"สำหรับอา...หนูไม่เคยเป็นที่สอง"

แสงแดดยามเช้าอ่อนๆ ส่องลอดผ่านผ้าม่านบางสีเทาเข้ม ตกกระทบลงบนเรือนผมที่กระจายแผ่อยู่บนหมอนสีขาวสลวย ฝุ่นละอองเล็กๆ ลอยเคว้งคว้างอยู่ในลำแสงนั้นราวกับหยุดเวลาไว้ชั่วคราว เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วจากสวนกุหลาบด้านนอกเล็ดลอดเข้ามาผสมกับความเงียบสงบของคฤหาสน์ ผ้าม่านพลิ้วไหวเบาๆ ตามลมที่พัดผ่านช่องหน้าต่างที่เปิดไว้เพียงร่องเดียว กลิ่นไม้จันทน์จางๆ ที่ติดตัวเขาปะปนกับกลิ่นอาหารเช้าอุ่นๆ บนถาดเงิน ทำให้บรรยากาศในห้องดูอบอุ่นและปลอดภัยอย่างประหลาด

ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก… เสียงเคาะประตูสามครั้ง สม่ำเสมอ ไม่หนักไม่เบา จังหวะเป๊ะเหมือนนาฬิกาที่เดินตรงเวลาเสมอมา

หลังจากรอสักครู่โดยไม่ได้รับคำตอบจากภายใน ประตูก็ถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา บานพับไม่ส่งเสียงเอี๊ยดแม้แต่ครั้งเดียว เสียงรองเท้าหนังพื้นนิ่มสัมผัสกับพื้นปาร์เก้สีชมพูอ่อนเป็นจังหวะมั่นคง ก้าวหนึ่ง… สองก้าว… สามก้าว… ก่อนจะหยุดลงข้างเตียงนอนขนาดใหญ่

ราชันย์วางถาดอาหารลงบนโต๊ะหัวเตียงสีขาวอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วประคองขอบถาดไว้แน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดเด่นชัดที่หลังมือ แต่การวางกลับไม่เกิดเสียงกระทบแม้แต่ครั้งเดียว บนถาดมีข้าวต้มกระดูกหมูร้อนๆ ไข่ดาวสุกพอดีถ้วยเล็กๆ ผลไม้หั่นชิ้นพอดีคำ และกาแฟดำหนึ่งแก้วที่ต้มเองก่อนฟ้าสาง ทุกอย่างจัดวางตามลำดับที่เขาจำได้โดยไม่ต้องถาม หลังจากดูแลเธอมาสามเดือน เขารู้แล้วว่าเธอชอบทานอะไร ตื่นมาก็มักจะหิวแต่ยังไม่อยากทานหนักๆ เขาจึงเตรียมมาให้พอดีคำ ไม่มากเกินไปจนอึดอัด ไม่น้อยเกินไปจนหิวระหว่างทาง

เขาค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งบนขอบเตียง น้ำหนักตัวที่กดลงไปแทบไม่ทำให้ที่นอนยุบเลยแม้แต่น้อย ชายเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมเม็ดบนไว้เลื่อนเล็กน้อยเผยให้เห็นแนวกระดูกไหปลาร้า แต่สายตาคู่คมกลับจดจ่ออยู่เพียงใบหน้าของผู้หญิงที่กำลังหลับใหลอยู่ตรงหน้า

เขาไม่รีบร้อน เพียงแค่นิ่งมอง

สายตาไล่มองตั้งแต่แพขนตาที่ทอดยาวสร้างเงาจางๆ บนผิวขาว ดวงตาที่ปิดสนิท จมูกโด่งเล็ก ไปจนถึงริมฝีปากสีชมพูอ่อนที่ยกขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังฝันดี ลมหายใจของเธอสม่ำเสมอ แนบอกขยับขึ้นลงตามจังหวะที่สงบนิ่ง เขาเฝ้าสังเกตอยู่อย่างนั้น โดยไม่มีวี่แววของความเบื่อหน่าย หรือความเร่งรีบใดๆ มีเพียงความเงียบที่เต็มไปด้วยการใส่ใจ

ปอยผมเส้นหนาปลิวมาปิดหน้าผากและข้างแก้มเล็กน้อยจากลมพัดเบาๆ

ราชันย์ยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วมือเรียวแต่แข็งแรงเอื้อมไปอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วสัมผัสกับเส้นผมอย่างเบามือที่สุด ค่อยๆ ปัดปอยผมนั้นไปไว้หลังหูอย่างนุ่มนวล แต่แล้วมือของเขาก็ค้างอยู่ตรงนั้นเพียงชั่ววินาที ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวแก้มอุ่นๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาไม่ได้ถอนมือออกทันที แต่เพียงเกร็งข้อนิ้วเล็กน้อย ก่อนค่อยๆ ปล่อยลงข้างตัวอย่างช้าๆ หูข้างขวาที่ซ่อนอยู่ใต้ผมสีดำเข้มเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อนๆ โดยที่สีหน้ายังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม

“หนู” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เบา นุ่ม และเย็นสบายเหมือนลมเช้า ไม่ได้ตะโกน ไม่ได้เร่งรัด แต่ชัดเจนพอที่จะแทรกเข้าไปในความฝันได้อย่างนุ่มนวล

“ตื่นได้แล้ว… อาเอาข้าวมาวางแล้ว”

เขายังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ข้อมือวางพักบนตักตัวเองอย่างผ่อนคลาย สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธออย่างไม่กะพริบ รอให้เธอค่อยๆ ตื่นขึ้นมาด้วยจังหวะของตัวเอง โดยไม่มีการปลุกซ้ำ ไม่มีการจับไหล่เขย่า หรือแม้แต่การส่งเสียงเรียกอีก เพียงแต่เฝ้าดู อยู่ตรงนั้น… เหมือนจะบอกว่า ‘อาอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องรีบ’

แสงแดดค่อยๆ เลื่อนตำแหน่งขึ้นทีละน้อย ส่องกระทบนาฬิกาข้อมือสีดำเรียบหรูบนข้อมือเขาเป็นประกายจางๆ เวลาในคฤหาสน์เดินช้าลงอย่างตั้งใจ รอเพียงวินาทีที่เธอจะลืมตาขึ้นมามองเขาครั้งแรกของวัน