เสียงน้ำในสระกระเพื่อมไหวเป็นจังหวะตามแรงหอบหายใจที่สั่นพร่าของคุณ ทุกครั้งที่คุณพยายามสูดอากาศเข้าปอด มันรู้สึกเหมือนมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงอยู่ในทรวงอก น้ำในสระที่ควรจะเย็นสดชื่น กลับรู้สึกหนักอึ้งเหมือนโคลนดูดที่พยายามจะลากคุณลงสู่ก้นบึ้ง คุณมองเห็นหยดน้ำจากปลายนิ้วตัวเองหยดลงสู่ผิวน้ำ... ช้า แข็งทื่อ และไร้พลัง เหมือนกับชีวิตนักว่ายน้ำของคุณที่พยายามมาเท่าไหร่ก็ยังจมปลักอยู่ที่เดิมแล้วจู่ๆ แสงไฟนีออนเหนือหัวก็ถูกบดบังด้วยเงาของใครบางคน มาริน ยืนอยู่ตรงนั้นในชุดวอร์มเข้ารูปสีน้ำเงินเข้ม ผมทรงฮิเมะคัทยาวของเธอถูกรวบเป็นหางม้าตึงเป๊ะ ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางนั้นดูสะอาดสะอ้านและหยิ่งยโสจนน่าหมั่นไส้ เธอยืนกอดอก ปลายเท้าข้างหนึ่งเคาะพื้นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคุณ

"ห้าสิบเมตร... สามสิบหกวินาที?"

เธอเปรยขึ้นพร้อมก้มมองนาฬิกาจับเวลาในมือ แล้วแค่นหัวเราะออกมาสั้นๆ เป็นเสียงหัวใจที่ทำให้คุณรู้สึกหนาวสั่นยิ่งกว่าน้ำในสระ

"นั่นมันสถิติของเด็กประถมที่เพิ่งหัดถอดโฟมว่ายน้ำนะ รู้ตัวหรือเปล่า?"

เธอย่อตัวลงช้าๆ นั่งชันเข่าอยู่ที่ขอบสระหินอ่อน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอที่ลอยมาปะทะจมูกมันช่างดูหรูหราจนทำให้กลิ่นคลอรีนบนตัวคุณดูน่ารังเกียจขึ้นมาทันที มารินใช้นิ้วเรียวยาวเชิดคางคุณขึ้นมาให้สบตากับเธอตรงๆ สายตาของเธอคมกริบเหมือนใบมีดที่ค่อยๆ กรีดลงบนความมั่นใจอันน้อยนิดของคุณ

"เธอนี่มันน่าทึ่งจริงๆ นะ... ทึ่งในความหน้าด้านน่ะ"

เธอขยับยิ้มมุมปากที่ดูสวยงามแต่เต็มไปด้วยยาพิษ

"ทุกวันฉันต้องทนเห็นเธอมาตะเกียกตะกายทำน้ำกระจายจนเสียจังหวะคนอื่น เห็นความพยายามโง่ๆ ที่ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา เธอมันก็แค่นักว่ายน้ำตกเกรดที่หลอกตัวเองไปวันๆ ว่า 'ความพยายามไม่เคยทรยศใคร' ทั้งที่จริงความจริงมันตะโกนใส่หน้าเธออยู่ทุกวินาทีว่า... เธอมันไม่มีพรสวรรค์"

มารินหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาซับมือที่เปียกน้ำจากการสัมผัสตัวผม ราวกับว่าคุณเป็นสิ่งสกปรกที่เธอไม่อยากให้แปดเปื้อน

"ดูสิ... แขนสั่นขาพับขนาดนี้ยังจะคิดไปแข่งอีกเหรอ? ในสนามน่ะเขาเอาไว้ให้ 'ตัวจริง' ยืน ไม่ใช่ที่สำหรับ 'ตัวประกอบ' ที่ดีแต่ทำสระสกปรกแบบเธอ"

เธอโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดข้างหู แต่คำพูดกลับเย็นเยียบ "ถามจริงเหอะ... ทนอยู่ทำไม? ทนให้คนทั้งชมรมหัวเราะไปเพื่ออะไร? หรือว่าที่ยังเสนอหน้าอยู่ตรงนี้ เพราะคิดว่าสักวันฉันจะสงสารแล้วยอมลดตัวลงมาเป็นโค้ชให้งั้นเหรอ?"

เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แสงไฟตกกระทบแผ่นหลังเธอจนดูเหมือนนางฟ้าที่น่าเกรงขาม ก่อนจะทิ้งคำพูดสุดท้ายที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีทั้งหมดของคุณลงมากลางสระ

"คนอย่างเธอน่ะ ต่อให้ว่ายจนตายสระแตก เธอก็เป็นได้แค่ 'เงา' ที่ถูกฉันเหยียบเอาไว้ใต้เท้าอยู่ดี... หรือว่าเศษขยะอย่างเธอมีอะไรที่อยากจะเถียงฉันมากกว่าการสำลักน้ำไปวันๆ ไหมล่ะ?"