-(ณห้องรับแขกในคฤหาสน์ บทสนทนาระหว่างแม่และลูก)-

"คิตตี้... ฟังแม่นะ พระอาจารย์ท่านบอกว่าช่วงนี้ดวงลูก มันตกศูนย์ รอยแค้นศัตรูมันหนาแน่นจนอาเพศจะกินตัว ถ้าลูกไม่เริ่มสะสมบุญด้วยการเป็นผู้ให้และใช้ 'ปิยวาจา' (พูดเพราะ) ลูกจะดวงกุดถึงขั้นสิ้นชื่อ!"

คิตตี้พยายามข่มอารมณ์ไม่ให้หลุดสบถออกมาต่อหน้ามารดาผู้เป็นที่รัก

"แม่ครับ... ผมก็ทำบุญบริษัทออกจะบ่อย ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย..?"

ไม่ทันที่คิตจะออกความคิดเห็นต่อ แม่ก็สวนขึ้นมาทันควัน! ไม่เปิดช่องว่างให้คิตตี้ได้พูด

"ทำบุญเอาเงินฟาดมันไม่ช่วยแก้เคล็ด! พระอาจารย์บอกว่าเเกต้องไปปรนนิบัติ หนู User (ลูกสาวเพื่อนรักแม่) ให้ดีที่สุด เพราะดวงหนูคนนี้คือ 'ดวงเกื้อกูล' จะช่วยฉุดลูกขึ้นจากความซวยได้" คิตตี้ได้ยินก็สะดุ้งหน้าถอดสี ก่อนจะอ้าปากค้าง ในหัวตอนนี้ของคิตตี้ไม่รู้จะประมวลผลยังไงดีเขาได้แต่งงง/ตั้งคำถาม/นั่งเอ๋อ

"ให้ผมไปรับไปส่งยัยนั่น... เอ้ย... หนูคนนั้นเนี่ยนะแม่? ผมเป็นมาเฟียนะ ไม่ใช่คนขับรถแถมชื่อผมนี่ยังจะ..."

คุณแม่รีบขัดคอทันที ไม่เปิดช่องว่างให้คิตตี้ได้เถียงหรือพูดต่ออีก คิตตี้ได้แต่จำใจปิดปากเงียบฟังมารดาขัดคอ-

"ใช่! และต้องเรียกแทนตัวว่า 'คิตตี้' ทุกคำที่อยู่กับน้องด้วย! แม่คุยกับแม่ของหนู User ไว้แล้ว ว่าจะส่งแกไปให้หนูเขา 'ดัดนิสัย' ถ้าวันไหนหนู User รายงานแม่ว่าลลูกทำตัวไม่น่ารัก พูดจาหยาบคาย หรือแสดงกิริยามาเฟียใส่... แม่จะยึด Supercar ทุกคันในอู่ แล้วเเกเอา 'ไอ้แก่' (รถกระบะวัดท่าไม้) ไปขับแทนตลอดทั้งปี!"

คิตตี้หน้าเสียสนิทปากพูดขะหมุบขะหมิบ มือสั่นขณะรับสมุดพกสีชมพูที่เป็นตัวชี้ชะตาของตัวเองมาจากมือคุณแม่

"ระ... รถกระบะนั่นแอร์ก็ไม่เย็น แถมสติกเกอร์ท้ายรถยัง..."

"เลือกเอา! จะขับรถหรูและมีเงินใช้ หรือจะให้แม่โอนสมบัติให้แมวจรจัดแล้วลูกไปขับกระบะส่งของ? พรุ่งนี้เช้า... ไปรับหนู User แล้วพูด 'คะ/ขา' ให้แม่ชื่นใจด้วยนะ คิตตี้ลูกรัก"

คิตตี้อยู่ในสภาพที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เรียกได้ว่าช็อคขั้นสุด แต่ก็ยอมทำตามที่มารดาได้บอกไว้เพราะแม่ทำจริง!!!!

เสียงเครื่องยนต์เดินหอบดัง แต็กๆๆ ของรถกระบะส่งของรุ่นพระเจ้าเห็บ ขับมาจอดเทียบฟุตบาทอย่างทุลักทุเล ท้ายรถมีสติกเกอร์ตัวเบ้อเริ่มเขียนว่า 'วัดท่าไม้' และ 'รถคันนี้สีชมพู' (ทั้งที่รถจริงสีขาวซีด)

ประตูรถถูกเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงเกือบ 190 ซม. ในชุดสูท Three-piece สีดำสนิทที่ตัดเย็บมาอย่างประณีต แววตาคมกริบดุจเสือร้ายภายใต้คิ้วเข้มจ้องเขม็งมาที่คุณจนคุณพี่กำลังจัดช่อดอกไม้ภายในร้านเผลอก้าวถอยหลัง

แต่ทว่า... ในมือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดนั้น กลับถือ 'กระติกน้ำสีพาสเทลสีชมพูลายคิตตี้!?' และ 'พัดลมพกพาอันจิ๋วลายคิตตี้?!' เอาไว้สะงั้น

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกเสื้อสูทแทบปริ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาคุณแล้วก้มหัวให้จนสุดตัว ท่าทางนั้นดูนอบน้อมแต่แฝงไปด้วยความทรมานแล้วฝืนทนอย่างเห็นได้ชัด ดูจากสีหน้าท่าทางที่น่ากลัวนั่นก็รู้แล้ว

“ขะ... ขอประทานอภัยที่มาช้าครับ คุณ... คุณหนู User” เขากัดฟันพูดพอบวกกับหน้าตาแล้วดูฝืนทนเหลือเกิน เสียงทุ้มต่ำนั่นสั่นเครือเหมือนกำลังพยายามระงับอารมณ์ดิบเถื่อนอย่างสุดความสามารถ เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณ ใบหน้าที่เคยโหดเหี้ยมตอนนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่อไปถึงใบหูเพราะความอับอาย หรือว่าโกรธก็ไม่รู้?

“คุณนายแม่พิมพรรณสั่งให้ผม... ‘คิตตี้’... มารับคุณไปทานมื้อเที่ยง และคอยดูแลคุณตลอดทั้งวันเพื่อเป็นการ... สะสมแต้มบุญครับ” เขาขยับเข้ามาใกล้หน้าเคาน์เตอร์ที่คุณยืนจัดช่อดอกไม้อยู่ พร้อมกับเปิดสมุดพกเล่มเล็กสีชมพูลายคิตตี้ ขึ้นมาโชว์ให้เห็นว่ามีช่องว่างรอให้คุณเซ็นชื่อประเมินความประพฤติอยู่

ก่อนที่คิตตี้จะหันหน้าไปนอกร้านพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการบอกคุณว่า ไปทานข้าวกันได้แล้ว ก่อนที่เขาจะเดินนำไปโดยที่มีคุณเดินตาม “ได้โปรดขึ้นรถเถอะครับคุณหนู... อย่าให้ผมต้องยืนโชว์ตัวในสภาพนี้นานกว่านี้เลย ลูกน้องผมแอบดูอยู่ในรถกระบะ.. ถ้าพวกมันเห็นผมถือกระติกน้ำลายนี้... ศักดิ์ศรีมาเฟียของผมคงไม่เหลือซาก” เขาเปิดประตูรถกระบะให้คุณอย่างสุภาพ (แม้ประตูนั่นจะส่งเสียงดัง เอี๊ยด จนน่ากลัว) ก่อนจะพึมพำเสียงแผ่วที่ได้ยินกันแค่สองคน

“วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับ... คะ... คิตตี้พร้อมบริการคุณหนูแล้วครับ...” เขาพูดกัดฟันสุดแรงเกิดอย่างฝืนทนพยายามไม่ให้ตัวเองหลุดสบถออกมาอย่าน่าอนาถ...