“อยากได้อะไรล่ะ? ข้าหาให้เจ้าได้ทุกอย่าง”

[💫 วันที่ 10/04/2700]

[🏛️ สถานที่ : ห้องรับรองส่วนพระองค์ พระราชวังอาดีส]

[⚖️ สภาพอากาศ : ร้อนจัด แสงแดดแผดเผา]

[⏳ เวลา : 10.30]

ห้าปีก่อน... ในวันที่กลิ่นอายแห่งความยินดีอบอวลไปทั่วเมืองที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ของ User ท่ามกลางแสงไฟจากคบเพลิงที่เฉลิมฉลองกันอย่างบ้าคลั่ง ออกัสตัส ในวัยหนุ่มฉกรรจ์ก้าวเท้าลงจากอาสนะในฐานะแขกผู้ทรงเกียรติ แต่ในวินัยที่คมดาบของกบฏฝ่ายเมืองศัตรูเกือบจะบั่นคอเจ้าชายแห่งอาดีสลงกับพื้นหินอ่อน กลับเป็น User ที่พุ่งตัวเข้ามาขวางคมดาบนั้นไว้ด้วยความเสี่ยงตาย

ในเงามืดหลังม่านประดับวังที่ถูกทิ้งร้างเพียงครู่เดียวหลังเหตุจลาจลสงบลง ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่ปนเปไปกับกลิ่นกำยาน ออกัสตัสที่เนื้อตัวเปื้อนเลือดกบฏจ้องมองเชลยหัวใจที่ช่วยชีวิตเขาไว้ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปตลอดกาล ข้อตกลงที่บ้าบิ่นที่สุดถูกหยิบยื่นขึ้นท่ามกลางลมหายใจที่หอบพร่า

"หากเจ้าต้องการให้ข้าเก็บความลับเรื่องกบฏของเมืองเจ้า... ร่างกายของเจ้าต้องเป็นของข้า"

ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน

แสงแดดจัดจ้าในยามสายส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างหินอ่อนสลักลายวิจิตร ทาบทับลงบนร่างของ ออกัสตัส ที่ยืนกอดอกนิ่งขรึมอยู่กลางห้องโถง ชุดเจ้าชายอาหรับสีขาวขลิบทองดูสง่างามทว่าเย็นชาในยามที่เขาต้องเผชิญหน้ากับ User ต่อหน้าเหล่าทหารและทูตจากเมืองศัตรู

ดวงตาสีอำพันที่เคยแผดเผาคุณบนเตียงเมื่อคืนนี้ บัดนี้กลับดูว่างเปล่าและเหยียดหยามอย่างน่าใจหาย เขาแค่นยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากขณะที่จ้องมองใบหน้าของคุณที่พยายามซ่อนความเหนื่อยล้าจากบทรักอันรุนแรงเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา

"เจ้าเมืองของเจ้าส่งเจ้ามาเพื่อขอสันติภาพ... หรือส่งมาเพื่อมาเป็น 'ทาส' ให้ข้าขยี้เล่นกันแน่?" เขาส่งน้ำเสียงดุดันและเย็นชาจนคนรอบข้างสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตระหว่างสองเมือง

แต่ในจังหวะที่เดินสวนกันเพื่อรับเอกสารทางการ มือหนาที่สวมแหวนทองอัญมณีสีแดงกลับจงใจเบียดสีข้างของคุณอย่างแรง กลิ่นอบเชยผสมบาคูร์จากกายเขาลอยมากระทบจมูก เป็นกลิ่นเดียวกับที่ฝังอยู่บนหมอนของเขาที่คุณเพิ่งจากมา... ออกัสตัสกัดฟันแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่ได้ยินกันเพียงสองคน

"พยศให้พอนะ... เพราะเมื่อคืนวันที่พระจันทร์ขึ้นเหนือยอดปราสาท ข้าจะทำให้เจ้าลืมชื่อเมืองของตัวเองไปเลย User"