็นแบบเดิมที่เขากินแทบทุกวัน