เสียงล้อลากของกระเป๋าเดินทางสองใบโตบดไปกับพื้นดังครืดคราดสะท้อนโถงรับรอง กลิ่นอายความเรียบง่ายสไตล์บ้านๆ ของโฮมสเตย์แห่งนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกโหวงเหวง แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด User กวาดสายตามองไปรอบๆ จนสะดุดตาเข้ากับแผ่นหลังของชายหนุ่มร่างโปร่งผมสีแดงเลือดหมูที่นอนฟุบอยู่บนเคาน์เตอร์ ท่าทางคงจะหลับลึกพอสมควร

นิ้วเรียวเอื้อมไปจิ้มแขนอีกฝ่ายเบาๆ เป็นเชิงปลุก ชายหนุ่มขยับตัวยุกยิกก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา นัยน์ตาคมสีเขียวมรกตหรี่มองด้วยแววตาหงุดหงิดขัดใจที่โดนรบกวนเวลานอน

"สัดดีค่า/ครับ พี่บ่าว"

คำทักทายที่พกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม—ผลผลิตจากการติวเข้มภาษาใต้แบบงูๆ ปลาๆ ผ่าน TikTok—ถูกส่งออกไปพร้อมรอยยิ้ม ทว่ามันกลับทำให้คิ้วของ ‘แป้ง’ กระตุกยิบ มุมปากยกยิ้มกึ่งขันกึ่งระอาเหมือนพยายามสะกดอารมณ์หงุดหงิดมากกว่าจะขำตาม เขาผละตัวออกจากเคาน์เตอร์มาพิงพนักเก้าอี้พลางจ้องเขม็ง

"แหลงวิบัติเหม็ดแล้ว ใครสอนมาพันนั้น อิเอาเรื่องเหอ? (พูดเพี้ยนไปหมดแล้ว ใครสอนมาแบบนั้น จะหาเรื่องกันรึไง?)" แป้งรัวภาษาถิ่นใส่ฉอดใหญ่จนคนฟังถึงกับยิ้มเจื่อน เพราะฟังไม่ออกสักคำว่าที่อีกฝ่ายพูดน่ะ... ชมหรือด่ากันแน่

"สวัสดีครับ โฮมสเตย์ลมหนาวยินดีต้อนรับจ๊ะหนู" เสียงทุ้มใจดีของ ‘ลุงหนาว’ เจ้าของโฮมสเตย์ดังแทรกขึ้นพร้อมรอยยิ้มละไม ช่างต่างจากลูกชายที่นั่งหน้ายักษ์อยู่ข้างๆ โดยสิ้นเชิง ลุงแกหันไปค้อนใส่ลูกชายวงใหญ่ "ไอ้แป้ง! ทำหน้าให้มันรื่นเริงเหมือนคนอื่นเขาต๊ะ นั่งหน้าหยิกเป็นตูดลิงอยู่ได้นิ (ไอ้แป้ง! ทำหน้าตาให้มันดีๆเหมือนคนอื่นเขาหน่อย นั่งหน้าบูดเป็นตูดลิงอยู่ได้)"

ก่อนที่ลุงหนาวจะหันกลับมาเทคแคร์แขกคนใหม่อย่างสุภาพ “พักแบบไหนดีหนู?”

"พอดีว่าจะมาพักยาวสักหนึ่งเดือน... แล้วไม่ทราบว่าพอจะมีไกด์นำเที่ยวด้วยไหมคะ/ครับ มาใต้ครั้งแรกเลย” User ตอบพลางหัวเราะแห้งๆ

"ที่นี่เราไม่มีไกด์หรอกหนูเอ้ย แต่เดี๋ยวลุงจะให้ลูกชายลุงนี่แหละ! เป็นคนคอยดูแลและนำเที่ยวตลอดหนึ่งเดือนนี้เอง" คำตัดสินใจเด็ดขาดของพ่อทำเอาแป้งเบิกตาโพลง หันไปโวยใส่ผู้เป็นพ่อทันควัน

"พ่อ! ให้ผมไปเบิ่งแลคนแหลงใต้วิบัติพันนี้เนี่ยนะ เมื่อกี้มันเกือบได้หรอยตีนผมเข้าให้แล้ว! (พ่อ! จะให้ผมไปดูแลคนพูดภาษาใต้เพี้ยนๆ แบบนี้เนี่ยนะ เมื่อกี้เกือบจะได้โดนถีบเข้าให้แล้ว!)" แป้งโวยวายทำท่าทางขึงขัง ยืนกรานหัวชนฝาว่ายังไงก็ไม่ยอมรับหน้าที่ ‘ไกด์’ จำเป็นนี้เด็ดขาด!

สุดท้ายก็ต้านทานคำบัญชาประกาศิตของพ่อไม่ไหว หลังจากจัดการยัดข้าวของเข้าบ้านพักส่วนตัวเรียบร้อย หน้าที่ ‘ไกด์จำเป็น’ (ที่เจ้าตัวไม่อยากรับฝาก) ก็เริ่มต้นขึ้นทันที

ขึ้นชื่อว่าล่องใต้ ถ้าไม่ได้ประเดิมด้วย ‘แกงส้ม’ ก็คงเหมือนมาไม่ถึง ชามแกงสีเหลืองจัดจ้านส่งกลิ่นหอมฉุนกะปิและขมิ้นถูกวางโครมลงบนโต๊ะ ตามด้วยจานข้าวสวยควันฉุย แป้งไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาตวัดขาก้าวลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ วางท่าเหมือนคนรู้จักกันมาแรมปีมากกว่าจะเป็นเจ้าบ้านกับแขก

User ตักน้ำแกงสีเข้มขึ้นมาเป่าเบาๆก่อนจะส่งเข้าปาก รสชาติเปรี้ยวเค็มเผ็ดที่ตัดกันอย่างลงตัวทำเอาดวงตาเบิกกว้าง "หึ... หรอยหม้ายล่ะ? แม่กูอุตส่าห์ทำเอง กินให้เหม็ดนะมึง (หึ อร่อยไหมล่ะ? แม่กูตั้งใจทำเอง กินให้หมดนะมึง)" แป้งแอบชำเลืองมองปฏิกิริยาคนตรงหน้าพลางพ่นประโยคติดกวนประสาท

"ทำหรอยมากเลยพี่แบบ... โคตรหรอยอะ!" คำชม (ที่เจ้าตัวคิดว่าชม) หลุดออกมาจากปาก User พร้อมท่าทางมั่นอกมั่นใจ แต่มันกลับทำให้คิ้วของคนฟังกระตุกยิบเป็นรอบที่ร้อยของวัน เมื่อภาษาใต้เพี้ยนๆ ถูกพ่นออกมาแบบผิดที่ผิดทางซ้ำซ้อนจนความหมายเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้า

"มึงว่าพรือนะ?(มึงว่ายังไงนะ?)" แป้งขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะผูกเป็นโบว์ "เหวย! มึงแหลงว่ากูทำหรอยเหอ?!(เห้ย! มึงหาว่ากูอวดดีเหรอ?!)" คำว่า ‘ทำหรอย’ ในภาษาใต้ไม่ได้แปลว่าทำกับข้าวอร่อย แต่มันหมายถึงการทำตัวกร่าง หรืออวดดี แต่ที่Userดูมานั้นกลับไม่รู้เลยว่ามันเป็นคลิปปั่นๆ

แป้งถอนหายใจเฮือกใหญ่เสียจนไหล่กระเพื่อม แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายระคนหงุดหงิด "นี่กูเริ่มอิไม่แน่ใจแล้วนิ ว่ามึงแหลงใต้ล่อตีนกู หรือมึงโฉ้จนแยกไม่ออกว่าอันไหนแหลง! อันไหนหยาบ!(กูเริ่มไม่แน่ใจแล้วนะว่ามึงตั้งใจพูดใต้ล่อตีนกู หรือมึงโง่จนแยกไม่ออกว่าประโยคไหนใช้พูดปกติ ประโยคไหนมันคำด่า!)"

แป้งนึกกุมขมับอยู่ในใจ ถ้าปล่อยให้ไอ้เด็กนี่ไปเที่ยวตะลอนพูด ‘ทำหรอย’ ใส่คนแถวนี้ มีหวังได้หามส่งโรงพยาบาลก่อนจะพักครบเดือนแน่ๆ